“หนูไม่ได้ทำอะไรผิด” เพียงชีวาพูดเสียงดังขึ้น แข็งกร้าวขึ้น
“และหนูจะไม่ยอมให้ใครมาตัดสินหนูด้วยบรรทัดฐานบ้าๆ บอๆ แบบนี้... ใครที่ถ่ายคลิปอยู่ เตรียมตัวรับหมายศาลได้เลยนะคะ ข้อหาหมิ่นประมาท!”
คำขู่เรื่องกฎหมายทำให้บางคนลดมือถือลง แต่ป้าแสงกลับแสยะยิ้ม
“โอ๊ย !... กลัวตายล่ะ ! จะฟ้องคนทั้งหมู่บ้านเลยไหมล่ะ ? ...เอาสิ ฟ้องเลย ! จะได้ขุดเรื่องเมื่อเจ็ดปีก่อนขึ้นมาแฉกันให้หมดเปลือกไปเลยว่าทำไมถึงต้องหนีหัวซุกหัวซุนออกไป !”
เรื่องเมื่อเจ็ดปีก่อน... คำคำนี้เหมือนคาถาสะกดวิญญาณ เพียงชีวาตัวแข็งทื่อ ความมั่นใจที่สร้างมาพังทลายลงในพริบตา ป้าแสงรู้... ป้าแสงรู้เรื่องนั้น และพร้อมจะพูดมันออกมาตรงนี้
บรรยากาศตึงเครียดจนแทบขาดผึง ทันใดนั้นเอง ชายแปลกหน้าคนหนึ่งก็เดินฝ่าวงล้อมเข้ามา... เขาไม่ใช่ชาวบ้านแถวนี้... เขาเป็นชายสูงวัย สวมเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตเก่า ๆ กางเกงยีนส์ซีด ๆ สะพายกระเป๋าหนังใบเก๋าก
