อ้อนรักพี่ชายข้างบ้าน

น้องไม่เหมือนเดิม

--ที่โรงพยาบาล++

ภายในห้องพักฟื้นช่วงสาย น้องอิน ที่นอนอยู่บนเตียงนอน ค่อยๆลืมตา ขึ้น แสงไฟสว่างจ้า ภายในห้องทำให้เธอแสบตา เธอจึงหลับตาลงไปอีกครั้ง และลืมตาขึ้นมาใหม่ พบกับห้องสีขาว สะอาดตา กลิ่นยา กลิ่นแอลกอฮอล์ของโรงพยาบาล

"โรงพยาบาลหรอ"

น้องอินค่อยๆ ทรงตัวลุกขึ้นแต่เธอนั้นปวดหัวอย่างแรงจนพายุที่เดินออกมาจากห้องน้ำเห็นเข้า เลยรีบเดินมาประคองช่วยน้องอิน ปรับเตียงให้นั่งได้สบาย เขากดปุ่มแจ้งพยาบาลว่าคนไข้ฟื้นแล้ว อีกสักพักคุณหมอคงเข้ามา

"ตื่นแล้วหรอ เพราะเธอเพื่อนๆถึงต้องรอเธอ แทนที่ พวกเขาจะได้เข้ากิจกรรมอย่างอื่นต่อ"

เขาเอ่ยต่อว่าเธอทันที ที่เธอฟื้นขึ้นมา หญิงสาวเองที่ตอนนี้สติดีทุกอย่าง แต่เพราะเค้า ที่อยากทำให้เธอลืมแค่...เค้า

"แล้วพี่เป็นใครค่ะ น้องอินไม่รู้จัก "

น้องอินตอบด้วยใบหน้านิ่งเรียบ ไม่แสดงอาการคนรู้จักกันมาก่อน

"น้องอิน"

พายุที่กำลังจะขึ้นเสียงใส่น้องสาวข้างบ้านอีกครั้ง ก็ต้องรีบปรับโทนเสียงให้นุ่มลง เริ่มรู้สึกในใจมันบ่งบอกว่า น้องไม่มีเค้าอยู่ในความทรงจำ แค่คิดเท่านั้น พายุมีสีหน้าที่ดูเศร้าลง ความรู้สึกอ่อนแอในใจเค้าที่กำลังเริ่มทำงาน

"พี่เป็นคนช่วยน้องอินหรอค่ะขอบคุณนะคะ น้องอินอยากพักผ่อนค่ะ น้องอินปวดหัว"

เธอเอามือจับตรงผ้าโพกหัวของเธอ แต่พายุ กลับดึงมือเธอออกจากแผล ด้วยความรู้สึกกังวลกลัวน้องจะโดนแผลผ่าตัด แต่ยังคงความ ปากร้าย

"นี่เธอ ...ยัยผมเปีย เธอจำฉันไม่ได้หรือไง" เขานั่งลงมาที่เตียง น้ำเสียงเรียบเฉย

"พี่เป็นใครค่ะ เป็นอะไรกับน้องอิน ทำไมน้องอินไม่คุ้นหน้าเลย"

"เอ่อ...ฉัน เป็น... "

เสียงประตูเปิดเข้ามาพอดีคุณหมอ พยาบาล และก็เพื่อนๆของพี่พายุ พี่ซัน พี่ปาม พี่กอล์ฟ พี่อาร์ม

คุณหมอเข้ามาทำการตรวจเช็คคนไข้ ร่างกายทุกอย่างปกติ แผลคงต้องใช้เวลาสักระยะถึงจะสมานดี

"เอ่อ คุณหมอครับ เธอความจำเสื่อมรึเปล่าครับ" พายุเอ่ยถามขึ้น

"อันนี้หมอก็ไม่แน่ใจ ช่วงกระแทกพื้น สมองอาจจะกระทบกระเทือน ก็อาจทำให้ความทรงจำบางช่วงขาดหายไปก็ได้ครับ ถ้ายังไงคงต้องตรวจ CT Scan อีกทีครับ"

