เพียงชีวามองไปที่ปิ่นโตข้าวต้ม แล้วมองไปที่กระจกเงา เห็นผู้หญิงที่เหนื่อยล้า ขอบตาคล้ำ แต่แววตาคู่เดิมที่เคยหวาดกลัว... บัดนี้มันเริ่มมีประกายไฟบางอย่างลุกโชนขึ้นมา
เธอเสียงานไปแล้ว... เสียชื่อเสียงไปแล้ว... เธอไม่เหลืออะไรให้เสียอีกแล้ว
“ไม่ค่ะป้า” เพียงชีวาตอบเสียงเรียบ แต่หนักแน่น “หนูจะไม่หนี”
“แต่พวกมันเยอะนะลูก! ป้าแสงแกปากร้ายจะตาย แกมีพวก...”
“หนูรู้ค่ะ” เพียงชีวาตัดบท เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบชุดสูทสีดำเรียบกริบออกมา... ชุดที่เธอใส่เวลาต้องขึ้นพรีเซนต์งานใหญ่ต่อหน้าบอร์ดบริหาร ชุดที่เป็นเหมือนชุดเกราะของเธอในโลกการทำงาน
“ถ้าเขาอยากตัดสินหนู หนูก็จะไปให้เขาตัดสินต่อหน้า ไม่ใช่หลบ ๆ ซ่อน ๆ เหมือนคนมีความผิด”
เพียงชีวาหันมามองป้าสมจิต รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มของผู้หญิงที่ตัดสินใจแล้วว่าจะสู้หลังพิงฝา
“ป้าสมจิตกลับไปก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวจะเดือดร้อน... แล้ว
