เด็กคนโปรดของเสี่ยภีม

เป็นคนโปรดของฉัน คงต้องเหนื่อยหน่อยนะ

ตอนที่ 4

เป็นคนโปรดของฉัน คงต้องเหนื่อยหน่อยนะ

"แล้วถ้าหนูอยากเป็นเด็กคนโปรดของเสี่ย ...หนูจะต้องทำยังไงบ้างคะ?"

ดวงตาคู่สีนิลเข้มหรี่แคบลง เมื่อได้ยินถ้อยคำจากริมฝีปากจิ้มลิ้มและเห็นท่าทางของหญิงสาว ที่ตอนนี้เธอเหมือนนางแมวยั่วสวาทต่างจากท่าทีก่อนหน้า ที่ปฏิเสธเขาอย่างไร้เยื่อใยจนเขาหน้าแตกเสียยับเยิน

เขาประหลาดใจ

แต่ก็โครตดีใจ

"ถามแบบนี้? ตกลงจะรับข้อเสนอฉันแล้ว?"

ก่อนจะลงไปทำงาน เธอยังยืนยันกระต่ายขาเดียวว่ายังไงก็ไม่ยอมมาเป็นเด็กของเขา

ใบหน้าสวยเชิดขึ้น

แล้วเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

ไม่จะไม่เคยเป็นเด็กเลี้ยงหรือเด็กเสี่ย แต่เธอก็พอจะรู้หรอกน่าว่าต้องทำกริยายังไง

"ทำไมคะ? หรือว่าเสี่ยเปลี่ยนใจ ไม่อยากให้หนูเป็นเด็กเสี่ยแล้วเหรอคะ?"

ร่างของเธอถูกมือหนาดันไปจนแผ่นหลังติดกับผนังห้อง

ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้ ก่อนจะกดริมฝีปากเย็นชิดริมหูขาว แล้วพ่นลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวอ่อนบริเวณนั้น พร้อมกระซิบบอกเสียงต่ำพร่าทว่าแฝงความดุดันอยู่ในที

"เด็กดี บอกไว้ก่อนว่าเฮียไม่ใช่เพื่อนเล่นนะครับ ถ้าหนูพูดแล้วจะกลับไปกลับมาไม่ได้นะครับ"

"หนูไม่พูดกลับไปมาอีกแล้วค่ะ"

ธัญมล พยายามทำใจดีสู้เสือ

ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว ว่าอยากจะต่อกรกับสองสาวพี่น้องไฮโซนั่น เธอก็จะต้องมีหลักยึดที่สำคัญ และถ้าอยากเอาคืนอีกฝ่าย เธอจะต้องใช้วิธีการที่ทำให้เจ็บแสบไปถึงทรวง และเธอจะเป็นลูกแมวที่หวาดกลัวและหนีไปตลอดเหมือนที่ผ่านมาไม่ได้อย่างเด็ดขาด

ตอนนี้ เสี่ยภีม คือหมากที่ดีที่สุด

"ทำไมถึงอยากเป็นเด็กโปรดของเฮียครับ?"

แม้จะดีใจจนเนื้อเต้นที่จู่ ๆ เธอก็กลับมาตอบรับข้อเสนอของเขา แต่ ภีม ก็อยากจะถามให้แน่ใจ

"คือหนูอยากลองดู อีกอย่างหนูหมดไปกับค่าชุดและค่าเครื่องสำอางไปเยอะมาก หนูยังไม่ได้ทุนคืนเลยค่ะ ถ้าหนูเป็นเด็กของเฮีย หนูขอส่วนนี้คืนเป็นค่าเสียหายพร้อมเงินพิเศษเพิ่มอีกสักหน่อยได้ไหมคะ?"

ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ละ

นอกเหนือจากที่จะได้แก้เผ็ดสองพี่น้องนั่น อย่างน้อยเธอก็อยากมีเงินก้อนติดตัวไว้บ้าง เพราะค่าใช้จ้ายที่ลงทุนไปก่อนหน้าก็พอสมควร ไหนจะค่าห้องพักและค่าเทอมที่จะต้องเตรียมไว้อีก

"ไม่มีปัญหาเลยครับ ค่าใช้จ่ายทุกอย่างและค่าชดเชยต่าง ๆ ของหนูเฮียจะจัดการให้เอง"

เขาบอกเสียงราบเรียบ

เพราะเขาไม่คิดจะเอาเปรียบเธออยู่แล้ว ด้วยตั้งใจและมุ่งมั่นที่อยากจะได้เธอจนใจจะขาด

เมื่อเธอเสนอ เขาก็จะสนอง

"ขอบคุณเสี่ยมากค่ะ"

เธอพนมมือไหว้ชิดแผงอกแกร่งของเขา แม้จะไม่เคยเป็นเด็กเสี่ยมาก่อน แต่เธอก็ไม่ได้ไร้เดียงสา ถึงขนาดจะไม่รู้ว่าจะต้องออดอ้อนผู้ชายยังไง ให้อีกฝ่ายประทับใจ

"ถ้ายังไงรบกวนเฮียจัดการให้หนูภายในวันนี้ได้ไหมคะ?"

เธอบอกในสิ่งที่สำคัญ

"ขอเลขบัญชี"

"นี่ค่ะ"

ภีม ล้วงหยิบสมาร์ทโฟนในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาสแกนบาร์โค้ดที่เธอยื่นให้

ไม่นานนักข้อความแจ้งเตือนเงินเข้าก็โชว์ที่หน้าจอมือถือของเธอ ธัญมล เบิกตาโพลงเมื่อเห็นตัวเลข

'เงินเข้าบัญชีคุณ 500,000 บาท'

ตอนแรกเธอนึกว่าเขาจะโอนให้เธอประมาณแสนนึง ทั้งค่าของและค่าตกใจและค่าที่จะให้เธอเป็นเด็กของเขา

แต่ไม่นึกว่าเขาจะโอนให้เยอะขนาดนี้

"....."

"ทำไม? น้อยไปเหรอ?"

ชายหนุ่ม เลิกคิ้วสูง เมื่อเห็นเธอนิ่งงันไป

"ไม่น้อยค่ะ มันมากสำหรับหนู"

เงินจำนวนนี้มันมากพอที่เธอจะออกมาจากบ้านหลังนั้น ไปหาที่พักที่ใกล้ ๆ กับมหาลัยได้ และยังเพียงพอสำหรับจะจ่ายค่าเทอมที่เหลืออีกสองเทอมด้วย รวมถึงค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ได้อีกหลายเดือนเลย

"ละแล้ว หนูต้องทำยังไงต่อคะ? คือหนูต้องนอนกับเฮียใช่ไหม? แล้วหนูต้องลงไปทำงานที่ร้านด้วยหรือเปล่าคะ?"

เธอเอ่ยถามไปตามตรงด้วยน้ำเสียงตะกุตะกัก

ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ในเมื่อเธอได้รับเงินมาแล้ว เธอก็จะต้องรับผิดชอบหน้าที่ของตนเอง ด้วยถือว่านี่คือ งาน

ภีม กดยิ้มมุมปาก

รู้สึกขำขึ้นมา กับท่าทีของเธอ

ดูเหมือนจะกล้า แต่แววตาก็ยังคงแฝงความหวาดกลัว และเขาก็ชอบที่เธอเป็นแบบนี้

เพราะชอบมาก อยากได้ อยากครอบครอง

เขาจึงเปย์แบบไม่คิดอะไรมาก

และรู้ดีว่าตัวเธอคุ้มค่าพอที่เขาจะลงทุนโดยไม่คิดจะเสียดายเงินเลยแม้แต่น้อย

"นอนน่ะใช่ แต่งานเด็กเสิร์ฟหนูไม่ต้องทำ พนักงานในร้านมีเยอะแล้ว"

อะไรกันมาเป็นเด็กเขา

ยังอยากจะเป็นเป็นเด็กเสิร์ฟอีกเหรอไง?

