ความเงียบกลับมาปกคลุมศาลาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเป็นความเงียบที่น่ากลัวและเย็นยะเยือก เพียงชีวาทรุดตัวลงนั่งกับแคร่ รู้สึกเหมือนเลือดในกายหยุดไหลเวียน รูปถ่ายเมื่อกี้... ในระยะประชิด... ในท่าทางที่กอดกันแนบแน่นและเกือบจะจูบกัน มันคือหลักฐานชั้นดีที่จะใช้ทำลายเธอให้ย่อยยับ... ทั้งในสายตาสังคม และในสายตาของ ก้องเกียรติ
ครืด... ครืด...
โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเพียงชีวาสั่นขึ้นมาทันที ราวกับรอจังหวะนี้อยู่แล้ว เธอหยิบขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นจนแทบจับไม่อยู่ หน้าจอโชว์ชื่อ “ก้องเกียรติ”
เพียงชีวามองหน้าจอนั้นด้วยความรู้สึกเหมือนมองเห็นยมทูต เธอไม่กล้ารับสาย... แต่สายก็ไม่ตัด เธียรยืนกำหมัดแน่นอยู่ข้างๆ มองหน้าจอโทรศัพท์ของเธอด้วยสายตาที่ลุกเป็นไฟ
ในที่สุดเสียงเรียกเข้าก็เงียบไป แต่เพียงเสี้ยววินาที... เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้น ติ๊ง!
เพียงชีวากดเปิดอ่านข้อความนั้น... และโลกทั้งใ
