อ้อนรักพี่ชายข้างบ้าน

เฟรชชี่วันแรกก็เจอเลย

เปิดเทอมวันแรกของน้องอิน เฟรชชี่ปี1 คณะบริหารธุรกิจ เอกการจัดการ

คอนโด น้องอิน 07:00

เธอที่เพิ่งลุกจากที่นอน นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงเล็กของเธอที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาบนหัวเตียง

"ก้าวแรกของการเป็นเด็กมหาวิทยาลัย แล้วสินะ"

น้องอินรีบลุกขึ้นจากเตียงนอน รีบเข้าห้องน้ำจัดการตัวเองทันที พร้อมชุดนักศึกษาที่ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยสมวัย กำลังจะเตรียมตัว

ถักเปียไปเรียนเพราะความเคยชิน

"ไม่ต้องถักเปียแล้วนี่น่า ปล่อยผมไปเรียนได้แล้วนิ"

เธอจึงเอาไดร์ มาม้วนปลายผมเล็กน้อยพอเป็นลอนสวย รีบลงมาใต้คอนโด เพราน้องอินโทรตามgrapให้ไปส่งแล้ว และก็มาพอดี เธอเลยรีบขึ้นรถไป

ทางด้านพายุที่เดินลงมาจากคอนโดพอดีแต่คลาดกันกับน้องสาวข้างบ้าน ปีนี้เค้าอยู่ปี 4 แล้วเป็นรุ่นพี่ และยังเป็นพี่ว๊าก คณะบริหารธุรกิจอีกด้วย เขาเดินไปที่รถสปอร์ตคันใหม่ที่เพิ่งถอยมา จอดขนาบข้างaudi ของเขา และขับไปมหาวิทยาลัยทันที

---------

มหาวิทยาลัย S

พายุที่ขับรถเข้ามาจอด และเดินไปยังกลุ่มเพื่อนที่นั่งรออยู่ พายุ ซัน ปาม เรียนคณะบริหารธุรกิจ ส่วนกอล์ฟกับอาร์ม เรียนคณะวิศวะ สาขาเครื่องยนต์ แต่ตึกเรียนอยู่ใกล้ๆกัน พวกเขาจึงมานั่งรวมตัวกันที่โต๊ะกลางที่อยู่ระหว่างคณะ ใครผ่านไปผ่านมา สนใจเด็กกลุ่มนี้ เป็นทั้งพี่ว้าก ประธานรุ่น เป็นนักกีฬา โดยเฉพาะคนที่นิ่งเฉย หน้าตาไม่เป็นมิตรแบบพายุ

น้องอินเองที่เพิ่งมาถึง เพราะพี่แกร๊ปขับรถช้า เธอเดินเข้ามาที่คณะ เพราะความที่ยังไม่มีเพื่อน เธอเลยนั่งเล่นคนเดียวที่โต๊ะ หน้าคณะ แต่ดันมีรุ่นพี่ผู้หญิงสามคนเดินเข้ามา

"น้องค่ะ ตรงนี้โต๊ะประจำของพวกพี่ น้องช่วยลุกออกไปนั่งที่อื่นได้ไหมค่ะ"

เสียงพี่นาง ดาวคณะบริหารธุรกิจ เมื่อสองปีที่แล้ว ปีนี้เธอเป็นรุ่นพี่ปี 3 ที่มีนิสัย เย่อหยิ่ง ทำตัวเริดๆเชิดๆไปวันๆ

"น้องอินขอนั่งด้วยคนได้ไหมค่ะ น้องอินยังไม่มีเพื่อนรู้จักเลยค่ะ ไม่รู้จะไปนั่งตรงไหนค่ะ" เธอหันมาบอกพี่คนที่พูดกับเธอ

"เด็กปี 1 สินะ ถึงไม่รู้จักว่าพี่เป็นดาวคณะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงและแววตาที่เย้ยหยันให้กับคนตรงหน้า

