อ้อนรักพี่ชายข้างบ้าน

ออกค่ายอาสา(มาด้วยกัน)

พายุเองที่เดินดูแลจนรถทัวร์ทั้ง 5 คันที่ออกไปแล้วเหลือแต่รถพวกเขา 3 คันที่กำลังจะขับออกไป ซันตาดีมองเข้าไปในรถมันเห็นน้องอิน

"น้องอินไปกับมึงหรอ"

"อืม ตามนั้น เป็นประธานปี1 จะได้ฟังงานใกล้ๆ มีไร"

"ไอ้เวร" ปามเอ่ยออกมา

"ให้มานั่งกับหลินก็ได้นะพายุ"

หลินเอ่ยออกมาเธอกลัวน้องนั่งไม่สบาย ฟังจากซันเล่ามา พายุทำไม่ดีไว้เยอะกับน้อง

พายุเลยบอกให้รีบๆไป รถทัวร์ออกไปแล้ว พายุที่เดินมาขึ้นรถตัวเองขับนำหน้าออกไปโดยใช้เส้นทางที่เขาเคยชินกลับบ้านขอนแก่น

"พี่พายุค่ะ ให้น้องอินมาด้วยแบบนี้แล้วเพื่อนๆคนอื่น จะไม่ว่าน้องอินหรอค่ะ"

"ก็ช่างเค้าสิ"

บนรถทัวร์ เลิฟ หันซ้ายหันขวาบนรถไม่เจอน้องอิน เลิฟเลยแชทหาน้องอิน

(น้องอินนั่งรถคันไหนนะ)

ติ๊ง เสียงแชทดังขึ้น น้องอินนั่งคู่มากับพี่พายุเลยต้องหยิบมือถือขึ้นมาดู

"พี่พายุ เลิฟถามหาน้องอินแล้ว เอายังไงดีค่ะ"

"บอกเพื่อนเธอไปว่ามากับฉัน ไม่ต้องเป็นห่วง" น้องอินที่ยังลังเลไม่ยอมตอบกลับไป พายุหยิบมือถือจากมือของน้องอิน แล้วกดไมโครโฟน

"เธออยู่กับฉัน" กดsent

เลิฟเห็นข้อความเด้งมากดเข้าฝากเสียง ด้วยความที่ลืมลดเสียงลง

"เธออยู่กับฉัน" คนบนรถได้ยิน พอดี

"เสียงพี่พายุนี่" เพื่อนนั่งข้างหลังเอ่ยออกมา เธอจำเสียงของรุ่นพี่ได้

"ใครอยู่กับพี่พายุละ"

เสียงซุบซิบนินทามาจากเบาะด้านหลังของเลิฟกับสตอรี่

"เดี๋ยวเจอตัวแล้วค่อยคุยดีกว่า" สตอรี่เอ่ยบอกเลิฟ

"อืม ก็ว่างั้น"

รถทัวร์ที่ออกเดินทางมาแต่เช้า จนตอนนี้เกือบ 10 โมงเช้าแล้ว พากันแวะเข้าจอดจุดพักรถ แถวโคราช ซึ่งให้ทุกคนลงมาทำธุระส่วนตัว ทานข้าว ซื้อขนมทานกัน รถจอดแวะ 1 ชั่วโมง

พายุกับเพื่อนๆที่ขับตามกันเข้ามาด้วยอีกสามคัน จอดห่างจากรถทัวร์พอประมาณ น้องอินนอนหลับมาตลอดทาง เพราะน้องบอกว่าเมารถ ซึ่งเรื่องนี้ผมรู้อยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่รถที่บ้านของเธอมักจะเมารถ พายุแอบมองคนที่กำลังนอนหลับ เขาเอาปลายนิ้วมือหนาเขี่ยปอยผมของน้องออกอย่างเบามือ เสียงซันมาเคาะกระจกรถของพายุ เขาเองเปิดประตูรถลงมาก่อนจะปิดเบามือ

"ทำอะไรอยู่วะ ไม่ลงสักที " ซันเองถามออกไป ในรถน้องอินที่กำลังสะลึมสะลือตื่นนอน หันมองรอบข้างๆ พี่พายุลงไปแล้ว เธอเลยลงตามออกมา

