Aslında heyecandan ölmek üzereyim.
Emre’nin mesajıyla başlayan günüm sakin bir şekilde sonlanıyor ve ben de işten eve döndükten sonra tekrar buluşacak olmamızın heyecanıyla aynanın karşısına geçiyorum.
İtiraf etmem gerekirse dün akşam eve döner dönmez vazgeçtiğim için pişman oldum ama tabii bunu ille de birine söylemem gerekmiyor, değil mi? Pişmanlığımı kendi içimde yaşayabilirim. Bu benim en doğal hakkım!
Dün Emre beni eve bıraktıktan sonra ertesi akşam altıda geleceğini bildirdi ve vedalaştıktan sonra beni içimdeki küskün hayalperest ve mantıklı Nur ile baş başa bırakıp gitti.
Tüm gece iki benliğimin birbirinden tuhaf düşünceleriyle boğuştuktan sonra deliksiz bir şekilde uyudum. Uyandığımda da iç çatışmam bitmemişti ama çalışmam gerektiği için bunun üzerinde çok fazla durmadım ve böy