"เป็นดาวคณะแล้วทำตัว แบบนี้กับคนอื่นได้หรอไง"

เสียงเด็กสาวปี 1 ชื่อเลิฟ เธอเดินมากับสตอรี่ มิวสิค เพราะเธอเห็น ว่ารุ่นพี่กำลังหาเรื่องใครบางคนอยู่

"เป็นแค่เด็กปีหนึ่งช่วยวางตัวให้มันเคารพรุ่นพี่ด้วยนะคะน้อง" เพื่อนพี่นางเอ่ยขึ้นมา

"ก็ถ้ารุ่นพี่ มันน่าเคารพ น้องแบบพวกเราก็เคารพเอง" เสียงสาวมิวสิค ที่ฝีปากพอใช้ได้

"เรานี่ก็แปลกโดนว่าขนาดนี้แล้วยังยืนให้เค้าว่า ยังไม่มีเพื่อนหละสิ" เลิฟที่เดินมาทางน้องอิน เอ่ยปากพูดกับเธอ

น้องอินพยักหน้าเป็นคำตอบ หันมามองทั้งสามคนด้วยความสงสัย

"เราสามคน เป็นเพื่อนกันมาแต่มัธยม เป็นเพื่อนกับพวกเราไหมละ "

สตอรี่ เอ่ยชวนเพื่อนใหม่ น้องอินที่ได้ยินดังนั้น ฉีกยิ้มให้

"ขอบคุณนะ เจอกันวันแรก พวกเธอก็ช่วยฉันเลย"

น้องอินเอ่ยปากขอบคุณ รุ่นพี่ตะโกนออกมา

"ไปสักทีสิค่ะ น้องโต๊ะพวกพี่ค่ะ" พี่นางเอ่ยปากทำหน้ากวนๆมาทาง น้องอิน

น้องอินเลยรีบลุกขึ้นเดินมาทางเพื่อนใหม่ของเธอ ไปหาโต๊ะอีกตัวนึงนั่งด้วยกัน

"ว่าแต่เธอชื่ออะไร คนผมสั้น ชื่อมิวสิค คนผมสีทองๆชื่อ

สตอรี่ ส่วนเราชื่อ เลิฟ" เพื่อนใหม่แนะนำตัวเอง

"เราชื่ออิน อินทิรา ขอบใจพวกเธออีกครั้งนะ เมื่อกี้ถ้าไม่ได้พวกเธอ"

"เออ ๆ ไม่เป็นไร มาจากต่างจังหวัดหรอ ถึงไม่มีเพื่อนมาเรียนที่นี่เลย"

เลิฟเอ่ยถามเพื่อนใหม่

"ใช่จ๊ะ เรามาจากขอนแก่น"

"เอ๊ะ มาจากที่เดียวกับพี่ประธานรุ่นปี 4 เลย เย็นนี้มีรวมตัวด้วยคงจะได้เจอ"

เลิฟเอ่ยปากบอกออกไป

"ใช่ หล่อมาก เป็นนักกีฬามหาวิทยาลัย ที่ติดทีมชาติด้วย แต่แกนิ่งๆ เงียบๆ ดูดุๆ ยังไงไม่รู้" สตอรี่เอ่ยสมทบ

"โห น่ากลัวจัง น้องอินไม่ชอบรับน้องเลย" น้องอินเอ่ยบอก

-------

ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน พี่ๆปี4 นัดทำกิจกรรมต้อนรับรุ่นน้องปี 1ทั้งหมด โดยมีพี่ปี2 และพี่ปี3 ฝ่ายสันทนาการคอยดูแลความเรียบร้อย ก่อนที่ทีมพี่ว้ากปี4 จะเดินเข้ามา

น้องๆปี1 เข้ามานั่งรวมตัวกันเต็มหมดแล้วซึ่งกลุ่มน้องอิน เลิฟ สตอรี่ มิวสิคเองก็เข้ามานั่งประจำที่ด้านหลังจากของเพื่อนรุ่นเดียวกัน

