" Senin hislerini bu saatten sonra önemsememi bekleyemezsin. Evet o kadar aşık değilim çünkü bir daha birine o derece güvenecek ve aşık olacak kadar salak değilim. Artık herkese karşı duvarlarım var ama sana karşı asla geçemeyeceğin kale kapılarım var. Boşuna dil dökme. Amacın her neyse boşuna uğraşma. Burada sana inanıp güvenecek kimse yok. "
Azad' ın gözünden bir damla yaş süzüldü. Eskiden olsa içimi yakardı ama zerre kadar etki etmedi. Azad kolay ağlamazdı, numaradan hiç ağlamazdı biliyordum. Erkeğin ağlamasını acizlik olarak gören biriydi. Yine de umrumda değildi gözyaşı. İsterse sabaha kadar ağlasın bende yaprak kımıldatamazdı artık. Hayatta her şeyi affedebilecek insanlar vardı belki ama ben onlar kadar bağışlayıcı değildim ki onların bile evladına hakaret edilmesini bağışlayacağını
