อ้อนรักพี่ชายข้างบ้าน

โดนพี่รับน้อง

ที่มหาวิทยาลัยคณะบริหารธุรกิจ

"น้อง4คน ที่เข้ามาทีหลังออกมาด้านหน้าครับ"

น้องอิน เลิฟ สตอรี่ มิวสิค ที่กำลังจะนั่งมองหน้ากันเหรอหรา

"เอาแล้วไง โดนจนได้" เลิฟพูดออกมาเบาๆ

"ไวๆครับ จะได้ทำกิจกรรมต่อ"

สี่สาวที่เดินเรียงแถวกันออกมาที่ด้านหน้าเวที

"มัวแต่ทำอะไรครับ ถึงมาช้าคุณไม่เห็นหรอว่าเพื่อนนั่งรอพวกคุณนานแล้ว" พี่ปามเอ่ยปากถามแต่ก็ยังเสียงดังใส่ จนทั้ง 4 คนสะดุ้งโหยง โดยเฉพาะน้องอิน ซันเองที่แอบมองน้องก็สงสารนะแหละ แต่ทำไงได้ซันเองก็เป็นพี่ว้าก ถ้าไม่ดุน้องไม่ได้ ตอนที่ทุกคนเผลอ ซันส่งกำลังใจให้น้อง ชูมือสองนิ้วมาให้น้องอิน ซึ่งน้องอินยิ้มส่งกลับไปให้พี่ซัน

"ยิ้มอะไรครับ ยังไม่รู้จักสำนึกผิดหรือยังไง" เสียงพายุที่ทำหน้าตาเบื่อหน่าย

"รู้ค่ะ แต่ก็ไม่ได้ผิดอะไรมากมาย แค่มาสาย จะทำโทษอะไรก็ว่ามาเลยค่ะ ไม่ต้องมาด่า น้องอินรู้ค่ะทำแบบนี้คนนิสัยเสียเค้าทำกัน น้องอินรู้จักความรับผิดชอบ ไม่ได้ทำตัวนิสัยเสีย"

"ปากเก่งขึ้นนะเรา เถียงรุ่นพี่ขนาดนี้ ถ้าอย่างนั้นเธอคนเดียว ออกไปวิ่งรอบสนาม 5 รอบ" พายุที่เอ่ยสั่งออกไป กวางออกไปนับรอบให้พี่ด้วย

"น้องอิน" เพื่อนทั้งสามคนตะโกนเรียกน้องอินเสียงดัง

"ถ้าห่วงเพื่อนก็ไปวิ่งด้วยกันครับ ไปทั้งหมด"

น้องอินที่ตอนนี้ห่วงเพื่อนกลัวจะต้องมาวิ่งด้วยกับเธอ

"น้องอินไหว พวกเธอไม่ต้องไปกับน้องอินหรอก"

"สั่งเกินไปไหมไอ้พายุ น้องเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง

5 รอบ สนามไม่ใช่เล็กๆ นะไอ้พายุ"

ซันที่เอ่ยขัดขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงน้อง

"พี่ซันค่ะ น้องอินไหวค่ะ เริ่มเลยไหมค่ะ" ประโยคแรกหันมายิ้มให้พี่ซัน ประโยคสุดท้ายใบหน้าน้องที่ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มส่งไปให้พายุเลยสักนิด พายุเองที่มองกลับมาแต่ไม่กล้าสบสายตาคู่น้อยนั้น

"เชิญครับ กวาง"

น้องอินกับพี่กวางเดินออกไปด้วยกันมาที่สนามของคณะ ช่วง 17:00 มันไม่มีแดดแล้วหละ แต่คือรองเท้าคัชชูวิ่งรอบสนาม รองเท้าจะพังก่อนไหมเนี่ยะ

"เปลี่ยนรองเท้าพละกับพี่ไหมค่ะ"

พี่กวางเอ่ยออกมา น้องอินยกมือไหว้ ขอบคุณพี่เค้าใจดี

"ขอบคุณค่ะ พี่กวาง"

เธอกับรุ่นพี่สาวสลับรองเท้ากัน เตรียมตัวเริ่มวิ่ง การวิ่งผ่านไป 2 รอบสบายๆ อยู่ พอเข้ารอบที่ 3 ความเหนื่อยความล้า เริ่มก้าวขาไม่ออก จนเธอเปลี่ยนมาเป็นเดิน

