หลังจากพายุกินยา ทำแผลเขานอนหลับตาลงตรงโซฟาตัวยาวหน้าทีวีในห้องน้องอิน โดยมีเจ้าจิ๋วซุกนอนด้วย น้องอินเดินผ่านมามองด้วยความเอ็นดูเจ้าเหมียว เธอเดินเข้าห้องนอนไปหยิบผ้าห่มผืนบางออกมา เธอสะบัดกางผ้าออกมาห่มให้พายุ ซึ่งเขาเองได้จับข้อมือน้อยๆ ของเธอเอาไว้ จนน้องอินต้องลงมานั่งที่พื้นด้วยแรงดึงของเขา พายุนอนจับข้อมือของเธอ มากอดซุกใบหน้าลงไปหลับสนิท
น้องอินขยับตัวไม่ได้ เธอไม่รู้จะทำยังไง เอนตัวพิงขอบโซฟาหลับตาสักพัก เพราะเธอลุกออกไปไหนไม่ได้ คนป่วยกอบกุมมือของเธอแน่น
สองชั่วโมงผ่านไป พายุนอนพักผ่อนจนอาการไข้หายดีแล้ว เขาเองลืมตาขึ้น มือกอบกุมมือน้อยๆ ของน้องเอาไว้ เขาแอบมองยัยน้องข้างบ้านที่กำลังหลับ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ มือหนาอีกข้างของเขา เกลี่ยปอยผมปิดบังหน้าตาของน้องออก
"ยัยผมเปียเอ้ย" พายุขยับตัวลงมา เขาอุ้มน้องขึ้นนอนแทนที่เค้า แล้วก็เดินออกจากห้องของน้องอินกลับไปห้องของตัวเอง
