อ้อนรักพี่ชายข้างบ้าน

ตวาดจนน้องกลัว

แสงตะวันโผลพ้นขอบฟ้า

เสียงมือถือน้องอินดังขึ้นมา เป็นสายเรียกเข้าจากคุณพ่อ แต่น้องอินยังหลับอยู่ พายุที่ตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย เขาลุกจากโซฟาเดินมาทางโต๊ะข้างเตียง ของน้องเห็นเป็นภาพคุณลุงข้างบ้าน(พ่อของน้องอิน) โทรเข้ามาช่วงเช้า พายุเลยกดปิดเสียงไว้ไม่ได้รับสาย จนเครื่องหน้าจอดับลงไป

"ขอโทษนะครับ คุณลุง"

พายุที่ยืนพูดคนเดียว เขาเดินตรงไปเข้าห้องน้ำทำธุระของตัวเอง เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ ก่อนที่จะเดินออกมาจากห้องน้ำ

"น้องอินจำพี่ไม่ได้จริงๆหรอ"

พายุที่เอ่ยออกมาแบบนั้น เลยคิดแผนการที่จะให้น้องจำตัวเองได้ด้วยวิธีของเค้า พายุเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาเดินมาดู น้องอินที่ยังคงนอนหลับอยู่ เขาเอามือลูบไปที่เส้นผมของน้องอย่างเบามือ เพราะกลัวน้องจะตื่น

"ไหนว่าจะมาเป็นแฟนพี่ไง ไหนว่า ถ้าเจอกันอีก จะจีบพี่ไง ... แต่ตอนนี้ทำไมน้องอินจำพี่พายุไม่ได้แล้วละ"

เขาพูดออกมาน้ำตาลูกผู้ชายที่กำลังจะไหลลงมา เขารีบปาดน้ำตาทิ้ง เค้าไม่ชอบความอ่อนแอ แต่คนที่แกล้งหลับอยู่ได้ยินทุกคำพูดของพี่ชายข้างบ้าน ต่อให้เขาจะร้ายใส่เธอแค่ไหน น้องอินเองก็เกลียดพี่เค้าไม่ลง ความรักในวัยเด็ก ของน้องอินคือพี่พายุคนเดียว

สักพักน้องอินก็ลืมตาช้าๆ แต่ความเจ็บเกือบ เริ่มจะหายดีขึ้นมากแล้ว สักพัก

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

เสียงมือถือของน้องอินดังขึ้นอีก คราวนี้น้องอินรีบหยิบมือถือ ข้างหมอนขึ้นมากำลังจะรับสาย

"คุณพ่อ"

น้องอินตกใจมากถ้าคุณพ่อรู้ว่าอยู่โรงพยาบาล คุณพ่อต้องรีบลงมากรุงเทพแน่เลย เธอลังเลที่จะรับ

"รับเถอะ คุณลุง โทรมาหลายรอบแล้ว ฉันไม่ได้รับ"

น้องอินกดรับสายของคุณพ่อทันที ที่หันมาทางพี่พายุแล้วเขาบอกให้รับสาย

(ค่ะ คุณพ่อ) น้องอินกดรับสายแล้วใช้น้ำเสียงปกติ ที่เธอชอบใช้กับพ่อ

(ทำอะไรอยู่ลูก ตื่นรึยังไปเรียนกี่โมงครับลูก)

(เอ่อ น้องอิน น้องอินมีไข้นะคะ เลยไม่ได้ไปค่ะ ลาอาจารย์ที่ปรึกษาแล้ว)

(เป็นอะไรมากไหมลูก ทานยารึยัง ให้พ่อไปหาไหมลูก)

(ไม่เป็นไรค่ะ คุณพ่อ น้องอินกินข้าวกินยานอนพักสักแปบก็ดีขึ้นค่ะ)

(โอเคครับลูก พักผ่อนนะ พ่อกำลังจะไปทำงานไม่กวนละ)

คุณพ่อของน้องอินวางสายไป

"น้องอินไม่เคยโกหกคุณพ่อเลย นี่คือครั้งแรก ขอโทษนะคะคุณพ่อ" เธอเอ่ยออกมาหลังจากที่วางสายไปแล้วสักพักมีสายโทรเข้ามาอีกครั้ง

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!!!

