คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!

ตอนที่ 24 ปฏิบัติการแทรกซึมยามวิกาล

ความมืดมิดของยามราตรีแผ่ปกคลุมจวนเผิงกวงโหวประดุจผ้าห่มผืนใหญ่สีดำสนิท ไร้ซึ่งแสงดาวหรือแสงจันทร์ส่องสว่าง มีเพียงแสงสลัวๆ จากโคมไฟกระดาษที่แขวนอยู่ตามระเบียงทางเดินซึ่งแกว่งไกวไปมาตามแรงลม หริ่งหรีดเรไรส่งเสียงร้องประสานกันเป็นจังหวะ บรรยากาศเงียบสงัดจนชวนให้ขนลุก ทว่าสำหรับไป๋ลี่ถิง ยอดนักขายมือทองในคราบคุณหนูสาม นี่คือช่วงเวลาทองสำหรับการทำภารกิจลับระดับชาติ

หญิงสาวในชุดกระโปรงสีน้ำเงินเข้มจัดจนเกือบดำ ซึ่งนางแอบไปรื้อค้นมาจากหีบเสื้อผ้าเก่าๆ ของมารดา กำลังยืนแอบอยู่หลังเสาไม้ผุพังหน้าเรือนหลัก เส้นผมที่เคยมัดรวบเรียบร้อยถูกปล่อยสยายเพื่อช่วยพรางใบหน้าในความมืด นางก้มลงมองห่อผ้าขี้ริ้วในมือที่ห่อหุ้ม เครื่องดักฟังรุ่นป้าข้างบ้าน หรือที่นางตั้งชื่อรหัสลับให้ว่า แมลงสาบ 007 เอาไว้แน่นจนแทบจะบีบมันแหลกคามือ ความขยะแขยงยังคงแล่นริ้วขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลังทุกครั้งที่นึกถึงรูปลักษณ์อันน่าสะอิดสะเอียนของมัน แต่เพื่ออนาคตอันมั่งคั่ง นางจำต้องฝืนทนกลืนความกลัวลงคอ

"เอาล่ะ เจ้าสายลับ 007 คืนนี้แหละคือคืนที่เราจะสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่แห่งวงการธุรกิจสายลับ จงทำตัวให้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมอันแสนสกปรกของเรือนฝั่งตะวันตกให้ดีที่สุด อย่าให้ใครจับได้เชียวล่ะ"

นางกระซิบกับห่อผ้าในมือด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้ดูเข้มขรึมประดุจผู้บัญชาการหน่วยรบพิเศษ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด แล้วก้าวเท้าออกจากเงามืดของเรือนหลัก มุ่งหน้าตรงไปยังอาณาเขตของศัตรูอย่างระมัดระวังที่สุด

ทุกย่างก้าวของไป๋ลี่ถิงแผ่วเบาและไร้สรรพเสียงประดุจแมวป่าที่กำลังย่องตะครุบเหยื่อ นางเดินลัดเลาะไปตามพุ่มไม้และเงาของกำแพง หลบหลีกสายตาของบ่าวไพร่ที่เดินตรวจตราเวรยามได้อย่างแนบเนียน ทักษะการหลบซ่อนตัวนี้ไม่ได้มาจากวิชาตัวเบาอันล้ำเลิศแต่อย่างใด แต่มันมาจากประสบการณ์สมัยที่นางยังเป็นเซลส์ฝึกหัด ต้องคอยหลบหลีกสายตาจับผิดของผู้จัดการฝ่ายขายจอมโหดที่ชอบเดินตรวจงานตามแผนกต่างๆ นั่นเอง

หลังจากใช้เวลาเดินอ้อมโลกอยู่เกือบสองเค่อ ในที่สุดไป๋ลี่ถิงก็ลอบเข้ามาถึงบริเวณหลังเรือนฝั่งตะวันตกของอนุหมินได้สำเร็จ นางรีบทิ้งตัวลงหมอบหมอบราบกับพื้นดินที่เปียกชื้นหลังพุ่มดอกโบตั๋นกอใหญ่ สอดส่ายสายตามองลอดผ่านกิ่งก้านใบไม้ไปยังลานกว้างหน้าห้องนอนของศัตรูตัวฉกาจ

โคมไฟหน้าห้องนอนของอนุหมินยังคงส่องสว่าง บ่งบอกว่าเจ้าของห้องยังไม่ได้เข้านอน ที่หน้าประตูมีสาวใช้รูปร่างอวบอ้วนผู้หนึ่งยืนเฝ้าเวรยามอยู่ นางกำลังสัปหงกสลับกับตบยุงที่บินมาตอมใบหน้าด้วยท่าทางเกียจคร้าน

