ผมยิ้มกริ่มตั้งแต่ยัยแสบเชื่อว่าผมเจ็บจริงและพยุงผมเข้าห้อง รอยยิ้มอันแสนร้ายกาจผุดขึ้นที่ใบหน้านิ่ง เมษาไม่มีทางได้เห็นมัน ผมรู้สึกคุ้มค่ากับการลงทุนเจ็บตัวในครั้งนี้ ผมเจ็บจริงไม่ได้โกหกเธอแต่จะใส่แอคติ้งมากไปนิดหนึ่ง แค่นิดหนึ่งจริงๆ พอผมเข้ามาที่ห้องแผนง้อก็สำเร็จไปอีกขั้นเธอไม่โกรธเรื่องหลานรหัส กลับเป็นห่วงเป็นใยนั่นแสดงว่าเธอก็มีใจ
"พี่ดีเดย์นี่พี่แกล้งเจ็บใช่ไหมคะ คนเจ้าเล่ห์ คนร้ายกาจเชื่อใจไม่ได้รู้งี้ไม่ช่วยไม่รักษาปล่อยให้อยู่ข้างนอกยืนขาแข็งไปเลย" ผมคร่อมทับยัยแสบไว้แน่นรวบมือน้อยๆของเธอไว้แน่นเพราะเธอรัวกำปั้นใส่ไม่ยั้งจากที่ไม่เจ็บหนักจะกลายเป็นเจ็บหนัก กระต่ายน้อยของผมหลงกลให้เสือจอมวายร้ายอย่างผม ยัยแสบถูกจับกดจมโซฟาแคบจมอยู่ใต้ร่างเสือตัวโตที่กำลังจะกินเหยื่อให้อร่อย
"ผัวจ๋าเจ็บจริงไม่ได้ล้อเล่นเมียจ๋าก็เห็นว่าหน้าผัวจ๋ามีรอยเขียวฟกซ้ำปากก็แตกด้วย ผัวจ๋ากำลังจะให้เมียจ๋