" ไหวไหมค่ะน้อง พักก่อนก็ได้นะคะ" พี่กวางที่ตะโกนออกไป เพราะเห็นสภาพน้องไม่ดีเลย

"ไม่เป็นไรค่ะพี่กวาง"

น้องอินยังอดทนวิ่งอยู่ จนรอบที่ 4 สายตาที่เริ่มพล่ามัว ต้นไม้รอบข้างเลือนหายไป แทบมองอะไรไม่ชัด สติดับวูบล้มลงไปในสนาม หัวกระแทกพื้นอย่างแรง จนกวางเองรีบวิ่งมาดู น้องที่หมดสติไปแล้ว เสียงกวางโวยวายหน้าสนาม เรียกน้องอิน ทำให้รุ่นพี่ว้ากเดินออกมาดู ซันที่เห็นน้องเป็นลมล้มพับลงไป กำลังจะรีบวิ่งเข้าไป แต่ก็ไม่ทัน พายุเองใจหายเช่นกันที่น้องสาวข้างบ้านของเค้าล้มลงไปแบบนั้น พายุรีบวิ่งมาที่น้อง หัวกระแทกพื้นมีเลือดไหลออกเยอะ อยู่บนพื้นตรงที่เธอล้มลงไป พายุย่อตัวลงโดยไม่พูดอะไรแต่สายตาที่บอกถึงความเป็นห่วงคนตรงหน้า รีบช้อนร่างบางขึ้นแนบอก รีบวิ่งมาที่รถของตัวเองที่จอดอยู่ไม่ไกลมากนัก เขาเอาน้องอินนอนลงที่เบาะหลังแล้วรีบขึ้นรถขับออกมาโรงพยาบาลอย่างเร็ว โดยไม่ได้บอกหรือฟังเสียงเรียกจากเพื่อน

"อะไรของมันวะ เกลียดเค้าจะเป็นจะตาย" ซันเอ่ยออกมา

"มันจะเกลียดยัยน้องข้างบ้านได้ยังไงหละ มันเคยสัญญากับน้องว่าจะเป็นว่าจะเป็นแฟนไงมึงจำไม่ได้หรอ"

ปามเอ่ยปากพูดออกมา เพราะปามรู้ดีพายุชอบน้องอิน แต่ชอบวางฟอร์มดุใส่น้อง ไม่อยากให้น้องเข้าใกล้ เพราะความปากร้ายของมัน ชอบพูดทำร้ายจิตใจน้องมาตลอด

"แต่กูก็เป็นห่วง น้องอินก็น้องกู"ซันพูดขึ้นแล้วไปสั่งยกเลิกรับน้องในวันนี้ เพื่อนทั้งสามคนของน้องอิน อดเป็นห่วงเพื่อนไม่ได้ พากันเดินเข้ามาถามจากพี่ซันและพี่ปาม

"ไอ้พายุพาไปโรงพยาบาลแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง" พี่ปามตอบเพื่อนๆน้องอินไป

---------

ที่โรงพยาบาล

พายุที่ขับมาจอดหน้าโรงพยาบาล ตะโกนโหวกเหวก เรียกบุรุษพยาบาลออกมารับคนป่วย เตียงพยาบาลที่เข็นมารับร่างหญิงสาวที่หมดสติไป โดยพี่ชายข้างบ้านเป็นคนอุ้มไปที่เตียงนอนก่อนที่บุรุษพยาบาลจะเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉิน พร้อมคุณหมอที่เดินตามเข้ามาด้วย

"คนไข้โดนอะไรมาครับ"

คุณหมอเอ่ยถาม

"ล้มครับ หัวกระแทกพื้น ฝากน้องสาวผมด้วยนะครับ"

"ครับ ไม่ต้องกังวลนะครับ ญาติรอด้านนอกก่อนนะครับ"

หมอพูดจบรีบเดินเข้าไปทันที

"อย่าเป็นอะไรนะ ยัยผมเปีย ฉันขอโทษ "

พายุเอ่ยคำขอโทษออกมาเบาๆ เขานั่งรอที่หน้าห้องฉุกเฉินคนเดียว จนเวลาล่วงเลยไปหลายนาที หมอกับพยาบาลยังไม่มีใครออกมา ซันกับปามที่เพิ่งมาถึง พายุโทรไปบอกพวกเพื่อนๆ

