Living With The Mafia Boss

Chapter Two

Iminulat ni Klaire ang mata, natuyo na ang luha sa mata ngunit nanatiling mabigat ang pakiramdam niya. Iinot-inot siyang bumangon at nag-inat pagkatapos. Iginala niya ang tingin, walang kaingay ingay hindi katulad noong nabubuhay pa ang magulang. Nabibigyan ng kakaibang sigla ang kabahayan.

Umaga na, ngunit madilim pa rin sa labas dahil na rin sa malakas na buhos ng ulan. Tumayo na siya at nagpunta ng kusina para makapag-parikit ng apoy sa kalan.

Ito ang unang umaga na gumising siyang nag-iisa sa kanilang tahanan. Nakakalungkot man, ngunit kailangan niyang ipagpatuloy ang buhay kahit ang totoo hindi niya alam kung saan ba dapat siya mag-umpisa.

Matapos niyang mag-agahan ay lumabas na siya. Balak niyang magpunta sa sapa upang banlawan ang ilan sa mga ginamit na kaserola. Tumila na rin ang ulan kaya hindi na siya nag-abalang magdala ng payong. Sa tingin naman niya ay hindi na muling bubuhos ang malakas na ulan, dahil sumisilip na ng sinag ng araw mula sa ulap na nahahawi mula sa kalangitan.

Tahimik siya sa paglalakad sa basang lupa ng mga sandaling iyon.

Nang bigla ay binilisan niya ang paghakbang, paano ba naman isang lalaki sa may 'di kalayuan ang nakita niyang nakahandusay sa lupa!

"Tama tao nga... n-naku po! sugatan siya!" Sikmat ng takot ang niloloob ni Klaire.

Kahit malaking tao ang nakita niya ay kinaya niyang dalhin ito sa loob ng kanilang bahay. Hinawakan niya ito sa may balikat. Kahit na hirap-hirap at natagalan siya ay hindi siya nawalan ng pag-asa.

Pinahiga nga niya ito sa papag at ginamot, masiyadong malayo ang bayan sa kinatitirikan ng bahay nila. Isang oras ang susumain bago makalabas sa gubat.

"Magiging maayos ka mister, hindi ako susuko. Gagaling ka!" Puspos ang ginawa niyang pag-aasikaso sa lalaki. Ginamot niya ito at sa ilang araw na wala itong malay ay kinukutsara lamang niya ang sabaw ng ulam mula sa bibig nito upang kahit paano ay malamanan ang sikmura ng lalaking nasagip niya mula sa pusod ng gubat.

Iniisip niya na kahit sa pamamagitan ng lalaking ito ay makabawas iyon sa dalahin ng pagkawala ng kaniyang mga magulang.

Hindi nga siya nabigo, dahil sa ikatlong araw na wala itong malay magmula ng kinalinga niya ito ay nagising na rin ito sa wakas!

Isang mumunting ungol ang namutawi sa labi ng lalaking estranghero, kaya mabilis na napalapit si Klaire dito. Kinakabahan siya na hindi niya mawari. Hanggang sa tuluyan na ngang nakamulat ito.

Inalalayan naman ni Kalire ito sa pag-upo dahil nanghihina pa rin ito sa mga oras na iyon.

"Kumusta ka mister ano ang nararamdaman mo?" tanong ng dalaga habang nakasandig sa kanya ang matitipunong dibdib ng lalaki. Kahit napuno ng galos at sugat ang ilang parte ng mukha nito ay hindi maipagkakailang napakagandang lalaki nito.

"N-nauuhaw ako... g-gusto ko ng tubig." Paghingi nito sa kaniya ng maiinom.

"Sandali at ikukuha kita," sabi naman ng dalaga. Inalalayan niya itong muli upang isandig sa pasimano ng katre para hindi ito tuluyan tumimbuwang.

She quickly filled a glass of water and brought it directly to the man who remained bent.Klaire assumed he had fallen asleep once more, but when she sat beside him, he reached for the glass she was holding.

"Maraming s-salamat sa iyo..." wika ng lalaki matapos na maubos nito ang laman ng baso.

"Walang ano man mister, ano nang nararamdaman mo?" muling pagtatanong ni Klaire sa lalaki matapos na kuhanin ang baso rito at inilapag iyon sa katabing lamesita.

Kahit paaano ay masaya siyang malaman na ayos na ito. Magaan ang pakiramdam niya na nakatulong siya sa iba. Napupunan niyon ang damdmin niya sa biglaang pagkawala ng magulang.

"I am still experiencing throbbing in my head." Pag-e-english nito. Napatango-tango naman si Klaire, sa pagsasalita nito at sa itsura pa lang nito na mestiso ay halatang taga ibang lugar ito. Mukhang may lahi rin itong banyaga dahil sa kulay grey ang kulay ng mata nito.

"Mawawala rin iyan, ang mabuti pa'y mahiga ka na ulit para makapagpahinga pa ng lubusan. Tatlong araw kang walang malay kaya---" Hindi na nadugtungan ni Klaire ang sinasabi dahil sa biglang pagbangon ng lalaki na tila ikinagulat naman ang narinig mula sa kanya.

"T-tatlong araw?" Napangiwi ito at dinama ang sariling dibdib dahil sa kirot na rumaan mula roon.

Tumango siya at muling inalalayan sa paghiga ang lalaki. Ngayon mababanaag ng dalaga ang kalituhan sa guwapong mukha ng estranghero.

"Oo, kaya ang mabuti pa 'y magpahinga ka ng mabuti. Siya nga pala... kung hindi mo mamasamain, ano pala ang iyong pangalan?" pagtatanong ni Klaire na kaagad umiwas sa paninitig ng binata.

Humayon ang mukha ng lalaki na blangko pa rin ang ekspresyon mula rito.

Hanggang sa...

"I-I'm s-sorry...b-but I-I don't know. I am completely forgetful about everything, even my name and identity!" May nginig ang tinig na wika nito sa kaniya. Kitang-kita ang labis na pagkabahala mula rito.

"Relax... huwag mong pilitin kung wala ka pang maalala. Sa ngayon, manatili ka lang nakahiga upang makapagpahinga ka ng husto. Mayamaya ay kakain ka para bumalik na ulit ang lakas ng pangangatawan mo," malamyos ang tinig na bilin niya sa lalaki. Tila naman nakakaunawa ito at tuluyan na ngang ipinikit nito ang mga mata.

Tatayo na sana si Klaire ng bigla na lamang siyang hawakan sa kamay ng lalaki.

"H-huwag mo akong iiwan," bulong nito na punong-puno ng emosyon. Binalingan niya ang mukha ng lalaki at matipid na nangiti.

"Huwag kang mag-aalala mister, kukuha lamang ako ng makakain mo. Babalik din ako kaagad." Pagkasabi niyon nito ay binitiwan na rin naman siya.

Although there were many questions in the young woman's mind about the man she sheltered in their house, she was overcome by the feeling that she should help him.And that's what she'll hold on to until he's completely healed.