คิดว่าน้องชอบเพื่อน
1359 Words
ครบ1อาทิตย์แล้วที่น้องอินรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล มีคุณพ่อโทรมาคุยเล่นทุกวัน บวกกับพี่ซัน พี่ปาม พี่กอล์ฟ พี่อาร์ม มาเยี่ยม จนวันนี้น้องอินคุณหมอให้น้องอินกลับบ้านได้แล้ว น้องอินเลยโทรหาพี่ซันทันที
ติ๊ด ติ๊ด
"สวัสดีครับ" ซันรับสายน้องอินทันทีที่เบอร์โทรเข้า
"พี่ซันค่ะ วันนี้คุณหมอให้กลับแล้วค่ะ พี่ซันมารับน้องอินได้ไหมค่ะ"
"แล้วไอ้พายุละไปไหน"
"เออ คือ ......" เธอเอ่ยออกมาแล้วก็เงียบไป แต่ซันคงพอเข้าใจน้อง
"เดี๋ยวพี่ไปรับค่ะ น้องอินเตรียมตัวไว้นะ"
ซันวางสายจากน้องรีบออกจากบ้านมาทันที
-----------
วันนี้พายุยังไม่เข้ามาในโรงพยาบาลเพราะเขาเองมีแข่งขันเทควันโด นัดสำคัญ จะไม่ลงแข่งก็ไม่ได้
"พร้อมไหมพายุ" เสียงโค้ชคู่ใจของพายุ
"ครับ" เขาเองที่ตอบออกไปสายตานิ่งงัน ดวงตามุ่งมั่นอยู่ที่คู่ต่อสู้ เพราะเคยเจอกันมาก่อน ฝั่งนั้นชอบเล่นตุกติก จนบางทีพายุเจ็บตัวฟรี
การลงสนาม ครั้งนี้มีถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ด้วย ทำให้น้องอินที่กำลังเก็บของ หันกลับมาดูที่จอทีวี
"น้องอินขอให้พี่พายุชนะ พี่พายุสู้ๆนะคะ" เธอที่เอ่ยออกมาแต่ซันที่เข้ามารับเธอได้ยินพอดี
"ไหนว่าจำพายุไม่ได้ไงครับน้องอิน"
น้องอินเองสะดุ้งละสายตาจากหน้าจอทีวี หันมามองคนที่เดินเข้าห้องมา
"พี่ซัน"
"ตอบพี่มาที ตกลงเราจำมันได้ใช่ไหม แล้วทำไมต้องแกล้งจำไม่ได้"
เขาเองดินเอามือมาโยกหัวน้องด้วยความเอ็นดูน้องสาวข้างบ้านของเพื่อน
"ค่ะ น้องอินจำได้ แต่พี่พายุชอบดุ ชอบโมโหใส่น้องอินทุกครั้ง เวลาเจอกัน น้องอินก็เลย..."
