อ้อนรักพี่ชายข้างบ้าน

ออกค่ายอาสา (กลับบ้าน)

ที่คณะช่วงเย็นรุ่นพี่เรียกน้องปี1 เข้าประชุมกิจกรรมออกค่ายอาสา ขณะนี้น้องๆเข้ามานั่งประจำที่กันเรียบร้อยแล้ว พี่ประธานปี4 พี่ซัน พี่ปาม พี่นาง พี่กวาง

"น้องๆทุกคนครับ พี่อยากให้น้องๆทุกคน หาตัวแทนเป็นประธานในรุ่นปี1ต่อไปน้องส่งมาแค่ประธานนักศึกษา เข้าร่วมประชุมกับรุ่นพี่รับกิจกรรมต่างๆ ค่อยมาส่งต่อให้เพื่อนๆ แนะนำเพื่อนมาได้เลยครับ" ทุกคนแตกเสียงออกไป เลือกคนนั้นคนนี้ คนที่ได้เลือกมากที่สุด คือน้องอิน น้องอินช่วงนี้ใกล้ชิดพี่พายุมากสุด และพี่พายุคุยด้วยมากสุด

"น้องอิน อินทิราค่ะ" เลิฟ

สตอรี่ มิวสิค แนะนำเพื่อนออกไป

"ไม่เอานะ ฉันไม่" น้องอินกำลังปฎิเสธ รุ่นพี่ตะโกเข้ามา

"โอเคครับ สรุปน้องอินทิราเป็นประธานรุ่นปี 1 นะครับ ถ้าอย่างนั้นน้องช่วยลุกออกมานั่งกับพวกพี่ด้วยครับ"

พายุเอ่ยออกมาหน้านิ่ง ซันเองส่งรอยยิ้มให้น้องสาวของเขา ปามเองเช่นกัน ถึงยังไงก็คนกันเอง พี่นางที่ได้ยินว่าน้องอินเดินขึ้นมานั่งกับรุ่นพี่ เธอเลยขยับตัวมานั่งชิด พายุซึ่งพายุเองไม่ได้ว่าอะไรหรือขยับตัวออกจากตรงนั้น

น้องอินที่เดินขึ้นมาบนเวทีตรงที่พี่ๆนั่งอยู่ นางเองขยับขาตัวเองออกมานิดนึงตอนทีน้องอินจะเดินใกล้เข้ามาถึงเธอ น้องอินที่ไม่ได้มองเลยสะดุด ขณะที่กำลังจะล้มลงไป พายุลุกขึ้นมาทันจับตัวน้องไว้ได้ เขากระซิบถามได้ยินแค่สองคน น้ำเสียงห่วงน้องแต่ใบหน้าที่ยังนิ่ง

"เป็นอะไรรึเปล่าน้องอิน"

น้องอินที่ประคองแขนพี่พายุไว้เลยปล่อยมือน้อยๆออก แล้วขยับตัวออกมา เขาเองปล่อยน้องออกเช่นกัน

"ไม่ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

"มานั่งข้างพี่ก็ได้ครับน้องอิน"

"แล้วพี่หลินหละคะ"

"อยู่ที่ร้านเค้กจ๊ะ เลิกแล้วพี่พาไป"

"ได้ค่ะ"

ซันเอ่ยบอกตรงเขานั่งยังว่าง น้องอินเลยเดินมาทางพี่ซัน เดินเข้าไปนั่งกับพี่ซัน พายุเองที่มองมาไม่พอใจเพื่อนตัวเอง นั่งลงที่เดิม สายตาที่มองสองคนกำลังคุยกัน

"อย่าเสียงดังจนรบกวนคนอื่นครับ เป็นถึงรุ่นพี่แล้ว"

พายุที่ว่าเพื่อนของเขาออกไป เห็นมันคุยกับน้อง มีเสียงหัวเราะแทรกเข้ามา จนเขาเองเห็นแล้วรำคาญสายตา

"อะไรของมึง คุยตรงนี้ไม่ดังไปถึงมึงไหม" ซันที่ก็ไม่ยอมเพื่อนเช่นกัน

"เอาละค่ะน้องๆ พี่กวางจะให้พี่พายุ แจ้งเข้าค่ายอาสา โรงเรียนสีชมพู ที่จังหวัด ขอนแก่นนะคะ จังหวัดและโรงเรียนบ้านเกิดของรุ่นพี่เราด้วย"