"น้องๆค่ะ เงียบๆก่อนนะคะ"

พี่ปี2 ใช้ไมค์ประกาศบอก ความดังในห้องประชุมเลยไม่มีใครสนใจพี่กวาง พี่ปี2 เลย

"น้องค่ะ ถ้าน้องๆไม่เงียบ พี่จะมีบทลงโทษแล้วนะคะ"

กวางที่เอ่ยขึ้นมาอีก น้องๆพากันเงียบไปแค่แปบเดียวก็เสียงดังขึ้นมาอีก

"กวางเธอเอารุ่นน้องไม่อยู่หรอ ยังดังอยู่เลยเดี๋ยวพวกพี่ว้ากมาก็โดนกันหมดหรอก"

พี่นางที่เอ่ยออกมา เพราะพี่นางเอกก็กลัวรุ่นพี่ว้าก..เช่นกัน

ระหว่างที่ภายในห้องประชุมเสียงดัง มีเสียงเปิดประตูอีกด้านนึงทางหน้าเวทีของหอประชุม รุ่นพี่ปี 4 ทั้งห้าคนเดินเข้ามา แต่ด้วยความที่รุ่นน้องยังไม่เห็น และยังส่งเสียงดัง จนรุ่นพี่ที่เดินเข้ามาเดินขึ้นบนเวทีแล้ว

"เงียบ ในเมื่อพวกคุณกล้าเสียงดัง ผมเองมีบทลงโทษพวกคุณเช่นกัน"

เขาพูดออกมาเสียงทรงพลัง จนทุกคนเงียบเสียง และหันมาสนใจหน้าเวที

"เดินออกไปหน้าสนามทุกคน พี่ปี2 พาน้องออกไป ทุกคนปฏิบัติ"

เสียงรุ่นพี่ ตวาดออกมาทำให้ทุกคนในห้องถึงกับเงียบ น้องอินเองที่คุ้นเสียงคนที่เอ่ยปาก ออกคำสั่งเมื่อสักครู่เงยหน้าขึ้นไปมองบนเวที

"พี่พายุ"

แววตาท่าทางของน้องข้างบ้าน ที่มองขึ้นไปด้วยความคิดถึงพี่ชายข้างบ้าน พายุเองที่ได้ชายตามองลงมา แล้วเจอเข้ากับยัยเด็กผมเปีย ขี้แง ที่ไม่ได้เจอกัน เกือบๆ3 ปี

(น้องไม่ได้ถักผมเปียแล้วครับ ทรงผมที่ผ่านการทำสี ชุดนักศึกษา สวยมากๆครับ)

"ยัยผมเปีย"

"อะไรวะ ใครผมเปีย"

พี่ซันที่ได้ยินเลยเอ่ยถามออกไป

"นั่นไง น้องสาวมึง"

ซันหันมองตามมือพายุ

"น้องอิน" ซัน ที่โบกมือบ๊ายบายให้น้องด้วยความลืมตัวว่าเป็นพี่ว้ากอยู่ น้องอินที่้เห็นพี่ซันเลยโบกมือตามจนพายุ ตะโกนออกไป

"โบกมือทำไมครับ คิดจะปีนเกลียวรุ่นพี่หรอไง" เขาตวาดเสียงดังลงไป จนน้องอินต้องเอามือลง คนที่ถามคิ้วกระ ตุกขึ้นมองมาหน้าตาเอาเรื่อง

"น้องอินเปล่า" เธอทำหน้าตาจะร้องไห้ทุกครั้งที่พี่ชายข้างบ้านตวาดใส่

"อยู่ปี1แล้วก็อย่ามาทำตัวอ่อนแอครับ ตามเพื่อนๆออกไปหน้าสนามได้แล้ว" พายุที่ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดดุดัน จนคนฟังที่ยิ้มร่าเริงตั้งแต่ทีแรก พลันหายไปเป็นแววตา ปนน้อยใจที่คนพี่ตวาดเธอเหมือนเดิม เรื่อยมา

