อ้อนรักพี่ชายข้างบ้าน

ออกค่ายอาสา (ดีกันนะ)

ณ.โรงเรียนสีชมพู จ.ขอนแก่น รถทัวร์คณะนักศึกษา ได้เข้ามาจอดที่สนามของโรงเรียน เด็กๆบนรถพากันลงมา น้องอินลงมาจากรถทัวร์เดินมาเข้าแถวกับเพื่อนๆ พายุเดินเข้ามาหาเธอ ยื่นแซนวิสให้เธอหนึ่งอัน แต่เธอไม่ได้รับ

"ยังไม่ได้กินอะไรไม่ใช่หรอ"

พายุเอ่ยออกมา จนเธอเงยหน้าขึ้นไปมองคนถามแววตาว่างเปล่า เย็นชา พอๆกันกับคนถาม

"น้องอินจะเอากระเป๋าค่ะ"

"กินก่อน เดี๋ยวฉันไปเอาให้"

พายุเห็นว่าบ่ายกว่าแล้วกว่าจะเตรียมมื้อเย็นอีกหลายชั่วโมง กลัวเธอจะปวดท้อง เอาแซนวิสวางใส่มือของเธอ ก่อนจะเดินมาที่รถเอากระเป๋าของเค้าและของน้องถือติดมือมาด้วย ทุกการกระทำ นางแอบมองห่างๆ ด้วยความอิจฉาจนพายุเดินกลับมา

"เดี๋ยวพี่หลินจะไปนอนเป็นเพื่อนน้องอินนะ"

"เดี๋ยวเชิญน้องๆเดินตามพี่ปี2 เก็บข้าวของสัมภาระกันที่ห้องพัก บนอาคารเรียนแยกโซนนักศึกษาชายกับหญิงด้วย ให้พักครึ่งชั่วโมง เรามารวมตัวคุยแบ่งงานกัน" ซันเอ่ยบอกน้องๆ ก่อนปลีกตัวออกมาวางแผนงานในวันพรุ่งนี้

น้องอินแชทหาคุณพ่อ บอกว่าเธออยู่โรงเรียน (บ้านของเธอกับพายุอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย) มาออกค่ายอาสากับคณะ เพื่อคุณพ่อจะแวะมาหา น้องอินที่พักห้องเดียวกับพี่หลิน เลิฟ สตอรี่ มิวสิค ต่างเก็บข้าวของ แล้วออกไปรวมตัวกับเพื่อน

น้องปี1 มานั่งรวมตัวกัน แบ่งงานกันแต่ละจุด น้องอิน เลิฟ สตอรี่ มิวสิค ช่วยทำอาหาร น้ำดื่มสำหรับชาวคณะ น้องๆคนอื่น แจกแจงหน้าที่ตามความเหมาะสม พายุ ซัน ปาล์ม กอล์ฟ อาร์ม ไปซ่อมแซมอาคาร ทาสีอาคารเรียนใหม่ พวกเขาพากันเดินดูทั่วทั้งภายในภายนอก สนามเด็กเล่นซึ่งมีของเล่นชำรุดทรุดโทรม

โรงอาหาร

"เย็นนี้พวกเราจะทำอะไรละ"

น้องอินเอ่ยออกมา เธอเองไม่เคยทำครัว มาก่อน

"หมูทอด ผัดกระเพรา ต้มจืดก่อนไหม วันแรกคิดอะไรไม่ออก "เลิฟนำเสนอ

"ของสดเราคงต้องออกไปซื้อกัน ข้าวหุงรอไว้ก่อนได้เลย พวกพี่เตรียมมา" หลินบอกน้องๆ

หม้อข้าวใหญ่ ของโรงเรียน สองหม้อ สตอรี่ มิวสิค เลิฟรับอาสาหุงข้าว พี่หลินกับน้องอิน จะชวนพี่ซันออกไปหาซื้อของสด

หลินกับน้องอินที่เดินมาหาซัน ที่นั่งอยู่กับเพื่อนๆรวมถึงพายุด้วย

"ซัน พาไปตลาดหน่อยสิ เราต้องซื้อของสดมาทำอาหารเย็นนี้อะ" หลินเอ่ยกับซัน

"ได้สิ ไม่ได้มานานจำทางเข้าตลาดไม่ได้อะ"