กวางเอ่ยขึ้นกิจกรรมผ่านไมค์ และเชิญพายุมาแนะนำน้องๆ ต่ออีกเล็กน้อย

"ครับ น้องๆปี1 วันนี้พี่จะมีหนังสือขออนุญาติผู้ปกครองนะครับ ใครไม่สะดวกไปค่ายอาสาบอกพี่ได้เลย ขอเหตุผลที่มันพอจะเป็นไปได้ด้วยนะครับ"

"เราจะเดินทางในวันศุกร์นี้ตอนเช้า 06:00 ทุกคนต้องมาเจอกันที่หน้าคณะ แบ่งรถออกเป็น 5 คันนะครับ แต่ละคันจะมีรุ่นพี่คอยดูแลน้องๆในรถด้วย 2 คน เรื่องอาหาร เครื่องดื่ม พวกพี่ๆจัดการให้ตลอดที่เราทำกิจกรรมค่ายอาสา ไม่ต้องกังวล พกยาต่างๆ ยากันยุงไปด้วยนะครับ "

"กิจกรรมที่เราต้องทำ ปรับปรุงพื้นที่ห้องสมุดโรงเรียน สนามเด็กเล่น ที่นี่อาคารเรียนขนาดเล็ก มี6ห้องเรียน ป.1-ป.6 ใครเก่งศิลปะ เราจะไปช่วยน้องๆทาสีอาคารใหม่กัน"

น้องปีหนึ่งส่งเสียงเฮฮาดีใจที่จะได้ไปออกค่าย ไม่ได้รับน้องที่รุนแรงเหมือนคณะอื่นๆ เมื่อชี้แจงกิจกรรมนัดแนะวันแล้วพี่ๆสั่งปล่อยน้อง น้องอินที่ยังคงนั่งอยู่กับพี่ซันเพราะเธอรอประชุมกับพี่ๆอีก จนล่วงเลยเวลามา 30 นาทีพายุสั่งแยกย้าย

"พี่ซันไปได้ยังค่ะ" น้องอินพอได้ยินแยกย้ายเธอเลยเอาหน้าหลุบลงบนโต๊ะหันมาถามซันกลัวพายุได้ยิน ไม่ทันแล้วพี่พายุเดินมาข้างหลังของน้องอิน เค้าก้มลงมาตะโกนถามจนน้องสะดุ้งตกใจ สั่นไปทั้งตัว

"จะไปไหนกัน เธอต้องไปกับฉัน"

พายุพูดจบดึงมือเธอลุกขึ้นมาน้องอินยังนั่งขืนตัวเองไว้

"น้องอินจะกลับกับพี่ซัน"

"จะกลับได้ยังไง มันไปรับแฟนมันอีก" น้องอินจะกระชากข้อมือกลับแต่ไม่ยอมหลุดพี่พายุจับข้อมือไว้แน่นจนเป็นรอยแดง ซันเห็นแบบนั้น เข้ามาจับมือพายุออกจากน้องอิน น้องอินรีบลุกขึ้นยื่นซึ่งซันเองเข้ามายืนขวางพายุเอาไว้ จนบังน้องอินมิด

"เดี๋ยวกูกับหลินไปส่งน้องเอง"

"ไอ้ซันน้องกู"

พายุพูดออกมา

"ทำไมอีก นี่ก็น้องกู"

"พวกพี่สองคนอย่าทะเลาะกันเลยค่ะ น้องอินจะกลับเองค่ะ"

"ไม่ได้" เสียงพายุดังขึ้นมาอีก

"พี่จะเอายังไงค่ะพี่พายุ แค่น้องอินจะกลับบ้านเองน้องอินยังไม่มีสิทธิ์ที่จะกลับเองหรอค่ะ"

น้องอินปรายหางตามามองพายุ เขาจึงใช้น้ำเสียงอ่อนลงเพราะกลัวน้องพูดคำว่าเกลียดออกมาอีก น้องอินเดินออกมาเลยแบบไม่รอใคร จนพายุตะโกนเรียกตามหลังไปเธอก็ไม่ได้หันกลับมามอง