คราวนี้เป็นมือถือของคนตัวโตที่กำลังมองเธออยู่ เขาล้วงเข้าในกระเป๋ากางเกงหยิบมือถือขึ้นมาดูพอเห็นชื่อคนที่โทรเข้ามา เขาเลยเดินออกจากห้องไปยืนคุยที่ระเบียงด้านนอก โดยปิดกระจกบานเลื่อนเอาไว้

(ครับ)

พายุเห็นชื่อคนโทรเข้ามาเขาเลยรับสาย

(พายุรึเปล่าลูก )

(ครับ คุณลุง)

(พายุอยู่คอนโดJPใช่มั้ยลูก)

(ครับ มีอะไรรึเปล่าครับ)

(ลุงฝากพายุไปดูน้องอินให้ลุงหน่อยได้ไหม น้องไม่สบายน้องอยู่ชั้น 29 ห้องฝั่งขวามือห้องสุดท้าย)

(ได้ครับคุณลุง เดี๋ยวผมแวะไปดูให้ครับ)

(น้องอยู่กรุงเทพคนเดียว ลุงเป็นห่วง ฝากพายุดูแลน้องด้วยนะลูก)

(ครับคุณลุง)

(ลุงไม่กวนพายุแล้วแค่นี้นะลูก ขอบใจมากนะ)

คุณลุงวางสายไปแล้ว พายุเองหยิบเอาบุหรี่ขึ้นมาจุดยืนสูบบุหรี่พ่นควันออกไปนอกระเบียงสักพัก เขาเดินเข้ามาซึ่งน้องอินเองที่นั่งพิงหมอนที่เตียงได้กลิ่นบุหรี่จากชายหนุ่ม

"พี่พายุสูบบุหรี่ด้วยหรอค่ะ เมื่อ....ก่อน"

น้องอินที่ลืมตัวกำลังจะเอ่ยถึงเมื่อตอนอยู่ขอนแก่นพี่พายุไม่เคยสูบ เลยหยุดถามต่อทันที

" อืม สูบตอนเซ็งๆ เบื่อๆ แก้เครียดนะ ทำไมเมื่อก่อนทำไม เธอจำฉันได้หรอเธอหะ จำฉันได้หรอ น้องอิน เธอแกล้งหรอกฉันหรอ ยัยผมเปีย "

พายุเดินเข้ามาใกล้ๆน้องอิน ระหว่างที่เอ่ยถามออกไป มือวางพาดมาที่เตียงทั้งสองด้าน ตรงที่น้องอินนั่งพอดี เขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ๆ ทำให้เสียงที่เค้าถามดังขึ้น กำลังตวาด ลั่นก้องในหูของเธอ น้องอินเอง ที่ตอนนี้ อาการกลัวพี่พายุ ที่เขยิบเข้ามา พร้อมเสียงคำถามมากมายที่ดังถาโถมเข้ามา เธอกลัวเสียงตวาดของพายุ เธอขยับตัวจะถอยหนีไปด้านหลัง เขยิบไปได้ไม่มาก ชนหมอนบนเตียงที่ด้านบนตั้งขึ้นสำหรับเอนนั่งทรงตัว

"ฮือ ฮือ น้องอินกลัวแล้ว อย่าดุน้องอิน น้องอินกลัวพี่พายุ กลัวพี่พายุ ฮือ ฮือ อย่าเข้ามาใกล้น้องอิน ออกไป ออกไป"

เสียงร่ำไห้ อาการสั่นกลัวของน้อง ที่กลัวคนตรงหน้า เขาเองที่ได้ยินแบบนั้น รีบถอยออกมานั่งตัวตรง มองน้องที่ร้องไห้ ด้วยความกลัว เขาเองก็ทำอะไรไม่ถูกอาการของน้อง

