ย้อนวันวาน 3
1195 Words
นับตั้งแต่วันนั้น น้องอินไม่ได้เจอหน้าพี่พายุเลย แต่เธอโดนแกล้งเป็นประจำ พายุเอง ผ่านมา แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไร มีแต่พี่ซัน ที่ยื่นมือมา ช่วยตลอด
"สู้คนหน่อยสิ อย่าให้ใครมารังแกง่ายๆแบบนี้ ต่อไปถ้าพี่จบไปแล้วใครจะมาช่วยละ"
พี่ซันเอ่ยปากบอกน้อง เค้าเอ็นดูรักน้องอินเหมือนน้องสาวคนนึง พี่ชายที่คอยปกป้องน้อง
"หืม พี่ซันน้องอินก็สู้นะ มาคนเดียว นี่มาเป็นหมู่เลย "
หันไปหยิบแก้วน้ำแดงมาดื่ม คนพี่ได้แต่โยกหัวน้องไปมา
"ขอบคุณพี่ซันมากๆนะคะ"
เสียงออดอ้อนน่ารักของน้องอิน เข้าหูพายุที่กำลังเดินมา เขาเองไม่พอใจเพื่อนมาตามติด คนที่เขาเกลียด
"หึ มาฉอเลาะ อะไรกับเพื่อนฉัน ยัยผมเปีย" เขาพูดแล้วดึงผมเปียของเธอแรงๆ
"โอ้ย น้องอินเจ็บ"
"ไอ้ยุ ปล่อยน้อง โตกว่ายังรังแกน้องอีก เป็นรุ่นพี่ภาษาอะไรวะ" ซันตะโกนด่าออกไป แต่มือพายุยังไม่ปล่อยผมเปีย
"พี่พายุเป็นอะไรมากไหมค่ะ พี่ไม่ให้น้องอินเข้าใกล้ น้องอินก็ทำแล้ว ไม่ให้ไปเชียร์พี่ที่สนามน้องอินก็ไม่ได้ไป พี่พายุจะเอายังไงอีกค่ะ" น้องอินที่เอ่ยคำพูด ตัดพ้อ พี่ชายข้างบ้านออกมา ด้วยน้ำตา
"หยุดร้องไห้ เดี๋ยวนี้ ฉันบอกให้เธอหยุดร้อง" ยิ่งพูดก็ยิ่งตวาดใส่คนน้อง จนเพื่อนต้องมาแยกออก
"ไปกับพี่ครับ อย่าไปทนให้มันด่าเลย" พี่ซันจูงมือน้องอินออกมาจากตรงนั้น
------------
และแล้วก็มาถึงวันที่พี่พายุเองต้องไปเรียนต่อ มหาวิทยาลัย S ในกรุงเทพมหานครกับกลุ่มเพื่อนๆของเขา
"พายุลูกเสร็จรึยัง"
พ่อแม่พายุที่เรียกเค้าเพราะต้องเข้ากรุงเทพกันก่อนล่วงหน้าที่มหาวิทยาลัยจะเปิด
"ครับ แม่ ผมพร้อมแล้วครับ"
กระเป๋าเดินทางลูกโต 1 ใบ กระเป๋าโน๊ตบุ๊ค เป้ใส่หนังสือ ของใช้ต่างๆ อีก 1 ลัง
"โหพายุลูก นี่กะจะไปไม่กลับมาเลยหรือไง"
แม่ที่เอ่ยทักเพราะของที่เอาไปคอนโดด้วยมันเยอะมาก
" แหม แม่ ถ้ามีเวลาผมก็กลับครับ ปิดเทอม ถ้าไม่ได้ซ้อม หรือลงแข่งเทควันโด ผมอาจจะกลับมาครับ"
"กลับมาหาแม่บ้างนะ แม่คิดถึง"
"คิดถึงก็ไปหาสิครับ ขอนแก่นกรุงเทพ นั่งเครื่องแปบเดียวเอง"
"ไปกันได้รึยัง"
ผมเองเอารถ audi คู่ใจไปด้วย วันนี้เดินทางไกลผมเลยให้คุณพ่อมาขับให้
"ไปครับ"
ทุกคนขึ้นรถประจำที่นั่ง ข้าวของ ลุงคนขับรถ ขับนำหน้าไปก่อนแล้ว เพราะต้องรอรับพ่อกับแม่ผมกลับมาขอน แก่นด้วย
น้องอินที่เห็นรถของพี่ชายข้างบ้านวิ่งออกมาจากรั้วสูง เธอรีบลุกขึ้นวิ่งตะโกนเรียกตามรถ
"พี่พายุ พี่พายุ รอน้องอินก่อน พี่พายุ จะไปโดยไม่ลาน้องอินเลยหรอ"
น้องสาวข้างบ้านที่วิ่งตามรถคันที่คุณพ่อพายุเป็นคนขับ คุณพ่อเห็นตรงกระจกส่องหลังรถ ว่ามีคนวิ่งตามมา
" พี่พายุ พี่พายุ จอดรถก่อน"
พ่อของพี่พายุขับชะลอมาแนบชิดริมขอบทาง
"ไม่ไปบอกลาน้องหน่อยหรือลูก น้องวิ่งตามมาด้านหลัง"
"ไม่ครับพ่อ ไปเถอะครับเดี๋ยวจะมืดก่อน" เขาตอบผู้เป็นพ่อโดยไม่หันไปมอง น้องอินที่กำลังวิ่งมาถึงรถ พ่อพี่พายุ เองที่เปิดประตูรถลงมา