"น้องอินรู้ค่ะพี่ซัน น้องอินพาไป ค่ะ" น้องอินหันมาคุยและยิ้มให้ซัน พายุเลยเอ่ยขึ้นมา

"เดี๋ยวฉันไปกับน้องอินเอง"

พายุพูดขึ้นก่อนจะหยิบกุญแจรถ

"พี่จะแวะเข้าไปที่บ้านด้วย จะไปไหม"

น้องอินพอได้ยินว่าเขาจะกลับบ้าน ใบหน้าเรียบเฉยกลับมีรอยยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง พายุเองแอบยิ้มเล็กๆ

"น้องอินอยากไปหาคุณพ่อค่ะพี่พายุ"

"ไปขนของสด เอากระบะไปดีกว่าพายุรถมึงใส่ของไม่ได้"

ซันเอ่ยออกมาโยนกุญแจรถให้กับพายุ ส่วนพายุโยนกุญแจรถตัวเองส่งให้เพื่อน เพื่อมันจะไปไหนกับหลิน

พายุขับรถพาน้องอินเข้ามาที่บ้านก่อน เพราะน้องไม่มีกุญแจบ้าน อีกอย่างคุณพ่อยังไม่เลิกงาน พายุเลยให้เธอเข้ามาที่บ้านของเขาก่อน หลายปีมากแล้ว ที่เขาไม่ได้กลับบ้าน หญิงสาวเองก็เช่นกันไม่ได้มาวิ่งเล่นบ้านพายุนานมากแล้ว

"แม่ครับ"

พายุเดินเข้ามา

กอดแม่ของเขาเอาไว้ด้วยความคิดถึง โทรหาประจำไม่คลายความคิดถึงเท่าเจอหน้า

"มาได้ยังไงลูก อ้าว..น้องอิน"

"สวัสดีค่ะคุณน้า"

แม่ของพายุเดินเข้ามาสวมกอดน้องอิน

"ทำไมมาด้วยกันได้หละคะ"

"น้องอินมาค่ายอาสาค่ะ"

"น้องเรียนคณะเดียวกับผมครับ ผมขอขึ้นไปเอาของก่อนนะครับ เดี๋ยวต้องพาน้องไปตลาด ซื้อของทำอาหารให้ ทีมอาสาครับ"

พายุที่เดินขึ้นห้องมา เขาเดินมาหยิบของตรงลิ้นชักโต๊ะหนังสือสายตาพลันเห็นสายสร้อยที่น้องอินเคยให้เขาไว้ เมื่อ 3 ปีที่แล้ว เขาหยิบมันขึ้นมาสวมใส่ที่ข้อมือ แต่ตอนนี้ข้อมือใหญ่ขึ้นเลยคับแน่น เขาเลยเอามารวมกับสร้อยคอ แล้วห้อยไปคู่กัน เขาถอดเสื้อออกเตรียมเข้าไปอาบน้ำ รอยสักข้างลำตัวเป็นชื่อภาษาอังกฤษ INTHIRA ตัวหนังสือโรมันที่ไม่เคยมีใครเห็นมันมาก่อนนอกจากตัวเค้าเอง

"ฉันมีเธออยู่ข้างกายฉันมาตลอด 3 ปี ยัยผมเปีย"

เขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่จะลงมาด้านล่าง ก่อนจะชวนน้องอินไปตลาด น้องอินเดินคอตก หน้าตาบอกถึงความเสียใจเพราะไม่ได้เจอคุณพ่อเลย พายุเองน่าจะรู้ดีว่าเพราะอะไร

"เดี๋ยวพี่โทรบอกคุณลุงให้ ไปเจอที่โรงเรียนดีไหม"

"คุณพ่อยังไม่อ่านแชทของน้องอินเลยค่ะ" จังหวะที่เงยหน้าขึ้นพูดเธอเห็นสร้อยข้อมือที่เธอเป็นคนทำให้เค้า

"สร้อยของน้องอินนี่ค่ะ ไหนว่าไม่อยากได้ไง อุ้ย" น้องอินลืมตัวว่าจำพายุได้ คนพี่เองแฝงรอยยิ้มบนใบหน้าที่เรียบเฉย

"ไหนว่าจำพี่ไม่ได้ไง สร้อยนี้จะเป็นของน้องอินได้ยังไง มันอยู่ที่ห้องพี่ แล้วชื่อบนสร้อยคือชื่อของพี่"