"นั่นไง นังชุนฮวา สาวใช้จอมหยิ่งยโสที่โดนข้าฉีกหน้าไปเมื่อเช้า คืนนี้ต้องมาเข้าเวรเฝ้าประตูสินะ ช่างเป็นโอกาสทองเสียจริง"

ไป๋ลี่ถิงยิ้มกริ่มในใจ นางรู้ดีว่าคนอย่างชุนฮวาที่จิตใจจดจ่ออยู่แต่กับเรื่องการพนันและหนี้สิน ไม่มีทางที่จะตั้งใจเฝ้ายามได้อย่างรัดกุมแน่นอน หญิงสาวค่อยๆ คลายห่อผ้าขี้ริ้วในมือออกอย่างเชื่องช้าที่สุด เผยให้เห็นร่างสีน้ำตาลไหม้มันวาวของเครื่องดักฟังแมลงสาบที่ยังคงนอนหงายท้องขยับขาไปมาอย่างน่าสยดสยอง

"แค่กๆ"

ไป๋ลี่ถิงเกือบจะหลุดเสียงไอออกมาเมื่อเห็นภาพนั้น นางรีบเบือนหน้าหนีและสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อระงับอาการคลื่นไส้ ก่อนจะคลำหาสิ่งของรอบตัวเพื่อนำมาใช้เป็นเครื่องมือในการปฏิบัติการ นางพบกิ่งไม้แห้งขนาดยาวประมาณหนึ่งคืบตกอยู่ใกล้ๆ จึงหยิบมันขึ้นมาถือไว้แน่น

"ระบบ ช่วยเปิดระบบการทำงานอัตโนมัติของเครื่องดักฟังนี่ที ข้าจะส่งมันเข้าประจำการแล้ว"

นางส่งกระแสจิตสั่งการระบบผู้ช่วยส่วนตัวในหัว

"รับทราบคำสั่ง เครื่องดักฟังรุ่นป้าข้างบ้านพร้อมทำงานในโหมด คลานดุจสายลม ซ่อนตัวดุจเงา แล้ว โฮสต์เพียงแค่โยนหรือเขี่ยมันเข้าไปในระยะที่ใกล้กับเป้าหมายที่สุด มันจะทำการค้นหาจุดซ่อนตัวที่ปลอดภัยและเริ่มบันทึกเสียงสนทนาทันที ขอให้โฮสต์โชคดีในการจารกรรม"

เสียงราบเรียบของระบบตอบกลับมาพร้อมกับไฟกะพริบสีแดงดวงเล็กจิ๋วที่สว่างวาบขึ้นตรงส่วนก้นของแมลงสาบปลอมเพียงชั่วเสี้ยววินาทีเพื่อเป็นการยืนยันสถานะการทำงาน

ไป๋ลี่ถิงพยักหน้ากับตนเอง นางกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อหาตัวช่วยในการเบี่ยงเบนความสนใจของชุนฮวา สายตาของนางไปสะดุดเข้ากับก้อนกรวดขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือที่ตกอยู่ห่างออกไปไม่ไกล นางค่อยๆ ยื่นมือออกไปหยิบก้อนกรวดนั้นมาถือไว้ในมือซ้าย ส่วนมือขวากำกิ่งไม้แห้งและห่อผ้าที่ใส่แมลงสาบเอาไว้

"หนึ่ง... สอง... สาม... ลุย"

นางนับถอยหลังในใจ ก่อนจะใช้กำลังแขนซ้ายทั้งหมดที่มี โยนก้อนกรวดก้อนนั้นให้ลอยข้ามกำแพงเรือนไปตกกระทบกับหลังคากระเบื้องของเรือนพักบ่าวไพร่ที่อยู่ห่างออกไปทางทิศเหนือ

เพล้ง

เสียงก้อนกรวดกระทบกระเบื้องหลังคาดังสนั่นหวั่นไหวทำลายความเงียบสงัดของยามราตรี ชุนฮวาที่กำลังยืนสัปหงกอยู่หน้าประตูสะดุ้งสุดตัวจนตัวลอย นางเบิกตากว้าง หันขวับไปมองยังทิศทางที่เกิดเสียงด้วยความตื่นตระหนกตกใจ

"เสียงอันใดกัน หรือว่าจะมีขโมยลอบเข้ามาในจวน"

สาวใช้จอมหยิ่งพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นางลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจเดินแกมวิ่งออกจากหน้าประตูห้องนอนของอนุหมิน มุ่งหน้าไปตรวจสอบดูความเรียบร้อยตามทิศทางที่เกิดเสียง ด้วยความกลัวว่าหากมีขโมยขึ้นจวนจริงแล้วนางไม่ทำอันใดเลย จะถูกอนุหมินสั่งลงโทษอย่างหนัก

"เสร็จโจรล่ะ"

