หนี้แค้นพันธะเลือด

ความตื่นตระหนกในยามเช้า

แสงอรุณวันใหม่สาดส่องลอดหน้าต่างเข้ามา ทว่ามันไม่ได้นำความสว่างมาสู่จวนแม่ทัพที่จมดิ่งอยู่ในความมืดมิด ภายในเรือนพยัคฆ์คำรามที่เคยน่าเกรงขาม บัดนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นธูปและเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาของบ่าวไพร่ที่คุกเข่าระงมอยู่หน้าเรือน

หยางเจิ้นนั่งนิ่งค้างอยู่บนขอบเตียง ดวงตาแดงก่ำจ้องมองร่างไร้วิญญาณของ "ลู่ชิง" ที่บัดนี้ถูกผลัดเปลี่ยนชุดเป็นผ้าไหมสีขาวสะอาด ใบหน้าของนางยามหลับใหลช่างสงบนิ่งราวนางฟ้าที่พ้นจากบ่วงกรรม

"ท่านแม่ทัพ..." เสียงสั่นเครือของป้าจางดังขึ้น นางคลานเข้ามาหยุดอยู่แทบเท้าเขา ในมือถือกล่องไม้เล็กๆ ที่ผุพัง "นี่คือของที่ซ่อนอยู่ใต้เตียงของคุณหนูลู่เจ้าค่ะ... นางกำชับนักหนาว่าห้ามให้ท่านเห็นจนกว่า...จนกว่านางจะไม่อยู่แล้ว"

หยางเจิ้นรับกล่องนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทาจนแทบประคองไม่อยู่ เมื่อเปิดออก เขาพบจดหมายปึกใหญ่ที่ถูกมัดไว้อย่างดี และเศษผ้าเช็ดหน้าผืนเก่าที่เขาจำได้ดีว่าเป็นผ้าผืนเดียวที่เคยซับเลือดให้เขาในวัยเยาว์

เขาคลี่จดหมายฉบับบนสุดออกอ่าน... มันคือลายมือบรรจงที่เริ่มสั่นไหวตามกาลเวลา

'ถึงท่านแม่ทัพหยาง... ข้าขอโทษที่เกิดมาเป็นลูกสาวของคนที่ทำลายครอบครัวท่าน ข้าพยายามจะชดใช้ให้ท่านมาตลอดสี่ปีที่ผ่านมา เงินทุกอีแปะที่ข้าแอบหามาได้ ข้าไม่ได้นำไปใช้ส่วนตัว แต่ข้าส่งไปช่วยเหลือครอบครัวของทหารที่เสียชีวิตในสงครามที่พ่อข้าก่อไว้... รายชื่อทุกคนอยู่ในบัญชีแนบนี้'

หยางเจิ้นเบิกตาโพลง เขาพลิกดูแผ่นถัดไป มันคือรายชื่อยาวเหยียดของชาวบ้านและทหารชั้นผู้น้อย หลายชื่อเป็นทหารในกองทัพของเขาเอง! เขาจำได้ว่าทหารเหล่านั้นเคยพูดถึง "นางฟ้าลึกลับ" ที่แอบส่งเงินและยารักษามาให้ครอบครัวพวกเขาเสมอมา

"ท่านแม่ทัพรู้ไหมเจ้าคะ..." ป้าจางร้องไห้จนตัวโยน "คุณหนูไม่ได้กินอิ่มนอนหลับเลยสักวัน นางยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อให้ชิงเถาได้เรียนหนังสือ และแอบสละข้าวมื้อเย็นของตัวเองให้ขอทานหน้าจวนทุกวัน... นางเจ็บปวดจนแทบเดินไม่ไหวแต่ก็ยังยิ้มให้พวกเราเสมอ เพราะนางบอกว่า... ความเจ็บปวดนี้คือกาวเชื่อมหัวใจที่แตกสลายของท่าน"

"กาวเชื่อมหัวใจงั้นหรือ?" หยางเจิ้นพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนกระดาษ "นางยอมให้ข้าทำร้ายนาง... เพื่อให้ข้าหายแค้นงั้นหรือ?"

ทันใดนั้นอาเป่าองครักษ์คนสนิทก็วิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ท่านแม่ทัพ! สายรายงานมาว่า ใต้เท้าเฉินกำลังจะหนีออกจากเมืองหลวง! เราพบหลักฐานชิ้นสำคัญในห้องลับของเขา... มันคือตราประทับของใต้เท้าลู่ที่ถูกขโมยไปเพื่อปลอมแปลงเอกสารยึดทรัพย์ตระกูลหยางเมื่อห้าปีก่อน!"

หยางเจิ้นเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ ความจริงพุ่งเข้าชนอย่างแรงจนเขาแทบกระอักเลือด พ่อของลู่ชิงถูกใส่ร้าย... และลู่ชิงเองก็รู้เรื่องนี้แต่นางเลือกที่จะไม่พูด เพราะนางรู้ว่าเขาต้องการ 'เป้าหมาย' เพื่อระบายความโกรธแค้นเพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้

"ข้าทำอะไรลงไป..." เขาคำรามเสียงแหบพร่าพลางซบหน้าลงกับร่างเย็นเชียบของลู่ชิง "ข้าฆ่านาง... ข้าฆ่าคนเดียวที่รักข้าและหวังดีกับข้าที่สุด!"

เขาหันไปเห็นจดหมายฉบับสุดท้ายที่วางอยู่ก้นกล่อง มันจ่าหน้าถึง "ชิงเถา" น้องสาวของนาง

'ชิงเถา... หากพี่ไม่อยู่แล้ว อย่าโกรธแค้นท่านแม่ทัพเลยนะ เพราะเขาก็เป็นเพียงคนที่น่าสงสารคนหนึ่งที่สูญเสียทุกอย่างไป พี่เต็มใจที่จะมอบชีวิตนี้เพื่อดับไฟในใจเขา... จงเติบโตขึ้นมาด้วยความเมตตาเหมือนที่พี่เคยสอนเจ้านะ'

ความเมตตา... คำนี้กรีดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของหยางเจิ้น เขาได้ครอบครองอำนาจเกรียงไกร ได้ล้างแค้นศัตรูที่เขาคิดว่าผิด แต่เขากลับพ่ายแพ้ต่อหัวใจที่บริสุทธิ์ของสตรีที่เขาขยี้ทิ้งด้วยมือของตัวเอง

เขากอดร่างลู่ชิงไว้แน่น ร่ำไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่งราวกับคนเสียสติ เสียงร้องไห้ของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ดังก้องไปทั่วจวน แต่ไม่มีเสียงใดตอบกลับมาจากสตรีในอ้อมกอดอีกแล้ว มีเพียงไอเย็นจากหิมะและกลิ่นกายอ่อนๆ ของนางที่กำลังจะจางหายไปพร้อมกับความจริงที่สายเกินกาล

หยางเจิ้นลุกขึ้นยืนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่แววตาของความแค้นอีกต่อไป แต่มันคือแววตาของคนที่มีชีวิตอยู่เพื่อการแก้แค้นครั้งสุดท้ายให้กับคนตาย และการลงทัณฑ์ตัวเองไปชั่วชีวิต