Bu kez yola akşam çıkmışlardı ve eve ulaştıklarında saat gece yarısını geçmişti. Zehra korktuğunun aksine ağlamamış ve Aras’a tavır almamıştı. Bu yüzden içi bir parça olsun rahatlamıştı. Her ne kadar üzüldüğünden emin de olsa kendini kaybetmediği için gerçekten seviniyordu.
Zehra on dakika içinde duş alıp üzerini değiştirmiş ve başka hiçbir şey yapmadan uyuyakalmıştı. Aras bir süre onu izleyerek oyalanmış, sonra o da yatmak için hazırlanmıştı.
Yorgunluğu tüm bedenini sarmış, uyku bastırmıştı ancak görmezden gelmek için direndiği gerçeği kabul etmeye başlamıştı. Zehra olmadan uyumak istemiyordu. Hayır, dedi kendine. Zehra’ya sarılmadan uyumak istemiyordu. Bu o kadar doğal hatta sıradan geliyordu ki Aras’a, elinin kızın beline yerleşmesi için komut vermesi gerekmiyordu sanki. Her gün yap
