เพียงชีวาเงยหน้าขึ้นมองเขา ในระยะประชิดนี้ เธอเห็นรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่หางคิ้วของเธียร... แผลที่เขาได้มาตอนช่วยเธอซ่อมจักรยานเมื่อเจ็ดปีก่อน เห็นดวงตาสีดำสนิทที่สะท้อนเงาของเธออยู่ข้างใน
เธียรไม่ได้ผลักเธอออก แต่เขาก็ไม่ได้กอด... เขาแค่จับแขนเธอไว้แน่น... แน่นจนเจ็บ เหมือนกลัวว่าถ้าปล่อยมือครั้งนี้ เธอจะหายไปตลอดกาลเหมือนวันนั้น
“ฉันไม่ได้อยากให้เธอพัง เพียงชีวา...” เสียงเขาทุ้มต่ำ แหบพร่าลงกว่าปกติ “แต่เธอต้องตื่น... เธอต้องมองความจริง”
“ความจริงอะไร ?” เพียงชีวาถามเสียงเครือ น้ำตาเอ่อคลอ “ความจริงที่ว่าฉันทิ้งนายไป ? ความจริงที่ฉันเป็นคนเลว?”
“ไม่ใช่” เธียรส่ายหน้าช้าๆ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอ “ความจริงที่ว่า... คืนนั้นไม่ได้มีแค่เรา ความจริงที่ว่ามีคนอื่นอยู่ที่นั่น... และมีคนต้องจ่ายราคาแพงเพื่อให้เธอหนีไปได้”
คำว่าจ่ายราคาแพง ทำให้เพียงชีวานึกถึงคำว่าตายที่แม่หลุดปากออกมา
“เธี