"พี่ถอยแล้ว พี่ไม่ทำอะไรแล้ว หยุดร้องได้แล้ว "

พายุสีหน้าระคนตกใจ น้องร้องไห้ ใบหน้าแดง จมูกแดง ไปหมด ซันที่มาเยี่ยมน้อง เดินเข้ามาได้ยินเสียงน้องร้องว่ากลัวแล้ว เขาคิดว่ามีคนมาทำร้ายรีบวิ่งเข้ามา

"น้องอิน น้องอินเป็นอะไรค่ะ"

น้ำเสียงซัน มีความห่วงใย อ่อนโยน ทำให้น้องอิน เงยหน้าขึ้นมามอง พี่ซัน เธอโผลเข้ากอดคอพี่ซันเอาไว้แน่น ซุกหน้าลงบนบ่าของพี่ชายที่ปกป้องเธอมาตลอด ซันเอามือลูบแผ่นหลังน้อง ปลอบโยนคนที่กำลังร่ำไห้ออกมาจนตัวโยน

"นี่มึงดูแลน้องยังไงเนี่ยะ ทำไมน้องถึงร้องไห้ขนาดนี้ "

ซันหันมาต่อว่าเพื่อน ทั้งที่น้องยังซุกหน้าลงสะอึกสะอื้นตลอดเวลา

พายุเองที่เห็นน้องกอดกับเพื่อนรักโดยไม่มีความกลัวเลยสักนิด ซึ่งแตกต่างจากเค้า ที่เข้าใกล้น้องทีไร ร้องไห้ทุกที เขาเดินออกมาจากห้องทันที ด้วยใบหน้าแววตาหม่นหมอง เดินลงมาด้านล่าง มายืนสูบบุหรี่ มวนแล้ว มวนเล่า อัดเต็มปอด ด้วยอารมณ์ฟุ้งซ่าน ซันเองที่ปลอบน้องสาวตัวเล็ก จนหลับไปแล้ว เลยเดินออกมาตามหาเพื่อน หน้าห้องไม่มี เดินมาทางหน้าต่าง มองหาเรื่อยก็เจอคนต้นเรื่องกำลังยืนสูบบุหรี่ด้านล่าง ซันเลยลงลิฟท์เดินไปหา พายุทันที

" น้องอินหละ "

พายุที่เห็นเพื่อนรัก เลยเอ่ยถาม พร้อมกับยื่นบุหรี่ในซองให้

"หลับไปแล้ว"

ซันรับบุหรี่จากเพื่อนมาสูบ

"มึงเลิกด่าน้อง เลิกตวาด เลิกตะคอกใส่น้องสักทีได้ไหมพายุ มึงชอบอารมณ์ร้อน ใครจะทนกับมึงได้วะ"

ซันเอ่ยพูดกับเพื่อนตรงๆ เรื่องความใจร้อน น้ำเสียงที่ใช้กระโชกโฮกฮาก จนน้องกลัวอะไรที่เสียงดังๆ ไปแล้ว

"น้องกลัวกู ไอ้ซัน น้องกลัวกู"

"เออ ก็สมควรกลัว ตวาดอยู่ได้ มึงไม่เจ็บคอรึไง หน้าตามึงยิ้มหน่อยจะตายไหม เวลาคุยกับน้อง"

"เออ กูจะพยายาม นี่พ่อน้องอินก็ฝากกูดูแลน้อง ถ้าเค้ารู้ว่ากูทำลูกเค้าวาดระแวงขนาดนี้ มีหวังเขามาพาบูกเค้ากลับแน่เลยวะ"

"เออ ไม่ใช่แค่พยายาม ถ้ามึงอยากจะดูแลน้อง มัน เพราะกูเองก็ต้องดูแลแฟนกู "

ตอนนี้ซันเองก็มีแฟน แล้วแฟนของซันเคยเป็นนักศึกษาใน ม.S นี่หละ แต่เธอเป็นพี่ซัน 1 ปี เรียนจบแล้ว และเธอเปิดร้าน กาแฟใน ม.S ด้วย