"มึงจะตวาดน้องทำไม กูโบกมือให้น้องมันก่อน น้องมันเลยโบกตาม "

"หรือมึงจะออกไปยืนสนามด้วยอีกคน" พายุหันสายตาดุดันมาทางเพื่อน จนเพื่อนเอือมระอากับความเอาแต่ใจ ใจร้อนของพายุ

ที่สนามน้องๆออกมายืนกันเป็นวงกลมใหญ่ ปีนี้เด็กปี1เยอะขึ้นกว่าทุกปี น้องๆยืนเป็นวงกลมครบ พี่พายุก็เดินออกมากลางวงกลม ออกคำสั่งทำโทษ

"พวกคุณทุกคน ตะโกนออกไปดังๆ ว่า เราจะไม่เสียงดังในที่ประชุมอีก 20 ครั้ง ปฎิบัติ"

"ห๊ะ20 ครั้ง "เลิฟแอบบ่นออกมาแต่รุ่นพี่ก็ได้ยิน

"มีคนบ่นว่าน้อยไปครับพี่พายุ" พี่ปี3 เอ่ยออกมา

"ถ้ามันน้อยไป บวกเพิ่มให้อีก 20 ครับ ใครจะเพิ่มอีกไหม"

พายุออกคำสั่งเพิ่มไปอีกน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าที่เรียบเฉย ทำให้ทุกคนหวาดกลัว หลังจากนั้นทุกคนก็ไม่กล้าเอ่ยปากส่งเสียงตะโกน พร้อมกับมีพี่ที่คอยนับรอบ ทุกคนออกมายืนหน้าสนาม แดดจะเริ่มหมด แต่ยืนนานๆมันก็ร้อน ยืนตะโกนกันจนครบ 40 รอบ

พี่ๆเลยให้กลับมาห้องประชุม พี่สันทนาการเอาน้ำให้น้องๆคนละขวด ให้ทุกคนนั่งพักกันก่อน 10 นาทีก่อนนัดรวมตัว

"น้องอินรู้จักพี่พายุด้วยหรอ"

สตอรี่เอ่ยถามเพื่อน

"พี่พายุเคยอยู่ข้างบ้านน้องอินที่ขอนแก่นนะ"

"อ้อ พี่คนนี้เอง คนบ้านเดียวกับน้องอิน" เลิฟ เอ่ยขึ้น

"ใช่ พี่ซัน พี่ปามด้วย"

"โหดีจังรุ่นพี่ข้างบ้านแบบนี้ต้องสนิทกันมากแน่ๆเลย" มิวสิคกล่าวขึ้น

"ไม่หรอก พี่พายุใจร้ายกับน้องอินจะตาย"

"พวกเธอกลุ่มนั้นจะให้เพื่อนนั่งรออีกนานไหม "

น้ำเสียงที่ดังกระโชกโฮกฮาก ที่ตะโกนมาทางพวกเธอ ไม่ใช่ใครเลย

"ไม่แสบคอมั่งรึยังไงกัน ตะโกนอยู่ได้หูจะแตก"

เลิฟเอ่ยขึ้นมา อาการคือไม่ค่อยพอใจรุ่นพี่ แต่ก็ยอมเดินไปเข้าที่กับเพื่อนๆ แต่โดนอีกจนได้

"น้อง4คน ที่เข้ามาทีหลังออกมาด้านหน้าครับ"

น้องอิน เลิฟ สตอรี่ มิวสิค ที่กำลังจะนั่งมองหน้ากัน

"เอาแล้วไง ซวยอีกแล้ว"

"เจอกันอีกครั้งในรอบ3 ปี"