ไป๋ลี่ถิงลอบร้องตะโกนด้วยความดีใจอย่างบ้าคลั่งในใจ ทันทีที่แผ่นหลังของชุนฮวาลับสายตาไป นางก็ไม่รอช้า พุ่งตัวออกจากหลังพุ่มดอกโบตั๋นด้วยความเร็วประดุจลูกธนูที่หลุดจากแหล่ง นางก้าวเท้ายาวๆ ข้ามลานดินมุ่งตรงไปยังหน้าประตูห้องนอนของอนุหมินที่บัดนี้ไร้คนคุ้มกันอย่างรวดเร็ว

หัวใจของยอดเซลส์สาวเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความตื่นเต้นและความหวาดกลัวผสมปนเปกันไปหมด นางรู้ดีว่าหากมีใครโผล่มาเห็นนางในตอนนี้ แผนการทั้งหมดจะพังทลายลงและนางอาจจะถูกจับตัวไปลงโทษข้อหาลักลอบเข้ามาในเรือนผู้อื่นยามวิกาล

เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องนอนที่ปิดสนิท ไป๋ลี่ถิงก็รีบย่อตัวลงนั่งยองๆ นางก้มหน้าลงจนเกือบจะชิดกับพื้นกระดานไม้ เพ่งสายตามองหาช่องว่างเล็กๆ ใต้บานประตู โชคดีที่ประตูเรือนไม้เก่าๆ มักจะมีการหดตัวและมีรอยแยกขนาดพอสมควร

นางหลับตาปี๋เบือนหน้าหนีอีกครั้งด้วยความขยะแขยงที่ฝังรากลึก ก่อนจะใช้ปลายกิ่งไม้แห้งในมือขวา ค่อยๆ เขี่ยดันร่างของแมลงสาบสายลับ 007 ที่นอนอยู่ในห่อผ้าขี้ริ้ว ให้กลิ้งหลุดออกจากห่อผ้าและตกลงบนพื้นกระดานไม้หน้าประตู

"ไปเลยเจ้าแมลงสาบน้อย จงทำหน้าที่ของเจ้าให้ดีที่สุด ข้าฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่หนวดของเจ้าแล้วนะ"

นางกระซิบสั่งเสียเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะออกแรงใช้กิ่งไม้ดันร่างของเครื่องดักฟังให้สอดทะลุผ่านช่องว่างใต้บานประตูเข้าไปภายในห้องนอนของศัตรูอย่างแม่นยำ

ในเสี้ยววินาทีที่ร่างของแมลงสาบปลอมหลุดพ้นขอบประตูเข้าไปสู่ความมืดมิดภายในห้อง เสียงกลไกเฟืองเล็กๆ ก็ดังคลิกเบาๆ ขึ้นมา ระบบการทำงานอัตโนมัติที่ซ่อนอยู่ภายในตัวเครื่องดักฟังเริ่มทำงานอย่างเต็มรูปแบบ ขาทั้งหกข้างของมันที่เคยแข็งทื่อก็เริ่มขยับเขยื้อนก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและเป็นธรรมชาติประดุจแมลงสาบของจริงทุกประการ มันวิ่งลัดเลาะไปตามเงาของตู้เสื้อผ้า หลบหลีกสิ่งกีดขวางได้อย่างชาญฉลาด ก่อนจะมุดตัวเข้าไปซ่อนอยู่ภายใต้ความมืดมิดของใต้เตียงไม้หลังใหญ่ ซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางของการสนทนาและปลอดภัยจากการถูกเหยียบย่ำมากที่สุด

ปฏิบัติการแทรกซึมลุล่วงไปได้ด้วยดีอย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

ไป๋ลี่ถิงถอนหายใจยาวพรืดออกมาด้วยความโล่งอก นางทิ้งกิ่งไม้แห้งและห่อผ้าขี้ริ้วลงบนพื้นดินอย่างไม่ไยดี ก่อนจะรีบหมุนตัวหันหลังเตรียมวิ่งหนีกลับเรือนหลักให้เร็วที่สุด

แต่ทว่า...

