ท่านสี่อาสากลับไปส่งชิงเหยาที่จวน รถม้าสีดำคันใหญ่แล่นออกจากพระราชวังตรงไปยังตรอกเหยียนซิ่งอันเป็นที่ตั้งจวนหลังใหม่ของชิงเหยา
“ดูเจ้าจะมีความสุขไม่น้อย”
“นั่นก็แน่นอนสิ ข้าเฝ้ารอวันที่จะหย่าขาดจากรุ่ยอ๋องมานานเต็มทีแล้ว”
ชิงเหยาเอ่ยด้วยความกระหยิ่มใจ วันคืนอันสดใสของนางจะกลับมาแล้ว หลิวหรงเอ๋อร์เจ้าแผนการที่ถูกนางกับท่านสี่ร่วมมือกันส่งเข้าตะรางกำลังจะโดนเนรเทศ รุ่ยอ๋องผู้นั้นก็จะไม่เหลือใคร ตำแหน่งรัชทายาทที่ฝันใฝ่เกรงว่าจะลอยหลุดไปจากมือเพราะอีกไม่นานฮองเฮาต้องตั้งครรภ์ได้แน่
“หลังจากราชโองการออกมาแล้ว เจ้าคิดจะทำอะไรต่อไป”
“ก็คง...รักษาพิษให้ท่านจนหายดีแล้วก็กลับบ้าน”
“กลับบ้าน?” ไม่ใช่ว่านางไม่มีบ้านให้กลับแล้วหรือ
“ใช่เจ้าค่ะ...จากบ้านมานาน สมควรต้องกลับไปเสียที”
แค่คิดถึงบ้าน ชิงเหยาก็มีความสุขจนแทบจะหุบยิ้มไม่ได้...ท่านพ่อท่านแม่ ลูกอกตัญญูชิงเหยาจะกลับไปหาพวกท่านแล้ว...
“
