หนี้แค้นพันธะเลือด

ตอนพิเศษ เงาของพี่สาวในดวงตาของข้า (มุมมองของชิงเถา)

ข้ามองเห็นแผ่นหลังของเขามาตลอดสิบปี... แผ่นหลังของบุรุษที่ผู้คนทั้งแผ่นดินต่างยำเกรงในฐานะ "พยัคฆ์ศึกแห่งแคว้นหยาง" แต่สำหรับข้า "ลู่ชิงเถา" เขาเป็นเพียงชายแก่ผู้แตกสลายที่ใช้ชีวิตอยู่กับความผิดบาปที่ไม่มีวันเลือนหาย

ข้าจำเช้าวันที่พี่สาวจากไปได้ดี หิมะในวันนั้นช่างหนาวเหน็บเสียจนข้าคิดว่าหัวใจของข้าจะหยุดเต้นตามพี่สาวไป ท่านแม่ทัพหยางเจิ้นที่ข้าเคยเกลียดชังเข้าไส้ กลับกลายเป็นคนที่อุ้มร่างที่ไร้วิญญาณของพี่สาวไม่ยอมห่าง เขาไม่ได้ดูน่าเกรงขามอีกต่อไป เขาร้องไห้... ร้องไห้เหมือนเด็กหลงทางที่สูญเสียสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตไป

หลังจากงานศพ ท่านแม่ทัพรับข้ามาดูแลในฐานะ "น้องสาว" เขาประทานทุกอย่างให้ข้า ทั้งคฤหาสน์หลังงาม เสื้อผ้าไหมชั้นดี และอาจารย์ที่ดีที่สุดในเมืองหลวง เขาพยายามจะชดเชยทุกอย่างที่เขาเคยพรากไปจากตระกูลลู่

แต่ข้าไม่เคยเรียกเขาว่า "พี่เขย"

ข้ามักจะแอบมองเขาจากที่ไกลๆ ข้าเห็นเขาตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วตะโกนเรียกชื่อพี่สาวข้าอย่างบ้าคลั่ง ข้าเห็นเขาลงโทษตัวเองด้วยการงดอาหารในวันที่หิมะตกหนัก เพราะเขารู้ว่าพี่สาวข้าเคยอดอยากเพียงใดในจวนของเขา

"ชิงเถา... เจ้าอยากได้อะไรอีกไหม?" เขาถามข้าด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือในวันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังนั่งขัดป้ายวิญญาณของพี่สาว

ข้ามองใบหน้าที่ซูบผอมและดวงตาที่ไร้แววของเขา แล้วถามกลับไปอย่างเลือดเย็น "ท่านให้ชีวิตพี่สาวคืนมาให้ข้าได้ไหมเจ้าคะ?"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงต่ำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนพื้นหิน "ข้าให้ไม่ได้... ต่อให้ข้าเอาชีวิตตัวเองเข้าแลก ข้าก็ให้ไม่ได้"

ข้าเห็นความเจ็บปวดที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันรุนแรงเสียจนข้าเริ่มรู้สึก "เวทนา" มากกว่าความโกรธแค้น พี่สาวเคยเขียนไว้ในจดหมายว่าเขาคือคนที่น่าสงสารที่สุด ตอนนั้นข้าไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว... การมีชีวิตอยู่เพื่อถูกความทรงจำตามล่าทุกลมหายใจ มันทรมานยิ่งกว่าความตายเสียอีก

เมื่อข้าเติบโตขึ้น ข้าเริ่มมีใบหน้าที่คล้ายคลึงกับพี่สาวมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เขามองหน้าข้า ข้าจะเห็นประกายความหวังในดวงตาของเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโศกเศร้าอย่างลึกซึ้ง เพราะเขารู้ดีว่าข้าไม่ใช่ "ลู่ชิง" ของเขา

ข้าจงใจแต่งกายด้วยชุดสีขาวและปักดอกบัวขาวที่ผ้าเช็ดหน้า เหมือนที่พี่สาวชอบทำ ไม่ใช่เพราะข้าอยากเป็นตัวแทนของนาง แต่เพราะข้าอยากย้ำเตือนเขาเสมอว่า เขาได้ทำลายสิ่งใดลงไป

ในวันที่ข้าออกเรือนแต่งงานกับบัณฑิตหนุ่มนิสัยดี ท่านแม่ทัพเป็นคนเดินไปส่งข้าที่เกี้ยวเจ้าสาวด้วยตัวเอง เขามอบเครื่องประดับทองคำล้ำค่าและโฉนดที่ดินให้ข้ามากมาย แต่สิ่งเดียวที่เขาขอคือ...

"ชิงเถา... อย่าใช้ชีวิตด้วยความแค้นเหมือนข้านะ จงมีความสุขแทนพี่สาวของเจ้าด้วย"

ข้ามองดูเขาที่ยืนอยู่หน้าประตูจวนเพียงลำพัง ท่ามกลางลมฤดูใบไม้ร่วงที่พัดพาสิ่งต่างๆ จางหายไป ข้าไม่ได้เอ่ยคำลา ข้าเพียงแค่พยักหน้าช้าๆ นั่นเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่ข้ายอมลดทิฐิลงต่อหน้าเขา

จนกระทั่งวันที่เขาจากไป... ข้าคือคนเดียวที่ไปพบศพของเขาที่ข้างหลุมศพพี่สาว เขานอนนิ่งอยู่ตรงนั้น ในมือกอดเสื้อตัวเก่าของพี่สาวไว้แน่น ใบหน้าของเขาดูสงบอย่างที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบสิบปี

ข้ายืนมองร่างของชายที่ทำลายครอบครัวข้า และเป็นชายที่ปกป้องข้ามาตลอดครึ่งชีวิต ข้าค่อยๆ คุกเข่าลงข้างศพของเขา แล้วเอ่ยคำที่เขาเฝ้ารอมานานแสนนานแต่ไม่เคยได้รับฟัง

"ข้าอโหสิกรรมให้ท่าน... พี่เขย"

ลมพัดผ่านเบาๆ ราวกับเสียงถอนหายใจของใครบางคน ข้ารู้ว่าที่ไหนสักแห่งบนสรวงสวรรค์ พี่สาวคงกำลังยิ้มและรับเขากลับไปสู่อ้อมกอดอีกครั้ง ส่วนข้า... ข้าจะจดจำเรื่องราวของพวกเขาไว้ เพื่อบอกเล่าให้ลูกหลานฟังว่า "ความรัก" และ "ความแค้น" นั้นมีราคาที่ต้องจ่ายแพงเพียงใด