นิลลา
“งั้นกูจะบอกให้มึงรู้นะ ว่าคนเลวๆ คนนี้แหละ...”
“ที่ฆ่าพ่อแม่มึง!”
ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ถึงแม้ว่าปากจะถูกมือหนาของผู้ชายตรงหน้าบีบไว้แน่น แต่ฉันก็แทบช็อกไปกับคำพูดของเขา
เขา คือคนที่ฆ่าพ่อแม่ฉันอย่างนั้นเหรอ เขาคนที่เลี้ยงดู ให้ความรัก ความอบอุ่น ให้ทุกอย่างกับฉันมาตลอดสิบกว่าปี ก็คือคนที่ฆ่าพ่อแม่ฉัน อย่างนั้นเหรอ
“มะ...หมายความว่ายังไง” เสียงแผ่วเบาและสั่นเทาถามคนตรงหน้าออกไปอย่างไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน ก่อนร่างสูงจะจ้องมองฉันด้วยแววตาดุดันดวงตาแดงก่ำ
“เพราะพ่อมึง ฆ่าพ่อกูก่อนไง”
จึก! เหมือนทุกอย่างถูกตัดไป ไม่รับรู้อะไร นอกจากเสียงอื้ออึงดังที่หูทั้งสองข้าง ร่างกายที่ชาไร้เรี่ยวแรงจนยืนไม่ไหวก่อนขาจะทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างไร้ที่พักพิง
อัคนี
ผมมองนิลลาที่ล้มลงไปกับพื้นอย่างหมดแรงและเหม่อลอยหลังจากผมพูดความจริงออกไป และใช่ มันคือความจริงทั้งหมด
ย้อนกลับไปที่อดีต
