“นี่ก็ครบกำหนดเจ็ดวันแล้ว ชายารุ่ยอ๋องไปไหนเสียเล่า”
เจิงหลงตี้ฮ่องเต้ประทับอยู่ในตำหนักคุนหนิงมาครึ่งชั่วยามแล้ว คนที่เกี่ยวข้องและไม่เกี่ยวข้องก็ล้วนปรากฏตัวอยู่ที่นี่หมดแล้ว ขาดแต่เพียงตัวเอกของเรื่องนี้เท่านั้น
“เสด็จพี่ทรงรออีกหน่อย ชิงเหยาหาวิธีรักษาพี่สะใภ้ได้แล้ว อีกเดี๋ยวนางต้องมาแน่”
เจิงจิ้งเยียนเข้าวังมาเข้าเฝ้าไทเฮาตั้งแต่เช้าจึงไม่ได้ตามไปรับชิงเหยาเข้ามารักษาฮองเฮาด้วย เขาเองไม่ได้คิดว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับชิงเหยา
“คงมิใช่เกรงกลัวอาญาจนหนีไปแล้วหรอกกระมัง” เจียงกุ้ยเฟยที่มาแสดงความห่วงใยให้ฮองเฮาพร้อมกับองค์หญิงอวี้หลิงเอ่ยขึ้นอย่างเยาะหยัน
“นั่นสิเพคะเสด็จแม่ นางแต่งให้เสด็จพี่มาหนึ่งปีไม่เคยเห็นคิดจะแสดงความสามารถด้านการแพทย์มาก่อน จู่ ๆ ก็ปากเก่งมารับประกันกับเสด็จพ่อว่ารักษาอาการของเสด็จแม่ฮองเฮาได้ นี่คงเป็นเพราะสำนึกได้แล้วกระมังว่าตนเองทำไม่ได้ ยามนี้จึงหนีห