"แกล้งความจำเสื่อมจำมันไม่ได้งั้นดิ" ซันยิ้มให้น้อง
"ค่ะ" คนน้องเองก็ยอมรับว่าหลอกพี่พายุ
"อยากไปดูมันแข่งไหม พี่จะพาไป"
"ไม่เอาค่ะพี่พายุไม่ให้น้องอินเข้าไป"
น้องอินละสายตาจากซันมาดูที่ทีวีต่อ ภาพที่พี่พายุกำลังโดนชกเข้าที่กลางตัว แต่เขาสวนกลับเตะเข้าที่ด้านหลังขา จนอีกฝั่งล้มลง ทางคู่แข่งกับเล่นช่วงจังหวะที่พายุเดินออกมาในมือสวมใส่สนับเอาไว้ตอนที่ล้ม กำลังจะชกเข้าใบหน้า
"พายุระวัง" เสียงโค้ชที่ตะโกนเตือนทำให้พายุรีบนั่งลงฟาดขาเตะไปที่ข้อเท้าอีกฝั่ง จนคู่ต่อสู้ล้มลงอย่าแรงจนสนับมือทิ่มกลางลำตัวของตัวเองจนทะลุเข้าเนื้อเลือดไหลเต็มไปหมดบนสนาม
กรรมการที่เดินเข้ามายุติการแข่งขันเห็นอีกคนเล่นไม่ตรงตามกติกา เลยให้พายุเป็นฝ่ายชนะ เรียกรถพยาบาลมารับคนเจ็บทันที
พายุเดินออกจากสนามมาทางโค้ช
"เกือบไปแล้ว"
"ขอบคุณนะครับโค้ช"
"เออ ไอ้หมอนั่นโหดจริง กะเอาให้ตายเลยรึไง"
"โค้ชมีอะไรอีกไหมครับ ผมต้องรีบไปรับน้องออกจากโรงพยาบาล"
"นายมีน้องด้วยหรอ"
เขากับโค้ชได้แยกกันที่สนามเขารีบเปลี่ยนเสื้อผ้า รีบเดนออกมาที่รถขับออกไปรับน้องที่โรงพยาบาล
--------
ซันกับน้องอินเก็บของเสร็จแล้วเดินออกมา จากห้องพัก ลงบันไดเลื่อนมาชั้นล่างเดินตรงไปที่จอดรถ ขับรถออกไป จังหวะที่สวนกับพายุที่นำรถเข้ามาจอดอีกฝั่งนึง พายุไม่เห็นว่ารถเพื่อนขับออกไปแล้ว
พายุรีบเดินออกจากรถมุ่งตรงเข้าไปในโรงพยาบาล เดินขึ้นบันไดเลื่อน จนมาถึงหน้าห้องพักเธอที่ประตูเปิดอยู่ เขาที่เห็นแบบนั้นรีบวิ่งเข้ามาในห้อง เจอแม่บ้านที่กำลังทำความสะอาดอยู่
"คนไข้ที่พักห้องนี้ไปไหนแล้วครับ"
"เพิ่งออกไปเมื่อสักครู่คะ"
"ออกไปแล้วหรอครับ"
เขาจึงรีบเดินออกมา มือล้วงหาโทรศัพท์ของเขา โทรหาซันทันที ขณะซันกำลังขับรถเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ซันเลยกดตรงหน้าจอที่รถ
มีเสียงพายุดังเข้ามา
ขณะที่ผมเองขับรถอยู่
"มึงมารับน้องอินไปรึเปล่า"
"เออ น้องให้กูมารับ"
"มึงอยู่ไหนแล้ว รอกูก่อน "
น้องอินได้ยินเสียงพี่พายุบอกว่าให้รอก่อน เธอส่ายหัวเป็นการบอกปฎิเสธกับพี่ซันไป
"กูถึงคอนโดน้องแล้ว กำลังจะขึ้นไปส่ง มึงไม่ต้องห่วงน้องหรอก แค่นี้นะ กูขนของขึ้นห้องให้น้องก่อน"
ซันกดวางสายลง อีกฝั่งนึง ไม่พอใจน้องอินไม่ยอมรอเค้า เค้าจึงรีบขับรถออกจากโรงพยาบาลมาที่คอนโดที่เขาพักทันที
"เธอคิดว่าจะหนีฉันพ้นหรอ อินทิรา"
น้องอินเข้าห้องพักของตัวเองแล้วพี่ซันขอตัวกลับบ้านก่อน
"พี่ไปก่อนนะครับ"