"น้องอินละ"

ซันเอ่ยปากถามก่อนจะกระชากพายุขึ้นมาแล้วสวนหมัดหนักๆเข้าเต็มใบหน้าของพายุ

"คราวนี้เพราะมึง ถ้าน้องเป็นอะไรขึ้นมานะ คนที่จะเสียใจที่สุด ก็คือมึง" ซันซัดลงไปอีกหมัด จนใบหน้าหล่อเหลาของพายุ แดงกล่ำ รอยเลือดที่มุมปาก โดยที่เขาเองไม่ได้โต้ตอบเพื่อนเลย

"มึงมัวแต่โกรธน้อง โมโหน้องที่ทำมึงพลาดสาย

เทควันโด แต่มาวันนี้มึงทำสำเร็จแล้ว เลิกโกรธน้องมันสักที"

ซันพูดจบปล่อยเพื่อนทันที พายุที่โดนซัดแทบล้มทั้งยืน แต่ปามประคองให้นั่งลง ที่เก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉิน

"เออกูมันคนนิสัยเสีย แบบที่น้องมันว่า กูขี้โมโห กูใจร้อน

เมื่อก่อนกูรักอิสระ กูไม่ชอบให้น้องมาชมกูตอนกูแข่ง

กูไม่ชอบให้น้องมาเซ้าซี้

กูไม่ชอบให้น้องมาแสดงความเป็นเจ้าของ กูเกลียดรอยยิ้มของน้องที่มีให้มึงวะซัน"

"มึงรักน้องอิน"

ซันเอ่ยปากบอกยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไร คุณหมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินทันที

"คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ หมอย้ายไปห้องพักฟื้น ญาติไปติดต่อห้องพักด้านนั้นด้วยนะครับ "

"ครับ ขอบคุณครับ"

"ว่าแต่คุณ ไปทำแผลก่อนไหมครับ"

คุณหมอที่แปลกใจบนใบหน้าชายหนุ่มที่ตอบคำถามเค้า

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมไปติดต่อห้องพักก่อนครับ"

------

ห้องพักฟื้น ห้อง 4109

น้องอินเองที่ออกจากห้องฉุกเฉินแล้ว แต่เนื่องจากหมอต้องรอดูอาการอย่างน้อย 24 ชั่วโมง เลยให้ญาติจองห้องพัก พายุก็เลยจองห้องพิเศษ ภายในห้องพักแบ่งแยกโซน ห้องคนไข้ ห้องญาติ ห้องครัวขนาดย่อม แบ่งแยกกันจะได้ไม่รบกวนคนป่วย

พายุเดินมาข้างเตียงของน้องที่นอนหลับเพราะฤทธิ์ยาสลบที่หมอ อยากให้น้องพักผ่อน บนหัวน้องมีผ้าโพกหัวปิดแผลที่แตกไว้อยู่รอบหัว อาการข้างเคียงคงต้องรอดูตอนเช้า ซันกับปามที่เข้ามาดูน้องอินสักพักแต่เพราะน้องหลับสองคนจึงกลับไปเหลือแค่พายุ ที่อยู่ด้านในห้องพักฟื้นกับน้อง พายุที่เดินลงมานั่งเก้าอี้ข้างเตียงนอนของน้องอิน เขาใช้ฝ่ามือหนา ลูบใบหน้าน้อยๆของคนที่กำลังหลับใหล

ตั้งแต่เขามาอยู่ที่กรุงเทพ เขารับรู้เรื่องของน้องจากพ่ออยู่เสมอ เพราะพ่อมักจะเล่าให้ฟังว่าน้องเองถามหาผมเรื่อยๆ ผมเองตั้งแต่วันที่ไม่มีน้องเข้ามาวุ่นวาย คอยเดินตาม มานั่งเชียร์ ไม่มีเสียงเล็กๆ เข้ามาในชีวิต ผมเองก็เงียบเหงา ว้าวุ่นใจเช่นกันครับ วันนี้ที่น้องล้มหัวกระ แทกจนสลบ ผมรู้แล้วครับว่า ผมไม่อยากสูญเสียน้องไป แต่วันนี้น้องก็ทำผมอึ้งไปอีก ทุกทีน้องจะไม่เถียงผมกลับ ช่วงเย็นน้องกล้าขึ้นเสียงใส่ผม น้องอินคนอ่อนแอหายไปไหน