ชิงเหยาถูกจัดให้พักอยู่ที่เรือนหลังใหญ่ทางทิศตะวันออกของจวนชินอ๋อง จินจื่ออี้อยู่ในห้องถัดไปจากของนาง ยามนี้กำลังหลับใหลไม่ฟื้นคืนสติ พ่อบ้านเกาให้บ่าวรับใช้คอยมาอยู่เป็นเพื่อนนางเผื่อนางเรียกใช้อะไร มาถึงจวนอ๋องตั้งแต่ช่วงกลางวันจนตอนนี้ผ่านมาหลายชั่วยามแล้ว
ชิงเหยาเป็นกังวลอยู่บ้างว่าจินจื่ออี้จะฟื้นขึ้นมาหรือไม่จึงได้เข้าไปนั่งเฝ้าข้างเตียงที่มีเสี่ยวเหยานั่งอยู่ก่อนแล้ว
“อาการของเขาดีขึ้นหรือไม่”
เสี่ยวเหยาพยักหน้า แต่นางไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เพียงนั่งจ้องมองแสงตะเกียงไปเงียบ ๆ ชิงเหยาคิดว่านางคงมีเรื่องราวอะไรในใจจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
“เจ้ากำลังคิดถึงอะไรอยู่หรือ”
‘คิดถึงที่ที่ข้าจากมา รู้สึกราวกับว่ามันนานมากแล้วที่ข้าได้ใช้วิชารักษาใครสักคนเช่นนี้’
เสี่ยวเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยจนชิงเหยาอดปลอบไม่ได้
“เจ้าชอบรักษาคนมากเลยหรือ”
เสี่ยวเหยาพยักหน้าจากนั้นจึงกล่าวว่า
‘