"พี่พายุ ทำไมไม่ปลุกละคะ"

"ก็เธอนอนน้ำลายยืดอยู่ ใครจะปลุก ยังไม่ได้ถ่ายรูปเก็บหลักฐานไว้เลย"

"พี่พายุ"

น้องอินลงมาจากรถ สายตาเด็กปี1 เดินแถวนั้นต่างมอง เธอกับพวกพี่พายุที่มาพร้อมกัน บางคนที่แอบชอบพี่พายุเองหมั่นไส้เธอ

"น้องอินขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ" น้องอินเอ่ยบอก

หลินเลยขอตามไปด้วย

"งั้นพี่ไปด้วย หนุ่มๆรอตรงนี้ก่อนนะ จะเดินไปด้วยกัน"

"เดินไปด้วยกัน เพื่อมีอะไร"

พายุเอ่ยปากบอก เขาเองก็กลัวเธอจะหนีไปขึ้นรถทัวร์กับเพื่อน ระหว่างเดินมาทั้งหมด กลุ่มพายุ สาวๆสองคน อยู่ตรงกลาง

น้องอินเข้าห้องน้ำทำอะไรเสร็จแล้วเดินออกมาล้างมือ พร้อมพี่หลิน มีเพื่อนรุ่นเดียวกับน้องอินเดินมาชนเธอในห้องน้ำ และไม่ได้สนใจเดินเข้าห้องน้ำไป

"อะไรกัน ชนคนอื่นแล้วไม่ขอโทษอีก" หลินเอ่ยออกมา

"เป็นอะไรไหมน้องอิน"

"ไม่ค่ะพี่หลิน ไปกันเถอะค่ะ พี่พายุยิ่งหน้าบูดๆ นมหมดอายุ จะกริ้วเอาค่ะ"

"555 เดี๋ยวเหอะพี่จะฟ้องพายุ"

พายุเห็นน้องเดินออกมาแล้วถือวิสาสะ เดินมาจูงเธอเดินไปร้านข้าว พวกกอลฟ์ อาร์ ปาม ไปรอก่อนหน้าแล้ว แต่เค้าเองกับซันที่ยืนรอสองสาวอยู่

เลิฟที่เห็นน้องอิน โบกมือเรียก น้องอินเลยเดินแยกมานั่งกับเพื่อนๆ พี่พายุที่เดินตามมาด้วยด้านหลังเอ่ยขึ้น

"จะกินอะไร จะไปสั่งให้"

"น้องอินไปสั่งเองค่ะ"

"งั้นก็ไปพร้อมกัน"

"แต่น้องอินอยากคุยกับเพื่อนค่ะ พี่พายุไปสั่งของพี่พายุเลยค่ะ"

พายุที่เริ่มสีหน้าเคร่งขรึมลง ด้วยความที่น้องไม่ยอมให้เขาสั่งข้าวให้ เล่นคุยกับเพื่อนอีก เขาเลยพยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้เสียงดังใส่เธออีก เลยให้น้องรอ เขาจัดการเอง .

"งั้นเธอนั่งรออยู่นี่" เขาเดินออกไปเพื่อนๆ เลยรีบไปถาม

"อ้าวยังไง ทำไมแกไปรถพี่พายุ"

สี่สาวนั่งหัวชนกันคุยเบาที่สุด

"ลงมาจากคอนโดเจอมาดักรอข้างหน้าแล้วอะ เลยแชทบอกเธอ"

"เราว่าพี่เค้าจีบแกนะ"

"จีบทำไม รักมาตั้งนานแล้วปะ"

ประโยคแรกเอ่ยบอกเพื่อน ๆ ประโยคหลังคิดเองในใจ

เขาเดินออกไปตรงไปร้านอาหาร ข้าวต้มกุ้ง 1 ถ้วย น้องชอบกิน กับ ก๋วยเตี๋ยวของพายุ ถือมาคู่กัน เดินกลับมาที่โต๊ะเพื่อนๆ เขานั่งอยู่ วางชามที่ถือมาลง นั่งรอน้องอินโดยการแชทบอกเธอ

"เดินมานั่งนี่ พี่ซื้อข้าวให้แล้ว เร็วๆ "

