เมื่อเรื่องราวคลี่คลายแล้ว ท่านสี่ รุ่ยอ๋องและชิงเหยาจึงถูกฮ่องเต้ใช้ข้ออ้างว่าเหนื่อยอย่างยิ่งต้องการพักผ่อนขับไล่ออกมานอกตำหนัก ท่านสี่เห็นว่ารุ่ยอ๋องไม่ยอมจากไปคงเพราะมีเรื่องต้องคุยกับชิงเหยา เขาจึงแยกตัวไปเข้าเฝ้าไทเฮา ปล่อยให้รุ่ยอ๋องและชิงเหยาอยู่ด้วยกันสองต่อสอง
“ไม่ทราบว่ารุ่ยอ๋องยังมีธุระอะไรกับข้าอีกรึ” ชิงเหยาสังเกตมาสักพักแล้ว ไม่ว่านางจะขยับตัวไปทางใดรุ่ยอ๋องก็ติดตามไม่ยอมแยกตัวไปเสียที นางเริ่มรำคาญจึงเอ่ยถามไปเสียงสะบัด
“หากเจ้ายอมย้ายกลับไปจวนรุ่ยอ๋อง เปิ่นหวังจะขอร้องเสด็จพ่อให้ละเว้นชีวิตเจ้า” แม้กระทั่งยามเอ่ยปากคล้ายขอรองเขายังพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ท่าทางสูงส่งราวกับไม่ยอมแปดเปื้อนธุลีเช่นนี้ได้ ใจของชิงเหยาช่างนับถือเขานัก...นับถือเอาไปโยนให้สุนัขกินน่ะสิ!!
นางแค่นเสียงหึแล้วกล่าวว่า “เหอะ...ท่านนี่มันยังไงกัน ข้าขอหย่ากับท่านแล้ว เช่นนั้นก็เท่ากับจะไม่มีวันย้ายกลั
