หนี้แค้นพันธะเลือด

ความจริงใต้เงามืด

แสงอรุณทอแสงรำไรลอดผ่านหน้าต่างไม้ฉลุ แต่มันไม่ได้นำพาความหวังมาสู่ร่างที่ซุกตัวสั่นเทาอยู่บนพื้นเย็นเยียบข้างเตียงหลังใหญ่ "ลู่ชิง" พยายามขยับกายลุกขึ้น ทว่าความเจ็บปวดร้าวลึกจากการถูกรุกรานเมื่อคืนทำให้ขานางสั่นพยุงตัวไม่อยู่ รอยช้ำสีกุหลาบเข้มพาดผ่านลำคอและข้อมือที่บวมเป่งจากการถูกพันธนาการด้วยมือหนาของ "แม่ทัพหยางเจิ้น"

นางมองไปยังร่างสูงใหญ่ที่ยังคงหลับสนิทอยู่บนฟูกหนา ใบหน้ายามหลับของเขาดูไร้พิษสงผิดกับปีศาจร้ายที่บดขยี้ร่างกายพื้นเพนางเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน ลู่ชิงกัดริมฝีปาก พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของพละกำลังที่เหลืออยู่คลานไปหยิบชุดสาวใช้ตัวเก่ามาสวมใส่ด้วยมือที่สั่นเทา

นางต้องรีบไปที่โรงครัว... หากพ่อบ้านเห็นนางชักช้า โทษทัณฑ์ที่ย่าและน้องสาวจะได้รับอาจรุนแรงกว่าความตาย

ในโรงครัวที่เต็มไปด้วยควันไฟและเสียงตะหลิวกระทบกระทะ ลู่ชิงก้มหน้าก้มตาหาบน้ำจากบ่อหลังจวนมาเติมถังไม้ใบเขื่อง น้ำหนักของคานหาบกดลงบนบ่าที่บอบช้ำจนนางนิ่วหน้า ขาทั้งสองข้างก้าวเดินอย่างยากลำบาก ทุกจังหวะที่เคลื่อนไหวคือความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ

ป้าจางที่กำลังนวดแป้งอยู่เหลือบเห็นท่าทางโซซัดโซเซของคุณหนูตกอับ นางวางมือจากงานแล้วรีบถลาเข้ามาประคอง "คุณหนูลู่! โถ่... หน้าซีดปานกระดาษแบบนี้ ไปพักเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวป้าให้เจ้าจุกช่วยหาบน้ำแทน"

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะป้าจาง ข้ายังไหว..." ลู่ชิงฝืนยิ้มที่แห้งผาก แต่แล้วโลกทั้งใบก็หมุนคว้าง นางทรุดฮวบลงกับพื้นหินจนถังน้ำหกกระจาย

"คุณหนู!" ป้าจางร้องอุทานพลางรวบร่างเล็กมาไว้ในอ้อมแขน นางสะดุ้งเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุจากผิวกายของลู่ชิง "ตายแล้ว! ตัวร้อนเป็นไฟขนาดนี้ ท่านแม่ทัพช่างใจคอเหี้ยมเกลียดนัก"

ป้าจางรีบถลกแขนเสื้อของลู่ชิงขึ้นเพื่อจะเช็ดตัวให้ แต่สิ่งที่เห็นทำให้นางต้องยกมือปิดปากสะอื้น รอยเขียวช้ำสลับรอยแดงทั่วทั้งแขนและไหล่บอกเล่าถึงความป่าเถื่อนที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้เป็นอย่างดี บ่าวไพร่คนอื่นๆ ที่ยืนอยู่แถวนั้นต่างพากันก้มหน้าด้วยความสลดใจ

"พวกเจ้า... อย่าบอกท่านแม่ทัพนะ" ลู่ชิงกระซิบเสียงพร่า "ถ้าเขารู้ว่าข้าอ่อนแอ เขาจะหาเรื่องตัดเงินค่ายาของท่านย่า... ข้าขอร้อง"

"คุณหนู... ทำไมต้องทนขนาดนี้เจ้าคะ" ป้าจางกระซิบถามทั้งน้ำตา "ในอดีตท่านช่วยคนไว้มากมาย ทำไมโชคชะตาถึงใจร้ายกับท่านนัก"