เขาเขยิบเดินเข้ามาใกล้ๆตอนพูด จนหลังน้องอินชนกับรถที่จอดอยู่ เขาเอามือสองข้าง มาพิงรถไว้จนเธอไม่สามารถขยับตัวให้ออกไปจากวงล้อมของเขาได้เลย

"พี่พายุ"

"ฉันคิดถึงเธอนะ ยัยผมเปีย"

เขาเอ่ยคำพูดว่าคิดถึงออกมา คนฟังเองก็อยากได้ยินมาตลอด 3 ปี ที่เขาและเธอต้องห่างกัน

"น้องอินก็คิดถึงพี่พายุ คิดถึงมากๆเลยค่ะ"

น้ำตาใสๆไหลออกมาด้วยความดีใจ เธอคิดมาตลอดว่าเขาเกลียดเธอ เขาโอบรอบคอของเธอ ให้มาซุกแนบแน่นที่หน้าอกของเขา น้องอินเองใช้สองมือโอบเอวคนพี่เอาไว้

"น้องอินก็ไม่รู้ว่าทำไม ไม่เคยเกลียดพี่พายุได้เลยสักที" เธอเอ่ยออกมา เขาเองก็ดีใจบนใบหน้าที่มีแต่ความสุขของพายุกลับมาอีกครั้ง

"พี่จะเป็นพี่พายุ เป็นไอ้คนข้างบ้านที่ดูแลน้องอินเหมือนเดิมนะ"

"พี่จะปรับตัวเอง จะไม่โกรธ จะไม่ดุ จะไม่..." พายุกำลังจะพูดต่อ แต่น้องอินกลับเขย่งปลายเท้าขึ้นไป ประทับริมฝีปากของเธอแนบชิดกับริมฝีปากของเขา พายุเองตกใจที่น้องทำแบบนี้ เขาเองไม่ได้ว่าอะไร ก้มลงไปจูบริมฝีปากบางกลับอีกครั้ง

พายุกับน้องอินที่ปรับความเข้าใจกันแล้วก็พากันไปจ่ายตลาดสดในหมู่บ้าน คนละแวกนั้นรู้จักเธอเป็นอย่างดี เธอชอบมาซื้อกับข้าว

กับพ่อของเธอเป็นประจำ เดินจนทั่วตลาดได้ของมาจนครบ เขาพาน้องมาร้านน้ำปั่นเจ้าประจำของเธอ

"พี่พายุจำได้ด้วยหรือค่ะ"

"ได้สิ เธอชอบเอาไปให้พี่ตอนแข่ง จะโดนดุ เพราะมันทำให้น้ำหนักขึ้นตอนลงแข่ง"

"ใช่ค่ะ ดุมาก พี่พายุไม่ชอบคนร้องไห้"

"แต่พี่ก็ทำให้เธอเสียน้ำตาตลอด ต่อไปพี่จะไม่โมโห อารมณ์ร้อนใส่น้องอิน ถ้าเมื่อไหร่ที่พี่เผลอ พี่จะให้น้องอินทำโทษเลย'

พายุขับรถออกจากตลาดจนมาถึงโรงเรียน เขาจอดรถหน้าโรงอาหาร น้องๆปี1 และรุ่นพี่มาช่วยกันยกลงจากรถจนหมด กลุ่มพี่นางก็เข้ามาช่วยกลุ่มน้องอินทำอาหาร ทำเป็นหยิบนั่นหยิบนี่ ต่อหน้าพายุ พายุเองไม่ได้สนใจเธอ จนเขาขับรถออกไปจอดที่เดิม เขาและเพื่อนๆเดินไปห้องเก็บของอาคารไม้เก่าๆของโรงเรียน มีอุปกรณ์ช่างต่างๆที่จะมาซ่อมแซม

"กอลฟ์ มึงโทรสั่งสี กับสายไฟมาเพิ่มที มันมีบางห้องสายไฟชำรุด จะต้องให้พี่ๆการไฟฟ้ามาช่วย เราทำหนังสือขอความช่วยเหลือไป"

"ได้ๆ เอาอะไรอีกมั่ง สั่งทีเดียว"

"เดี๋ยวเชคของก่อนมีอะไรบ้าง หาซื้อแถวนี้ได้ "