หนี้แค้นพันธะเลือด

หยาดน้ำตาหยดสุดท้าย

บรรยากาศในจวนแม่ทัพคืนนี้กดดันจนบ่าวไพร่แทบไม่กล้าหายใจแรง หิมะที่หลงฤดูตกลงมาหนักหนาสาหัสจนกิ่งไม้หักโค่น ภายในเรือนพยัคฆ์คำราม กลิ่นคาวเลือดจางๆ คลุกเคล้ากับกลิ่นยาสมุนไพรเข้มข้นที่ "ลู่ชิง" ถูกบังคับให้ดื่มเข้าไปเพื่อยื้อชีวิต ทว่าแววตาของนางกลับเลื่อนลอยราวกระจกที่แตกร้าว

หยางเจิ้นนั่งอยู่ข้างเตียง มือหนาที่เคยกำดาบสังหารศัตรูนับพันบัดนี้กลับสั่นเทาขณะลูบไล้แก้มตอบซูบผอมของนาง "กินข้าวเสียลู่ชิง... หมอบอกว่าถ้าเจ้าไม่กินมื้อนี้ ร่างกายเจ้าจะรับยาไม่ไหว"

ลู่ชิงเบือนหน้าหนีช้าๆ ริมฝีปากที่เคยแดงระเรื่อบัดนี้แห้งผากและมีรอยแตก "ข้าบอกท่านแล้ว... ข้าไม่มีอะไรต้องชดใช้ให้ท่านอีกแล้วเจ้าค่ะ"

คำพูดราบเรียบนั้นเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิงแห่งทิฐิ หยางเจิ้นขบกรามจนเป็นสันนูน ความกลัวที่จะสูญเสียนางไปแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่ควบคุมไม่ได้ตามสัญชาตญาณพยัคฆ์ร้าย เขาคว้าไหล่บางพยุงร่างของนางขึ้นมากดไว้กับพนักเตียง

"เจ้าคิดว่าความตายจะทำให้เจ้าหนีความผิดไปได้งั้นหรือ! เจ้ายังต้องอยู่รับใช้ข้า อยู่ให้ข้าเหยียบย่ำจนกว่าข้าจะพอใจ!" เขาตะคอกใส่หน้า จนลู่ชิงสะดุ้งสุดตัวและไอออกมาอย่างรุนแรง

"แค่ก! แค่กๆ..." ลิ่มเลือดสีคล้ำเปรอะเปื้อนลงบนสาบเสื้อนอนสีขาวของนาง แต่หยางเจิ้นกลับมืดบอดด้วยอารมณ์ชั่ววูบ เขาผลักถาดอาหารทิ้งจนเสียงถ้วยชามแตกกระจายบาดลึกเข้าไปในความเงียบ

"ในเมื่อเจ้าไม่อยากกินข้าว... งั้นเจ้าก็ทำหน้าที่ 'สาวใช้อุ่นเตียง' ของเจ้าเสียสิ! เผื่อรสสัมผัสของข้าจะทำให้เจ้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อเกลียดข้า!"

เขาโน้มตัวลงบดขยี้ริมฝีปากนางอย่างดุดันและรุนแรงยิ่งกว่าทุกครั้ง ลู่ชิงไม่มีแรงแม้แต่จะผลักไส นางปล่อยให้เขารุกรานร่างกายที่บอบช้ำราวกับตุ๊กตาไร้วิญญาณ หยางเจิ้นกระชากอาภรณ์ของนางออกเผยให้เห็นซี่โครงที่ขัดเจนและผิวพรรณที่ซีดเซียวจนน่าใจหาย รอยช้ำเก่าและใหม่ทับซ้อนกันจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง

สัมผัสที่ป่าเถื่อนในคืนนี้ไม่ได้เกิดจากความใคร่ แต่มันเกิดจากความสิ้นหวังที่เขาพยายามจะยื้อรั้งนางไว้ด้วยวิธีเดียวที่เขารู้จัก... คือการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างโหดร้าย ลู่ชิงครางออกมาด้วยความเจ็บปวดร้าวลึกในทรวงอก ทุกจังหวะที่เขาขยับกายเข้าหาเหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงหัวใจที่อ่อนแรง

"มองหน้าข้า! ลู่ชิง... มองข้า!" เขาคำรามพลางกดข้อมือเล็กไว้แน่นจนห่อเลือด

ลู่ชิงค่อยๆ ปรือตาขึ้นมองเขา หยาดน้ำตาหยดสุดท้ายไหลรินผ่านหางตาที่แดงก่ำ แววตาของนางไม่ได้มีความแค้น มีเพียงความว่างเปล่าที่ลึกสุดหยั่งถึง "ท่านแม่ทัพ... ข้า... เหนื่อยเหลือเกิน..."

สิ้นคำพูดนั้น ลู่ชิงก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านก่อนจะสำลักเลือดออกมาคำโต เลือดอุ่นๆ กระเซ็นเปื้อนใบหน้าและแผ่นอกของหยางเจิ้น เขาสะดุ้งสุดตัวรีบผละกายออกมองร่างสตรีใต้ร่างด้วยความตระหนก

"ลู่ชิง! ลู่ชิง! เจ้าเป็นอะไรไป!"

นางไม่ได้ตอบโต้ ลมหายใจที่เคยหอบถี่กลับแผ่วเบาลงเรื่อยๆ จนแทบสังเกตไม่ได้ ดวงตาที่เคยสุกใสดุจดวงดาวค่อยๆ หม่นแสงลงและเลื่อนลอยขึ้นเบื้องบน มือเล็กที่เขาเคยบีบเค้นไว้บัดนี้กลับตกลงข้างกายอย่างไร้เรี่ยวแรง

"ไม่... ไม่จริง... เจ้าแกล้งข้าใช่ไหม! ลุกขึ้นมาสิ!" หยางเจิ้นเขย่าร่างบางอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาของแม่ทัพผู้ไม่เคยรั้งรอความตายพรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาจกั้น "ลู่ชิง! ข้าสั่งให้เจ้าตื่น! ข้ายังไม่ได้ยกโทษให้เจ้าเลยนะ!"

ทว่าร่างในอ้อมกอดกลับค่อยๆ เย็นเฉียบลงท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำอยู่ภายนอก ลมหายใจสุดท้ายของลู่ชิงหลุดลอยไปพร้อมกับความลับที่นางเก็บงำมาตลอดชีวิต... ความรักที่นางเคยมีให้เขาในวัยเยาว์ ความดีที่นางทำเพื่อชดเชยบาปของบิดา และความเจ็บปวดที่นางแบกรับไว้เพียงลำพัง

หยางเจิ้นกอดร่างไร้วิญญาณนั้นไว้แนบอก เสียงคำรามด้วยความเสียใจของเขาดังก้องไปทั่วจวนแม่ทัพ บ่าวไพร่ที่คอยอยู่ข้างนอกต่างพากันคุกเข่าร้องไห้สะอื้นไห้เมื่อรู้ว่า "นางฟ้า" ของพวกเขาได้จากโลกที่โหดร้ายนี้ไปแล้ว

เขาสัมผัสได้ถึงความว่างเปล่าที่ยิ่งใหญ่กว่าชัยชนะในการรบครั้งใดๆ เขาได้ทำลายสิ่งเดียวที่สวยงามที่สุดในชีวิตของเขาลงด้วยมือของตัวเอง... และคราบเลือดบนตัวเขาในคืนนี้ คือตราบาปที่จะไม่มีวันลบเลือนไปได้ชั่วนิรันดร์