Aslında ben de seninle evlenmek istiyorum.
Sessiz ve mutsuz bir hâlde oturduğumuz birkaç dakikanın ardından Emre tekrar konuşmaya başlıyor.
“Nur, bunları konuşmak için çok erken olduğunu biliyorum ama sen bana bir şans vermeye karar vermiştin, değil mi?”
Omzumu silkiyor, cevap vermekten kaçınıyorum.
Emre sessizliğime aldırış etmeden şansını bir kez daha deniyor. “Eğer beni sevmediğini ve hayatına benimle devam etmek istemediğini anlarsan beni hayatından çıkaracaksın, değil mi?”
Sesi çok sakin çıkıyor ama başımı kaldırıp yüzüne baktığımda Emre’nin bunu söylerken nasıl zorlandığını anlayabiliyorum.
Ailesi ve benim aramda kalmak onu ne kadar da yıpratıyordur kim bilir?
Aslında ona kızmamalıyım. Sonuçta ben de annesinin yaptığını yapmadım mı? Emre ile bir anlaşma yapıp ondan söz almadım
