ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากบันไดเรือนไม้สัก เด็กชายเงยหน้าขึ้นมอง และนั่นเป็นวินาทีแรกที่โลกทั้งใบของเขาเหมือนจะหยุดหมุน
หญิงสาวร่างระหงในชุดนักศึกษาสีขาวสะอาดตา ทับด้วยเสื้อคลุมไหมพรมสีหวาน กำลังเดินลงบันไดมา ผมยาวสลวยสีดำขลับทิ้งตัวคลอเคลียแผ่นหลัง ผิวพรรณของเธอผ่องใสราวกับกลีบกุหลาบแรกแย้ม ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายด้วยความเมตตาและอ่อนโยนราวกับนางฟ้าที่หลุดออกมาจากภาพวาด
เพียงชีวา... ลูกสาวคนเดียวของแม่เลี้ยงบัวตอง ในวัยยี่สิบเอ็ดปี
เธียรในวัยสิบสี่ รีบก้มหน้าหลบสายตาด้วยความประหม่า ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เพราะความละอายใจ เขามองดูสภาพตัวเองที่มอมแมม เปรียบเทียบกับความสูงส่งตรงหน้า... เธอคือดอกฟ้า คือกุหลาบงามในแจกันทอง ส่วนเขาน่ะหรือ... ตอนนี้เป็นได้แค่ดินก้อนเปื้อนโคลนที่มาขออาศัยรากไม้ของเธอพักพิงเท่านั้น
“สวัสดีค่ะ ลุงทนง...นี่ลูกชายที่คุณลุงเล่าให้ฟังใช่ไหมคะ?”
เสียง
