Aslında hâlâ biraz korkuyorum.
İşte! Belliydi zaten! Daha mutlu olalı bir dakika bile olmamıştı ama bir şeyler olduğunu anlamıştım zaten ben. Böyle olacağını biliyordum işte!
Hayal kırıklığıyla olduğum yere çökerken Emre tekrar belime dokunuyor. Bakışlarımı ona çevirip üzüntümü sakınmadan gözlerine bakıyorum. Emre de şaşkın gibi görünüyor ama elbette o benim aksine annesine güvendiğinden benim kadar yıkılmış görünmüyor.
İç çekerek tüm üzüntümü benimserken bir kez daha Meltem Hanıma dönüyorum. Hâlimi anlamış gibi görünüyor çünkü ben ona döndüğümde yüzünde eğleniyormuş gibi bir ifade oluşuyor. Kaşlarımı çatmak istesem de kendimi tutuyorum. Ne istiyor olabilir ki? Benim yok olup gitmemi mi?
“Sizi destekleyeceğim ama bir şartla: Nur Erdem derhal ortadan kaybolsun.”
Acaba daha çok üzülm