"แค่นอนอย่างเดียวเหรอคะ?"

เธอยังรู้สึกว่าเป็นงานที่ค่อนข้างสบายเกินไป "หนูขอทำงานในร้านด้วยได้ไหมคะ คือหนูชอบทำงานในร้านอาหาร"

เธอใฝ่ฝันอยากจะมีร้านอาหารของตัวเอง

อย่างน้อยการทำงานในร้านคือการเรียนรู้อย่างหนึ่ง

"อืม การเป็นเด็กของเฮียคืองานหลักนะ ถ้าหม่อนอยากจะเป็นเด็กคนโปรดของเฮีย งานจะหนักกว่าคนอื่น แล้วหนูจะต้องเหนื่อยหน่อยนะเด็กดีถ้าต้องทำสองอย่างควบคู่กันด้วย"

น้ำเสียงของเขาเย็นลง ขณะขยับกายเข้ามาใกล้ ไล้ปลายนิ้วยังสาบเสื้อบริเวณเนินอกอวบอิ่มที่เขาจ้องมองมาเนิ่นนาน มืออีกข้างกดบั้นท้ายงามงอนของเธอให้ร่างอรชรแนบชิดกับลำตัว

"ได้ค่ะ หนูพร้อมจะทำทั้งสองอย่างยังไงขอให้หนูได้เป็นพนักงานในร้านของเฮียเหมือนเดิมนะคะ"

ยังไงการทำงานที่เธอชอบก็ยังคงเป็นสิ่งสำคัญ

ภีม นิ่งไปสักพัก ที่เขาเสนอไปตอนแรกก็แค่ไม่อยากให้เธอทำงานในร้าน ไม่คิดว่าเธอจะตอบตกลงที่จะทำควบคู่กันทั้งสองอย่าง

"ครับ"

กระนั้นชายหนุ่มก็พยักหน้า เพราะยังไม่อยากจะขัดใจเธอ

"แต่หน้าที่ของเด็กคนโปรดคือต้องคอยเอาอกเอาใจเฮียนะครับ และถ้าเฮียเรียกก็ต้องมา เรื่องค่าใช้จ่ายไม่ต้องห่วงอันนี้แค่ก้อนแรก และเฮียจะมีรายเดือนให้อีกเดือนละแสนห้า"

แสนห้าต่อเดือน อืม....

การเป็นเด็กเสี่ยนี่มันดีจริงๆ

มิน่า เห็นใคร ๆ ก็บอก ว่าจะมาเป็นเด็กเชียร์เบียร์หรือเด็กเสริ์ฟให้เหนื่อยทำไม

แต่ยังไงนี่ก็คงเป็นแค่เรื่องชั่วคราว ที่เธอตัดสินใจที่จะทำมันแล้ว

ใบหน้าสวยจึงเงยขึ้น และเอ่ยถาม

"แล้ว ...คะคือหนูจะต้องปฏิบัติงานวันนี้เลยเหรอคะ?"

เธอเอ่ยถามเสียงสั่นระริก เมื่อรู้สึกได้ถึงความเป็นบุรุษเพศที่แข็งขึงที่ดุนดันอยู่บริเวณหน้าท้องของตน

ดวงตาของ ภีม วาววับขึ้น

ขณะดึงมือเล็กให้มาจับกุมตรงเป้ากางเกงสแล็คเนื้อดี สองแก้มเนียนของเธอแดงระเรื่อขึ้น เมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งร้อนของอวัยวะบริเวณนั้น

หัวใจของหญิงสาวเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ

เขาโน้มหน้าลงจนชิดแก้มเนียนใส พร้อมกระซิบบอกเธอเสียงแหบพร่า

"คนสวย เฮียจ่ายห้าแสนให้หนูแล้วนะครับ ...ยังคิดว่าเฮียจะอดทนเพื่อ?"

**********