Aslında bir arada olmak muhteşemmiş.
Ertesi sabah Emre’nin kollarında uyandığımda kendini çok yorgun hissediyorum. Uyku düzenimi bu denli bozmak belli ki bünyeme dokunuyor yahut ben çok tembel olduğum için yine rahata olan düşkünlüğüm nüksediyor.
Emre’nin göğsüne daha sıkı sarılıp alarmı susturmaya niyetlenmiş olsam da diğer tarafa dönüp telefonumu almaya bile üşeniyorum. Ben tekrar uyuklamaya başlarken adam omzumu hafifçe ovuyor.
“Nur, alarmın çalıyor.”
“Hım…”
“Alarm sesiyle nasıl uyuyor olabilirsin?”
“Onu duymazdan gelmeye alışkınım,” diyorum esneyerek.
Bu yüzden de genelde kendime en az üç alarm kurmadan uyumuyorum.
Emre güldüğünde göğsü sarsılıyor. “Hadi hadi, uyan bakalım güzeller güzeli sevgilim.”
Bu sözler gözlerimin anında açılmasına sebep oluyor. “Ne dedin?”
“Hiç,” di
