เพียงชีวาทำตามอย่างว่าง่าย เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ให้เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าเย็น ๆ ซับเบา ๆ ที่มุมปาก ความเย็นของน้ำและความหยาบของเนื้อผ้าเสียดสีกับผิวแก้ม แต่มันกลับรู้สึกอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด เพียงชีวาหลุบตามองมือของเธียร... มือที่เต็มไปด้วยรอยด้านจากการทำงานหนัก นิ้วที่มีรอยแผลเป็นเล็กๆ น้อยๆ แต่มือคู่นี้กลับกำลังประคองใบหน้าเธอไว้อย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายคามือ
“เจ็บไหม ? “ เธียรถาม สายตาจ้องมองรอยเลือดซึมที่มุมปากเธอ
“ไม่เท่าไหร่...” เพียงชีวาตอบเสียงแผ่ว “เจ็บใจมากกว่า”
เธียรถอนหายใจเบา ๆ ลดมือลง วางผ้าเช็ดหน้าไว้ข้างตัว แล้วมองออกไปที่ทุ่งนากว้างไกลสุดลูกหูลูกตา
“ฉันขอโทษที่พาเธอออกมาแบบนั้น... แต่ถ้าปล่อยไว้ เธอจะโดนรุมทึ้งจนไม่เหลือชิ้นดี”
“นายไม่ผิดหรอก” เพียงชีวาก้มหน้านิ่ง “ฉันต่างหากที่ผิด... ผิดที่คิดว่าตัวเองแน่ ผิดที่คิดว่าจะรับมือคนพวกนั้นได้ด้วยเหตุผล ทั้งท
