Saat kaçtı bilmiyorum..
Ne kadar süredir bu koltuktaydım, onuda bilmiyordum..
Şoktaydım..
Şaşırmam dediğim, kafama takmam dediğim ne varsa beni buluyordu bu aralar ve bu durum benim sinirlerimi bozuyordu ciddi derecede...
Ali Asaf elinde iki kahve ile mutfak olduğunu düşündüğüm yerden çıktığında, yüzündeki eğlenen ifadesi dişlerimi sıkmama neden oluyordu..
Bana uzattığı kahve bardağına ters ters bakarken, " Zehir koymadım merak etme.." demişti..
Avuçlarım arasına aldığım fincandan büyük bir yudum aldığımda, tam karşıma oturmuş ve konuşmamı bekliyor gibiydi..
Bu koskoca saray yavrusunda ikimizden başka kimse yok gibiydi ve bu beni dahada geriyordu..
"Neden.." diye sorduğumda, neyi sorduğumu çok iyi bilsede yinede bana sormam için yol yapıyordu..
"Ne neden..?"
"Neden Şahinin kızı s
