หนึ่งชั่วโมงต่อมา ยานยนต์หรูสีดำมันปลาบเคลื่อนตัวฝ่าความมืดมิดของหุบเขาแม่ริม เข้ามาจอดนิ่งสนิทที่ลานดินหน้าเรือนไม้เก่าคร่ำคร่าของเพียงชีวา ลำแสงจากไฟหน้ารถสาดส่องผ่าความมืด ขับไล่ฝูงแมลงกลางคืนที่บินว่อนให้แตกฮือหนีไปคนละทิศละทาง เผยให้เห็นสภาพบ้านที่ดูทรุดโทรมและวังเวงจับใจ
ก้องเกียรติดับเครื่องยนต์... เสียงกระหึ่มของเครื่องยนต์ดับวูบลง เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่หนักอึ้งกว่าเดิม เขามองลอดกระจกหน้ารถออกไปที่ตัวบ้านไม้เก่า ๆ นั้น สายตาที่เคยหงุดหงิดเปลี่ยนเป็นแววตาเหยียดหยามระคนสมเพช
ก้องเกียรติเปิดประตูลงจากรถ เดินนำเพียงชีวาขึ้นไปบนเรือนไม้ ท่าทางของเขาไม่ใช่แขกที่มาเยี่ยมเยียน แต่เหมือน “เจ้าหน้าที่” ที่เข้ามาตรวจตราความเรียบร้อยของสถานที่คุมขัง
รองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นไม้กระดานดัง กึก... กึก... ทุกย่างก้าวของเขาดูมั่นคงและถือวิสาสะ เขาเดินสำรวจไปทั่วห้องนั่งเล่น เปิดดูหน้
