ก้องเกียรติเดินกลับมาหาเพียงชีวา สีหน้ายังคงเปื้อนยิ้ม
“ไปกันเถอะครับ... เดี๋ยวผมพาไปโรงพยาบาล จะได้ไปคุยกับหมอเรื่องค่ารักษาให้จบ ๆ คุณจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน”
เขาจงใจพูดคำว่า “เรื่องเงิน” ให้เธียรได้ยิน... เป็นการตบหน้าซ้ำอีกครั้งว่า “ฉันมีปัญญาดูแลเขา แต่แกมีแค่ตัวเปล่า”
ก้องเกียรติโน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าหล่อเหล่าอยู่ห่างจากใบหูเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอ แต่ประโยคที่กระซิบออกมากลับทำให้เพียงชีวาขนลุกซู่
“เล่นละครพอแล้ว ฉันเบื่อจะแย่ ...ขึ้นรถเดี่ยวนี้ !”
น้ำเสียงนั้นต่ำ เย็น และเด็ดขาด มันคือน้ำเสียงของนายท่าน ที่สั่งทาสผู้ซื่อสัตย์
เพียงชีวาเม้มปากแน่นจนซีด เธอเงยหน้ามองเธียรเป็นครั้งสุดท้าย... ส่งสายตาขอร้องว่า “อย่าทำอะไรตอนนี้... ได้โปรด”
เธียรจ้องตาเธอกลับ นิ่งนานเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์ ก่อนจะพยักหน้าให้เพียงนิดเดียว... เขาไม่ได้ยอมก้องเกียรติ แต่เขายอมถอยเพื่