ความจริงที่หยางเจิ้นไม่เคยรู้ คือในจวนแม่ทัพแห่งนี้ มีบ่าวไพร่และทหารชั้นผู้น้อยหลายคนที่เคยรอดตายเพราะเมตตาของคุณหนูลู่ชิง ไม่ว่าจะเป็น "เจ้าจุก" เด็กวัดที่เคยถูกทหารของพ่อลู่ชิงซ้อมจนเกือบตายและได้นางช่วยส่งหมอมาให้ หรือแม้แต่ "อาเป่า" องครักษ์เฝ้าประตูที่เคยได้รับถุงเงินประทังชีวิตยามแม่ป่วยหนัก

ทุกคนในที่นี้รักนาง... มีเพียงเจ้านายของพวกเขาคนเดียวที่เกลียดนางเข้ากระดูกดำ

ในระหว่างที่ป้าจางแอบพาลู่ชิงไปนั่งพักในมุมมืดของโรงครัว "อาเป่า" ก็แอบเดินเข้ามาหาพร้อมกับห่อผ้าเล็กๆ "คุณหนู... นี่เป็นยาใส่แผลอย่างดีที่ข้าแอบซื้อมาจากตลาด และนี่... เป็นจดหมายจากน้องสาวท่าน"

ลู่ชิงรับจดหมายมาด้วยมือที่สั่นเทา เมื่อเปิดอ่าน น้ำตาก็ไหลพรากออกมา 'พี่หญิง... ท่านย่าได้ทานยาที่ท่านแม่ทัพส่งมาให้แล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้ท่านย่าเริ่มทานข้าวได้บ้างแล้ว ข้าเองก็ได้ไปเรียนหนังสือกับครูที่ท่านแม่ทัพจัดหามา พี่หญิงไม่ต้องห่วงพวกเรานะเจ้าคะ รักพี่หญิงที่สุด... ชิงเถา'

จดหมายฉบับนี้คือ "ยาชุบชีวิต" เพียงอย่างเดียวที่ทำให้ลู่ชิงยังมีลมหายใจ นางกอดจดหมายนั้นแนบอก แม้ร่างกายจะร้าวรานเพียงใด แม้จะถูกหยางเจิ้นย่ำยีเพียงไหน แต่นางก็ยินดี... ยินดีที่จะเป็นที่ระบายความแค้นเพื่อให้คนที่นางรักมีชีวิตที่สุขสบาย

ทว่านางไม่รู้เลยว่า... เบื้องหลังเสาโรงครัวนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทของหยางเจิ้นยืนซุ่มดูอยู่เงียบๆ

เขาสั่งให้พ่อบ้านตามมาดูว่าทำไมนางถึงยังไม่ขึ้นไปปรนนิบัติล้างหน้าให้เขาตามหน้าที่ แต่ภาพที่เขามองเห็นกลับเป็นภาพที่บ่าวไพร่รุมล้อมดูแลนางด้วยความเคารพรัก เขาเห็นรอยช้ำที่โผล่พ้นแขนเสื้อ เห็นใบหน้าที่ซีดเซียวจนน่าใจหาย และเห็นน้ำตาที่ไหลนองหน้าขณะที่นางกอดจดหมายนั้น

นางแสร้งทำเป็นผู้น่าสงสารเพื่อซื้อใจบ่าวไพร่ของข้าอย่างนั้นหรือ? หยางเจิ้นคิดด้วยความโกรธที่ปะปนไปกับความรู้สึกสับสนลึกๆ ในใจเขายังคงจดจำภาพนางที่ยืนยิ้มอยู่เคียงข้างพ่อที่กำลังสั่งยึดจวนเขาได้ติดตา

เขาสะบัดหน้าหนี เดินจากไปพร้อมกับความแค้นที่พยายามบ่มเพาะให้หนาขึ้นเพื่อบดบังความรู้สึกผิดที่เริ่มก่อตัว "ข้าจะไม่ใจอ่อน... ลูกสาวของปีศาจ ก็คือปีศาจ!"

แต่คืนนั้น... เมื่อเขาเรียกนางไปรับใช้ที่เตียงอีกครั้ง หยางเจิ้นกลับพบว่าร่างของลู่ชิงเริ่มเย็นเฉียบและหายใจหอบถี่จนน่ากลัว แต่เขาก็ยังคงใจร้ายพอที่จะดึงนางเข้าหา และรุกรานร่างบางนั้นอย่างป่าเถื่อนอีกครั้ง เพื่อตอกย้ำว่า... นางคือทาสของเขา และเขาคือเจ้าชีวิตของนาง

โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า... ทุกครั้งที่เขาขยับกายเข้าหา พลังกำลังของนางยิ่งอ่อนแรงลงทุกที