หลี่เต๋อเซิ่งกงกงขันทีคู่ใจของฮ่องเต้และซื่อสี่กงกงขันทีประจำตำหนักคุนหนิงที่ฮองเฮาส่งมาสังเกตการณ์ต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกเมื่อเห็นการกระทำของชิงเหยาที่ใช้มีดผ่าท้องของซุนซื่อโดยไม่เกิดการลังเลแม้แต่น้อย เขาสองคนแม้จะตกใจแต่ก็พยายามอั้นเสียงไว้ไม่ให้เล็ดลอดออกมาทำลายสมาธิของอีกฝ่าย
เมื่อเห็นฝีมืออันคล่องแคล่วของพระชายารุ่ยอ๋อง กงกงทั้งสองท่านก็ลอบปรบมือให้อยู่ในใจไปหลายร้อยรอบ เพียงชั่วพริบตาชิงเหยาก็นำบางอย่างออกมาจากร่างกายของซุนซื่อ เจ้าก้อนนั้นมีขนาดเท่าเด็กทารกแรกเกิด ทว่าไม่มีแขนขา ไม่มีศีรษะ เป็นเพียงก้อนเนื้อหนึ่งที่ไม่มีชีวิตใด ๆ
ชิงเหยาวางก้อนเนื้อนั้นลงบนถาดที่ปูรองไว้ด้วยผ้าดิบสีขาวสะอาด รอยเลือดหยดเปรอะเปื้อนเป็นหย่อม นางสั่งให้แพทย์ฝึกหัดนำผ้าบางมาคลุมก้อนเนื้อนั้นไว้ไม่ให้เป็นการอุจาดตา
“หลี่กงกง นี่คือก้อนเนื้อที่ผ่าเอาออกมาจากร่างกายของแม่นางซุน รบกวนท่านยกไปให้ฝ่าบา
