Aslında yüzünü çok seviyorum.
Ertesi akşam güzel bir yürüyüşün ardından boş bir banka denk gelip oturuyor ve bir yandan soluklanırken bir yandan da gökyüzünün güzelliğini seyrederek dinleniyorum.
Günlerim aynı sakinlik ve monotonlukla sürüp gidiyor. Kendimi son zamanlarda epeyce huzurlu ve dingin hissediyorum. Emre’nin aniden hayatıma geri dönmeye çalışması, hissettiğim onlarca duygu, annesi, yaşananları hatırlamak derken öylesine stresle dolmuşum ki adamın yokluğunda ancak kendime gelebiliyorum.
İçimden bir ses belki bunu bile bile yapıyordur, diyor ve biliyorum ki öyle olsa şaşırtıcı olmazdı. Emre beni sandığımdan bile daha iyi tanıyormuş, bunu gittikçe daha iyi anlıyorum galiba. Belki bu yoğun günleri unutup biraz kendime gelebilmem için yalnız kalmam gerektiğini biliyordu ve bu yüzd