"ครับ"

พายุตอบรับคุณหมอ หันมามองเธอที่อาการเหมือนปกติ แต่ทำไมจำแค่ผมไม่ได้

"พี่ซันค่ะ" เสียงใส ตะโกนเรียกพี่ซัน ที่เดินเข้ามาพอดี หลังจากคุณหมอเดินออกไป

"ว่าไงค่ะ หายรึยัง" ซันเดินมาจิ้มที่แผลของน้องอิน ด้วยความสนิทสนม จนใครอีกคนมองมาด้วยความไม่พอใจ

"ที่กับกูจำไม่ได้ ทีกับมึง ..."

"ก็มึงมันนิสัยไม่ดีไง... เดี๋ยวนะน้องจำมึงไม่ได้หรอ" ซันเอ่ยว่าเพื่อนออกไป

"เออ" เขาตอบกลับเพื่อนแววตาไร้อารมณ์สุดๆ

"พี่เค้าเคยนิสัยไม่ดีหรือคะ แย่จังเลย"

น้องอินเอ่ยขึ้นมาหันไปทางพายุ ที่ทำหน้าเคร่งขรึมอยู่

"นี่เธอ"

พายุขึ้นเสียงใส่ แต่น้องอินกลัวเสียงพายุเวลาโมโห น้ำตาเริ่มปริ่มไหลลงมา ซันที่เห็นแบบนั้นเลยเดินเข้ามาขวางระหว่างน้องอินกับพายุ ซันด้วยความตัวโตสูงยืนบังน้องอินจนมิดชิด

"มึงพอเหอะ พายุ"

กอล์ฟเอ่ยท้วงเพื่อน เพราะพายุทำเกินไปจนน้องเข้าโรงพยาบาล

"กลับไปได้โดนอาจารย์เรียกแน่เลย ไม่เคยรับน้องจนต้องหามส่งโรงพยาบาล "

ปามเอ่ยออกมา

"มึงก็เตรียมตัวตอบคำถามคณบดีด้วยละกัน"

ซัน เสริมขึ้นมาอีกคน

" น้องอินใครจะมาเฝ้าค่ะ ต้องอยู่อีกหลายวัน"

ซันหันกลับมาเอ่ยถามน้องสาวด้วยความเป็นห่วง

"ไม่รู้ค่ะ คุณพ่ออยู่ขอนแก่น"

"เดี๋ยวกูเฝ้าเอง"

พายุเอ่ยปากบอกออกไป

"มึงเนี่ยะนะ จะเฝ้า จะไม่ทำน้องร้องไห้อีกหรือไง"

กอลฟ์เอ่ยขึ้น

"กูจะทำให้น้องจำกูให้ได้ ด้วยวิธีของกู"

เมื่อคนพี่พูดออกมาแบบนี้ คนน้องที่นอนอยู่บนเตียงเริ่มวิตกกลัวโดนพี่พายุจับได้ว่าไม่ได้ลืมพี่พายุเลยแม้แต่น้อย

เพื่อนๆของพายุที่มากันสักพัก ต่างก็พากันกลับไปหมดแล้ว เหลือแต่พายุ ที่นั่งเล่นมือถือ ตรงเก้าอี้ที่นั่งข้างเตียง พยาบาลนำอาหารเข้ามาวางไว้บนโต๊ะให้รีบเดินออกไป

"ข้าวของเธอมาแล้วกินซะสิ"

น้องอินที่กำลังจะลุกขึ้นนั่ง ด้วยความที่เธอลุกขึ้นไวไปทำให้มีอาการเจ็บปวดตรงแผลที่ผ่าตัดพายุที่เห็นดังนั้นก็หันมาปรามเธอด้วยน้ำเสียงกึ่งดุดัน

" จะทำอะไรของเธอ"

"ก็... จะลุกมาทานข้าวค่ะ"