"น้องอินหนูวิ่งมาทำไมลูกมันอันตรายนะ"
"คุณลุงค่ะ หนูแค่จะมาเจอพี่พายุ พี่เขาจะไปแล้ว น้องอินยังไม่ได้เอ่ยคำลาเลย"
"พี่เค้าไปเรียนนะลูก ยังไม่ได้ไปตาย" พ่อหันมาพูดกับน้องอินประโยคแรก ประโยคสองเน้นเสียงดัง จนคนที่นั่งข้างคนขับลงมาจากรถ
"ผมไม่ได้ไปตายครับพ่อ"
"เธอมาทำไม กลับไปสะ"
เขาทำเสียงดุ ใบหน้าเคร่งขรึมใส่เธอ
"พายุ"
เสียงคุณพ่อที่ห้ามปรามเค้าเอาไว้
"น้องอินทำอันนี้มาให้" สร้อยข้อมือ ถักลายผู้ชายใส่ ชื่อ STROM แต่เค้าไม่ได้รับไว้ กำลังจะเดินขึ้นรถไป
"สักวันน้องอินจะทำให้พี่พายุรักน้องอินเหมือนเดิม "
"ไม่มีทาง"
คำพูดสุดท้ายก่อนที่เค้าจะขึ้นรถไป
"เอามาฝากลุงไว้ เดี๋ยวลุงเก็บไว้ให้มันเอง" คุณลุงที่ยื่นมือมารับสร้อยข้อมือจากน้องอินแทน
"ลุงไปก่อนนะลูก ฝากช่วยดูแลบ้านให้ลุงสักสองสามวันนะกลับมาลุงซื้อขนมมาฝาก"
"ค่ะคุณลุง"
ตั้งแต่วันที่พี่พายุออกจากบ้านที่ขอนแก่นไปเรียนต่อกรุงเทพ พี่เค้าก็ไม่ได้กลับมาบ้านอีกเลย เป็นที่น่ายินดี พี่เค้าลงแข่งเทควันโด้ จนตอนนี้ เขาได้สายสีดำมาครอง และตอนนี้ติดหนึ่งในนักกีฬาทีมชาติ และนักกีฬาของมหาวิทยาลัย
พายุเองซุ่มฝึกซ้อมเทควันโด้อย่างหนัก แทบจะทุกวันพักผ่อนไม่เป็นเวลา แทบไม่ได้กลับมาที่บ้านเลยในรอบ สามปีที่ผ่านมา
---------
น้องอินเองตอนนี้ตั้งหน้าตั้งตาเรียน โดยไม่ได้คิดถึงพี่ชายข้างบ้าน จนวัันนี้น้องอินเองได้เรียนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 เป็นที่เรียบร้อย และเธอเองสอบติดมหาวิทยาลัย S คณะบริหารธุรกิจ เอกการจัดการ ที่กำลังจะเตรียมตัว เดินทางเข้ากรุงเทพพร้อมคุณพ่อที่จะไปส่ง ในวันนี้
"ได้เวลาแล้วนะน้องอิน ไปกันได้รึยังครับลูกสาวคนสวย"
น้องอินที่วันนี้เธอไม่ได้ผูกผมเปียแล้ว เส้นผมที่เคยสีดำสนิท วันนี้เธอโตเป็นสาว ก้าวเข้าสู้รั้วมหาวิทยาลัยแล้ว ปรับเปลี่ยนทรงผมยาว สีบรอนซ์น้ำตาล ไดร์ม้วนปลายเล็กน้อย แต่งหน้าแต่งตา จากสาวหวานๆน่ารักๆเมื่อก่อน ตอนนี้ใบหน้าโทนชมพูอ่อนๆ ผิวฉ่ำเด้งดูมีออร่ากว่าตอนมัธยม
"พร้อมแล้วค่ะคุณพ่อ"
เธอเดินมาโอบกอดเอวสอบผู้เป็นพ่อไว้ พากันขนของขึ้นรถ ออกเดินทางสู่กรุงเทพมานคร
คุณพ่อมาส่งน้องอินที่คอนโด ที่คุณลุงข้างบ้าน(พ่อพี่พายุ) แนะนำมา ใกล้มหาวิทยาลัยที่สุด ชั้น 29 ชั้นนี้มีแค่ 4 ห้อง ห้องริมขวาสุด คือห้องของน้องอินเอง
คุณพ่อที่มาส่งน้องอินอยู่ด้วยสักพัก ก็กำลังจะเดินทางกลับขอนแก่นค่ะ
"ตั้งใจเรียนนะลูก พ่อจะขึ้นมาหาบ่อยๆ ดูแลตัวเองดีๆนะ"
คุณพ่อกอดลูกสาวแนบแน่น
"ค่ะ น้องอินโตแล้วนะคะ ไม่ได้งอแงเหมือนเมื่อก่อนแล้วด้วย "
"โตเป็นสาวแล้วจริงๆ คนสวยของพ่อ ไปละ"
และแล้วการเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยก็กำลังจะเริ่มขึ้น
กลับเข้า Past ปัจจุบันกันเลย จะเจอพี่ข้างบ้านไหมนะ
- Writer