น้องอินเห็นมีแชทมา อ่านแล้ว หันไปมองทางโต๊ะนั้น เขาเองมองมา พร้อมยักคิ้วให้ รอยยิ้มบางๆ

"พี่พายุซื้อข้าวมาแล้ว เราไปก่อนนะ"

"ตกลงยังไงกันนะ สองคนนี้" เลิฟเอ๋ยแซว

น้องอินไม่ได้ตอบเพื่อน ระหว่างเดินมามีเสียงพูดคุยถึงเธอ ว่าเธอเป็นเด็กของพี่พายุ เพราะเธอไม่ได้มารถทัวร์กับคนอื่นๆ น้องอินได้แต่รีบเดินมาที่โต๊ะของพวกรุ่นพี่สายตาบางคนมองมาจะเอาเรื่องเธอ

"แหมๆ ประธานนักศึกษา ปี1 รุ่นพี่ดูแลดีจัง"

เสียงแก๊งค์พี่นางนั่งโต๊ะที่น้องอินเดินผ่านมา น้องอินไม่ได้สนใจคนพวกนั้นเลย เพราะพี่พายุกำลังมองเธออยู่ น้องอินเดินมาถึงโต๊ะใบหน้าไม่ค่อยดี เธอนั่งลงข้างพี่พายุ พายุเอ่ยถามน้องอิน

"มีอะไร ใครว่าอะไร"

น้องอินไม่ได้ตอบ ดึงชามข้าวตัวเองที่อยู่ข้างๆพายุ มาแต่เขากลับดึงชามกลับ น้องอินดึงมาอีกรอบ เขาดึงชามกลับ จนเพื่อนร่วมโต๊ะมองคนทั้งคู่ คนนึงโตเล่นนิ่งทำตัวเป็นเด็กๆ

"พี่ถามว่ามีอะไร ถ้ายังไม่ตอบ ยังไม่ต้องกิน" พายุดึงชามมาอีกฝั่งนึง น้องอินเงยหน้ามองพี่พายุที่ร้ายกาจได้ตลอดเวลา ตอนนี้ท้องน้องอินเองร้องโครกครากด้วยความหิว

"ก็เพราะพี่ไง พี่คนเดียวพอใจยัง"

น้องอินอยู่ๆตะโกนใส่หน้าเขา เพื่อนๆเค้าเองอ้าปากค้าง คนตะโกนลุกเดินออกมาจากโต๊ะแล้ว เดินออกไปจากโซนร้านอาหารทันที

รถทัวร์กำลังจะได้เวลาออก

น้องอินที่ไม่อยากไปคันเดียวกับเขา เธอเดินมาหาเพื่อนๆ ขอไปนั่งด้วย เลิฟให้น้องอินมานั่งด้วยโดยไม่ถามอะไรเพื่อนสักคำ พายุเองเดินตามหาน้องอินแต่ก็ไม่เจอ โทรไม่รับสาย

"เจอน้องไหม" หลินเอ่ยถาม

พายุได้แต่ส่ายหัว

"อาร์มมึงเจอน้องอินไหม" ซันเอ่ยถาม

"ไม่เจออะ มีอะไร"

พายุส่งข้อความเสียงรุ่นพี่บนรถทัวร์ทุกคัน ให้เดินหาน้อง

กำชับคนขับอย่าเพิ่งออกรถ

(เจอแล้วครับ นั่งเบาะกลางคันที่สองครับ) พายุที่ได้ข้อความกำลังจะเดินไปหาน้องซันรั้งแขนมันไว้

"ให้น้องได้นั่งกับเพื่อน เจอหน้ากันตอนนี้น้องมันไม่มากับมึงหรอก"

"น้องโดนแกล้งแต่ลงจากรถ เดินเข้าห้องน้ำแล้ว แล้วเมื่อกี้น้องโดนสายตาหลายๆคนมองน้อง ถ้าเป็นพายุหละจะรู้สึกแบบไหน" หลินเอ่ยเหตุผลออกมา

"อืม ฉันเข้าใจแล้ว"

พายุขับรถมาคนเดียวจนถึงขอนแก่นพร้อมกับเพื่อนๆ ที่ล่วงหน้ามารอรับรถทัวร์ของน้องๆ

ที่โรงเรียนสีชมพู จ.ขอนแก่น