สายตาของก้องเกียรติเลื่อนไปหยุดที่เธียร รอยยิ้มมุมปากยังคงอยู่ แต่แววตานั้นเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็งแห้ง
“คุณเธียรใช่ไหมครับ ?” ก้องเกียรติถามอย่างสุภาพ พร้อมกับยื่นมือขวาออกไปเพื่อทักทายตามมารยาทสากล “ได้ยินชื่อเสียงมานาน... ยินดีที่ได้เจอนะครับ”
มือขาวสะอาดที่ผ่านการดูแลมาอย่างดีลอยค้างอยู่กลางอากาศ เธียรหลุบตามองมือนั้น... มองราวกับมันเป็นของสกปรกที่มีเชื้อโรคร้ายแรง เขาไม่ขยับมือตัวเองออกจากกระเป๋ากางเกงแม้แต่นิลลิเมตร
“ผมไม่จับมือ...” เธียรพูดเสียงเรียบ แต่หนักแน่นเหมือนหินผา
“...กับคนที่ตั้งใจมาหาเรื่อง”
บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เสียงลมพัดยอดหญ้าดังหวีดหวิวฟังชัดเจนยิ่งขึ้น เพียงชีวารู้สึกเหมือนเลือดในกายไหลลงไปกองที่ปลายเท้า เธออยากจะตะโกนห้าม อยากจะบอกให้เธียรหยุดยั่วโมโห แต่ลำคอกลับแห้งผากจนเปล่งเสียงไม่ออก
ก้องเกียรติชักมือกลับช้าๆ ไม่มีความโกรธเกรี้ยว
