“เดี๋ยวแวะซื้อของไปฝากแม่เธอเพิ่มหน่อยนะ” ก้องเกียรติเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ “ แล้วฉันว่าจะเข้าไปทักทายคนแถวนี้สักหน่อย... จะได้ฝากเนื้อฝากตัวอย่างเป็นทางการ”
เพียงชีวาหันขวับไปมองเขา “ไม่ต้องก็ได้ก้องเกียรติ ฉันไม่อยากให้เรื่องมันเอิกเกริก แค่นี้คนก็มองกันจะแย่แล้ว”
“มันเป็นมารยาทครับเพียงชีวา” ก้องเกียรติตอบด้วยน้ำเสียงสั่งสอนแบบผู้ใหญ่สอนเด็ก “เธอเป็นคนเมืองแล้วก็จริง แต่เธอลืมไปหรือเปล่าว่า... ที่นี่สังคมเขาวัดกันที่ภาพลักษณ์มากกว่าความจริง ยิ่งเราทำให้ภาพดูดี ข่าวลือบ้าๆ พวกนั้นก็จะเงียบไปเอง”
รถจอดเทียบหน้าร้านกาแฟหน้าวัด... ศูนย์กลางข่าวสารของหมู่บ้าน และแน่นอน... ในกลุ่มนั้นมี ป้าแสง ยืนเด่นเป็นสง่า แววตาเป็นประกายระยิบระยับเหมือนคนกำลังรอดูละครฉากเด็ด และมีป้าสมจิต ยืนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่ข้าง ๆ
ป้าอำพัน ที่กำลังเช็ดแก้วอยู่หลังเคาน์เตอร์ พอเห็นรถหรูมาจอดก็รีบวางมือ