"น้องอิน "

"ไงพอใจมึงยัง"

ซันพูดขึ้นแล้วเดินออกไปรับหลินที่ร้านทันทีไม่สนใจคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อยว่ามันจะโวยวายอะไร

---------

วันศุกร์ ค่ายอาสาดามใจ

วันออกค่ายอาสาก็มาถึง พายุเองลงมารอเธอที่ด้านล่างตอนตี 5 ครึ่ง ตั้งแต่วันนั้นน้องอินหลบหน้าพายุมาตลอด โทรไปไม่รับ เคาะห้องเรียกไม่เปิด ขนม ข้าวต่างๆ ห้อยเอาไว้เธอก็ไม่ได้เอาเข้าห้องไปด้วยสักอัน

น้องอินเดินออกมาจากลิฟท์เธอนัดเลิฟ สตอรี่ มิวสิคเอาไว้ พวกเธอใกล้จะถึงแล้ว เธอเลยลงมานั่งรอด้านล่าง เธอเห็นพายุกำลังจดินมาเธอพยายามที่จะหลบหน้า แต่เขาเดินมาถึงตัวเธอพอดี

"น้องอินหายไปไหนมา"

"ไม่ได้หายนี่ค่ะ น้องอินกำลังรอเพื่อน พี่พายุยังไม่รีบไปหรือค่ะ จะ6โมงเช้าแล้ว"

"พี่มารอน้องอิน เราไปด้วยกันเธอโทรบอกเพื่อนเธอสะ ว่าจะไปกับพี่"

"พี่พายุ"

"เร็วๆ ไม่งั้นจะพากันสาย"

เขาหาข้ออ้างเรื่องเวลารั้งให้น้องไปกับเขา น้องอินไลน์บอกกลุ่มเพื่อนว่าไม่ต้องมารับแล้วเพื่อนตกลง นางเดินออกมาพอดี

"พี่พายุรอนางด้วย"

พายุที่เดินจูงมือน้องอินมาไม่ได้สนใจเสียงเรียกของนาง พอทั้งสองเดินขึ้นรถ เขาเอากระเป๋าไว้เบาะด้านหลัง เขาออกรถทันที นางตะโกนเรียกพี่พายุแบบนั้นจนเขาไปไกล เธอจึงรีบร้อนเดินมายังรถตัวเองขับออกไป

-----

ที่มหาวิทยาลัยวันออกค่ายอาสา ทุกคนมากันครบแล้ว พายุเองที่ขับรถเข้ามาจอด

ข้างรถทัวร์ เพราะเขาและเพื่อนๆตกลงกันว่าจะขับกันไปเอง เพราะจะได้ไปเตรียมสถานที่ ซันมากับหลินและปาม พายุขับมาคนเดียวเขาเลยบอกให้น้องรออยู่ในรถ

"พี่เอารถไป น้องอินนั่งรอพี่ในนี้ไม่ต้องลงมา"

น้องอินทำท่าจะลงจากรถของพี่เค้า

"บอกว่าอย่าลงมา ไม่งั้นพี่จะไปอุ้มเธอกลับมา"

"หึ อุ้มเก่ง"

"ก็ลองดูสิ"

พายุเดินลงจากรถไปคุย เส้นทางกับพี่ๆคนขับรถ และกำชับรุ่นพี่ ปี3 ปี4 ดูแลน้องๆในรถด้วย เขาเดินมาหาซัน ปาม รวมถึง อาร์ม กอลฟ์ เองก็อาสาไปด้วย พวกมันขับรถมาอีกคัน ซันเป็นรถกระบะ4 ประตู ด้านหลังบรรทุกเครื่องดื่มมาแน่นเต็มหลังรถ

กอลฟ์เองเช่นกัน ด้านหลังบรรทุกยา ของเล่น อุปกรณ์เครื่องเขียน อุปกรณ์กีฬาเอาไว้แจกเด็กๆ

รถทุกคันออกเดินทางจากกรุงเทพมุ่งหน้าไปจังหวัดขอนแก่นทันที