เช้าวันถัดมาชิงเหยาเดินทางออกจากวังโดยมีซื่อสี่กงกงเป็นผู้นำเกี้ยวมาส่ง เพิ่งออกพ้นประตูวังก็เจอเข้ากับพ่อบ้านหลี่จวนจวิ้นอ๋องที่มาดักรอ พอเห็นว่าเป็นรถม้าตำหนักคุนหนิงพ่อบ้านหลี่ก็วิ่งเข้ามาขวางรถม้าไว้ทันที เขาตะโกนออกมาเสียงดังจนได้ยินเข้ามาถึงด้านในรถที่ชิงเหยานั่งอยู่
“พระชายาทรงเมตตาไปเยี่ยมท่านอ๋องหน่อยเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
อีกฝ่ายยังคงขานเรียกนางว่าพระชายาอยู่ไม่เปลี่ยน ชิงเหยาไม่ได้ตวัดผ้าม่านที่ปิดกั้นระหว่างด้านนอกกับด้านในรถออก นางเพียงกล่าวตอบพ่อบ้านหลี่ไปว่า
“พ่อบ้านหลี่เข้าใจผิดหรือไม่ ข้าไม่ได้เกี่ยวข้องอันใดกับจวนอ๋องอีกแล้ว ยิ่งไม่ใช่พระชายาของพวกเจ้า”
เสียงอันเย็นชาที่ดังออกมาจากในรถม้าทำให้พ่อบ้านหลี่เปลี่ยนท่าที เขาเปลี่ยนมาเรียกขานนางว่าแม่นางเซี่ยแทน
“ขอรับ ๆ แม่นางเซี่ย รบกวนท่านไปตรวจอาการให้ท่านอ๋องของข้าน้อยหน่อยเถอะ”
“ท่านอ๋องของเจ้าเป็นอะไรไป” ชิงเหยาเดิมไม่ต้อง