น้องอินที่สีหน้าบ่งบอกความเจ็บปวดที่แผลเอ่ยออกมา

"ก็บอกสิ ฉันก็นั่งอยู่นี่จะได้ปรับเตียงให้ นอนลงไปก่อน"

เขาจับน้องอินนอนลงบนเตียงแต่สายตาที่หันมาจ้องกัน ทำให้น้องอินต้องหลบสายตาออกจากเค้า เพราะกลัวเค้าจับได้

พายุที่กดรีโมทข้างเตียงค่อยๆปรับเตียงให้เอนขึ้นมาทีละนิด ทีละนิด จนพอดีกับน้องที่สามารถนั่งทานอาหารได้ เขาขยับโต๊ะที่วางอาหารเลื่อนมาวางด้านหน้าของน้อง

"ขอบคุณค่ะ เอ่อ พี..."

น้องอินเอ่ยขอบคุณแกล้งจำชื่อเค้าไม่ได้

"พายุ"

เขาเอ่ยชื่อตัวเองออกมา

"พายุพี่ชายข้างบ้าน ที่เธอทำให้ฉันต้องแพ้ในนัดสำคัญ ครั้งนั้นฉันไม่ได้เลื่อนสาย เพราะเธอ จำฉันได้รึยัง"

น้องอินที่ได้ยินดังนั้นถึงกับสะอึก ขนาดผ่านมา4 ปีแล้วพี่พายุยังไม่ลืมมันไปได้เลย เธอได้แต่หลุบตาต่ำลงไม่กล้ามองคนที่พูดขึ้นมา ด้วยสายตาที่จ้องมาทางเธอด้วยใบหน้าอันราบเรียบ

"น้องเคยเจอพี่ด้วยหรอค่ะ" เธอแกล้งถามออกไปอีก จนชายหนุ่มขี้เกียจจะตอบออกไป

"กินข้าวสะ"

เขาเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ น้องอินยังไม่ยอมกินด้วยความเจ็บแผล มันกินไม่ถนัด ขยับตัวทีละนิด สายตาของพายุที่มองมาด้วยความรำคาญ เขาเลยลุกขึ้นมาอีกรอบ

"ทำไมไม่กินอีก จะได้กินยา"

"น้องอินเจ็บแผล"

"เธอเจ็บหัว แต่มือเธอยังใช้งานได้ปกติ "

"ก็เส้นประสาท มันอาจจะสัมพันธ์กันกับกล้ามเนื้อแขน ยกมือขึ้นมันก็ปวด"

น้องอินที่ตอบออกไป พายุเลยดึงช้อนออกมาจากมือน้องอินแล้วตักข้าวต้มที่ยังร้อนใส่ปากน้องทันที โดยไม่ได้เป่าให้ก่อน

"โอ้ยๆๆ ร้อนๆๆ " น้องรีบ หยิบแก้วน้ำที่วางอยู่ด้านข้างขึ้นมากินน้ำทันทีจนหมดแก้ว

"ค่อยๆสิเดี๋ยวก็สำลัก เธอนี่"

"ก็มันร้อน ป้อนมามันร้อนมากเลย " น้องอินที่กำลังจะมีน้ำตาไหลออกมา

" ฉันไม่ชอบคนร้องไห้ เกลียดที่สุดเลยคนร้องไห้"

"ทำไมพี่ต้องโมโหทุกครั้ง หงุดหงิดทุกครั้งเวลาคุยกับน้องอินค่ะ ถ้าพี่ไม่เต็มใจจะเฝ้าไข้ พี่ก็กลับไปเลยค่ะ น้องอินอยู่คนเดียวได้ "

น้องอินที่อดทนกับพฤติกรรมของพี่ชายข้างบ้านไม่ไหวแล้วจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาใส่คนตรงหน้าทันที พายุที่รู้สึกตัวว่าตัวเองเริ่มอารมณ์ร้อนขึ้นมาอีก ก็รีบวางช้อนลง และเดินออกมาจากห้องพักฟื้นทันที