"ขอบคุณนะคะพี่ซัน" เขาหันมาโยกหัวน้องเล็กน้อย
"พี่ซันเป็นแผลอยู่"
"เออ พี่ลืม โทษที"
ซันเดินออกไป จนเจอพายุที่เข้ามาพอดี พายุเองที่พยายามสงบสติตัวเองมาตั้งแต่ในรถ เพราะเขาไม่อยากพูดเสียงดังอีก กลัวน้องไม่กล้าเข้าใกล้
"น้องอินละ"
"อยู่ในห้อง ว่าแต่น้องพักห้องข้างๆมึงแปลกๆนะ"
"แปลกอะไร อาจจะบังเอิญ"
"พายุ ภายในอาทิตย์นี้ อย่าลืมเรียกประชุมกิจกรรมกับน้องๆละ เรื่องไปออกค่ายอาสาในชนบทนะ กิจกรรมตามหารุ่นพี่รหัสด้วย"
"เออ รู้แล้ว วันจันทร์ เรียกน้องๆ" หลังจากแวะคุยกันจบซันเอ่ยขอตัวกลับบ้านก่อน พายุเองที่กำลังจะเดินมาห้องน้อง ก็ต้องหยุดเดินและเดินกลับเข้าไปห้องตัวเอง เขาเปิดประตูกระจกตรงระเบียงคอนโด ของห้องเค้าซึ่งอยู่ติดกับห้องนอนน้อง เค้าจึงปีนขึ้นไปเหยียบขอบระเบียง ค่อยๆเดินข้ามไปยังห้องของน้องอิน เสียงเค้ากระโดดลงมาดังตุ๊บ น้องอินเองที่ได้ยินเสียงแปลกไปนอกระเบียง เธอเลยเปิดผ้าม่านเล็กน้อย กดปลดล็อกประตูบานเลื่อนตรงระเบียง.แต่มีมือหนากระชากเปิดมันออกเดินเข้ามาภายในห้องของเธอ
"พี่พายุ "
น้องอินเรียกชื่อเค้า พายุเองถือวิสาสะเดินเข้ามานั่งที่โซฟาแทน
"ไหนเธอบอกว่าจำฉันไม่ได้ยังไง ทำไมถึงตกใจกลัวฉันขนาดนั้น"
"ก็ยังจำไม่ได้ค่ะ"
"คุณลุงฝากให้ฉันดูแลเธอ"
เขาหาข้ออ้างออกไป
"ฉันอยู่ห้องติดกับเธอ ยัยผมเปีย"
น้องอินพอได้ยินเค้าเรียกยัยผมเปีย เธอเองรู้สึกโกรธเคืองพี่ชายข้างบ้านมากๆ 3 ปีมานี้ เขาไม่ได้กลับบ้านเลย ทำให้เธอเปลี่ยนความรู้สึก
"ทำไมเธอถึงไม่รอฉัน ไปโทรให้คนอื่นมารับทำไม"
เขาเอ่ยถามเธอน้ำเสียงเรียบๆ ไม่มีน้ำเสียงปรับทุ้ม นุ่มละมุนเลยแม้แต่น้อย
"พี่ซันไม่ใช่คนอื่น น้องอินรักพี่ซัน (แบบพี่ชาย)"
เธอเอ่ยปากบอกพายุ ยังพูดไม่ทันจบเขาดันเสียงดังขึ้นมา เพราะคิดว่าเธอชอบซัน
"แต่ว่ามันเพื่อนฉัน เธอไม่มีสิทธิ์ชอบมัน"
เขาเองที่จะเข้ามาดูน้องแต่กลับดันมามีปากเสียงเพราะความอารมณ์ร้อน ชอบใช้แต่อารมณ์ของตัวเอง
"ถ้าน้องอินจะรักพี่ซันก็ไม่ได้ผิด"
"มันผิด ตั้งแต่เธอคิดจะแย่งแฟนคนอื่นแล้ว"
"น้องอินยังไม่ได้แย่งเลย"
น้องอินเถียงเขาไม่ยอมเลิกลา ตอนนี้ได้หันมาเผชิญหน้ากัน แววตาความเสียใจของน้องที่พี่มีแต่คอยทำร้ายกันด้วยคำพูดเสมอ ส่วนคนพี่เองที่มีแววตาปวดร้าว ที่น้องชอบเพื่อนของเขา แทนที่จะเป็นเขาที่เคยสัญญากันไว้ตอนเด็ก ว่าเราจะเป็นแฟนกัน
#แล้วจะไปยังไงกันต่อนะสองคนนี้ คนนึงก็ร้อน คนนึงก็เย็นจนจะเป็นน้ำแข็ง
- Writer