พายุที่ดันเผลอตะคอกดุใส่น้อง กลัวอารมณ์ร้อนของตัวเอง จึงเดินแยกออกมา เพราะไม่อยากมีปากเสียงกับน้อง โดยปล่อยให้น้องอยู่ภายในห้องพักคนเดียว

ทางด้านน้องอินที่ตอนนี้เสียใจกับคำพูดของพี่ชายข้างบ้าน ที่ไม่เคยพูดดีกับเธอเลยสักครั้ง พาลทำให้ปล่อยเสียงร่ำไห้ออกมาร้องปานจะขาดใจ ในคำพูดของเค้า

"ไอ้คนนิสัยเสีย ใจร้ายชะมัดเลย"

น้องอินรีบเช็ดน้ำตา เธอจึงกดเรียกพี่พยาบาลมาปรับเตียงและเอาโต๊ะวางถาดอาหารออกไปให้

" เช็ดตัวหน่อยไหมค่ะ" พี่พยาบาลเอ่ยออกมา

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

น้องอินยกมือไหว้ขอบคุณพี่พยาบาล

"น้องอินอยากเข้าห้องน้ำค่ะ"

พยาบาลที่ดูแลคอยช่วยพยุงให้เธอลงจากเตียง ค่อยๆพาน้องอินเดินไปยังห้องน้ำ

" เสร็จแล้วเรียกพี่นะคะ แฟนน้องหายไปไหนแล้วค่ะ พี่เห็นเค้ามาเฝ้าดูแลน้องแต่เมื่อคืน"

น้องอินเองไม่ได้ตอบออกไป เพราะก็ไม่รู้ว่าเค้าไปไหน และอีกอย่างยังไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย หลังจากที่มีปากเสียงกัน พี่เค้าเดินออกไปด้านนอกยังไม่เข้ามา

พยาบาลที่เข้ามาดูแลน้องอิน จัดแจงเช็ดตัวทำความสะอาดร่างกายให้คนไข้ แต่งกายชุดใหม่ เสร็จแล้ว กินเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง ชายหนุ่มเองที่เดินเข้ามาได้ยินเสียงคนในห้องน้ำแล้ว เขามานั่งรอที่โซฟา จนพยาบาลประคองร่างคนตัวเล็กค่อยๆ เดินออกมาจากห้องน้ำ พายุที่เห็นแบบนั้น เลยรีบเดินเข้ามา ย่อตัวลงเล็กน้อยช้อนร่างบางอุ้มขึ้นแนบลำตัว แต่เขากลับไม่ได้สนใจคนที่โดนอุ้มเลย รีบเดินมาวางเธอนอนราบลงบนเตียงคนไข้

"ขอบคุณนะครับ"

เขาหันมาขอบคุณพี่พยาบาล พยาบาลเองส่งรอยยิ้มออกมาให้ในความน่ารักของเค้า แล้วรีบเดินออกไปจากห้องทันที

"จะกลับมาว่าอะไรอีกค่ะ"

หลังจากที่พยาบาลเดินพ้นประตูออกไป เสียงใสก็เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงแข็งกร้าวทันที

" เอ่อ ฉันขอโทษ"

เขาพูดเสียงเบามากๆ จนคนข้างๆแทบไม่ได้ยินเลย

น้องอินเองที่ไม่ได้สนใจในน้ำเสียงที่เขาพูดออกมาเธอนอนพลิกตะแคงข้างไปอีกฝั่งนึง ไม่สนใจคำขอโทษของเค้าเลยแม้แต่น้อย

" นี่เธอ ฉันพูดกับเธออยู่นะ"

เขาเริ่มน้ำเสียงดุดันขึ้นมาอีกครั้ง เพราะไม่เคยมีใคร เมินเฉยกับคำพูดของเค้าแบบนี้ น้องอินที่นอนหันข้างให้หลับตาลงช้าๆ ไม่อยากฟังเสียงของพี่พายุ จนเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอจริงๆ พายุเองที่ไม่พอใจคนน้อง กลับมานอนเฝ้าคนน้องที่โซฟา