"แกรก"

เสียงฝีเท้าหนักๆ เหยียบลงบนกิ่งไม้แห้งดังขึ้นจากทางด้านหลังพุ่มดอกโบตั๋นที่นางเพิ่งจะซ่อนตัวเมื่อครู่นี้ ไป๋ลี่ถิงชะงักฝีเท้ากะทันหัน ร่างกายแข็งทื่อเป็นรูปปั้นหิน เลือดในกายเย็นเฉียบขึ้นมาทันตาเห็น สัญชาตญาณเตือนภัยระดับสูงสุดร้องลั่นอยู่ในหัว มีใครบางคนกำลังแอบดูนางอยู่อย่างนั้นหรือ

นางค่อยๆ หันหน้ากลับไปมองยังต้นเสียงด้วยความหวาดผวา ดวงตาเบิกกว้างพยายามเพ่งมองฝ่าความมืดมิด แต่กลับไม่พบเห็นสิ่งผิดปกติใดๆ นอกจากใบไม้ที่ไหวสั่นตามแรงลม

"หรือว่าข้าจะหูแว่วไปเอง ความกดดันคงทำให้ข้าประสาทหลอนแน่ๆ"

นางพยายามปลอบใจตนเอง แต่ความรู้สึกเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านอยู่รอบตัวทำให้นางไม่กล้ารั้งอยู่นาน นางรีบสาวเท้าก้าวเดินอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบที่สุด มุ่งหน้ากลับสู่เรือนหลักโดยไม่หันหลังกลับไปมองอีกเลย

หลังจากที่ร่างของคุณหนูสามแห่งจวนโหวกลืนหายลับไปกับความมืดมิดของยามราตรีแล้ว ร่างในชุดสีดำสนิทที่พรางตัวกลมกลืนไปกับเงาของต้นไม้ใหญ่ก็ค่อยๆ ก้าวออกมาจากที่ซ่อน องครักษ์เงาหมายเลขสามผู้รับคำสั่งตรงจากองค์ชายเจ็ดให้มาจับตาดูความเคลื่อนไหวของไป๋ลี่ถิง ยืนกอดอกมองตามทิศทางที่สตรีผู้นั้นวิ่งจากไปพลางส่ายหน้าไปมาด้วยความงุนงงสับสนอย่างหนัก

"มุดรูสุนัขออกไปหลอกขายก้อนหินให้องค์ชายยังไม่พอ คืนนี้ยังเอาเขม่าทาหน้า แอบย่องเบามาที่เรือนของอนุหมินเพียงเพื่อ... เพื่อเอาแมลงสาบที่ห่อในผ้าขี้ริ้วมาโยนใส่ใต้ประตูห้องนอนของนางเนี่ยนะ สตรีผู้นี้มีความแค้นฝังลึกกับพวกอนุภรรยาจนถึงขั้นต้องใช้วิธีกลั่นแกล้งแบบเด็กอมมือเช่นนี้เลยหรือ ช่างเป็นสตรีที่วิปริตและยากจะคาดเดาความคิดเสียจริงๆ"

องครักษ์เงาพึมพำกับตนเองด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ เขาไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดองค์ชายเจ็ดผู้ปราดเปรื่องถึงได้ให้ความสนใจและให้ความสำคัญกับสตรีผู้มีพฤติกรรมแปลกประหลาดเข้าขั้นบ้าบอเช่นนี้ แต่ในเมื่อเป็นคำสั่งเบื้องบน เขาก็มีหน้าที่เพียงแค่จดบันทึกทุกการกระทำของนางแล้วนำไปรายงานให้องค์ชายทราบเท่านั้น

"พรุ่งนี้เช้า องค์ชายคงจะได้หัวเราะจนท้องแข็งอีกแน่ๆ เมื่อรู้ว่าคุณหนูสามผู้สง่างาม ลงทุนตื่นดึกดื่นมาโยนแมลงสาบใส่ห้องศัตรูเพื่อความสะใจส่วนตัว"

องครักษ์เงาหมายเลขสามถอนหายใจยาว ก่อนจะทะยานร่างกลับขึ้นไปซ่อนตัวอยู่บนขื่อคานของเรือนฝั่งตะวันตก เพื่อปฏิบัติหน้าที่จับตาดูสถานการณ์ต่อไปอย่างเงียบเชียบ โดยไม่รู้เลยว่าแมลงสาบที่เขาเพิ่งจะดูถูกว่าเป็นเพียงการกลั่นแกล้งแบบเด็กอมมือนั้น แท้จริงแล้วคือสุดยอดอาวุธลับที่จะพลิกโฉมหน้าสงครามการค้าภายในจวนโหวให้สั่นสะเทือนไปถึงรากฐาน

ณ เรือนหลักอันเงียบสงบ ไป๋ลี่ถิงวิ่งกระหืดกระหอบกลับเข้ามาในห้องนอนได้อย่างปลอดภัย นางรีบปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ทรุดตัวลงนั่งพิงบานประตูหอบหายใจอย่างหนักหน่วง อาชิงที่นอนหลับอยู่บนเตียงสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นสภาพของเจ้านายที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเหงื่อและฝุ่นดิน นางก็รีบวิ่งเข้ามาประคอง

"คุณหนูสาม ท่านไปทำสิ่งใดมาเจ้าคะ เหตุใดถึงได้มีสภาพเช่นนี้ บ่าวตกใจหมดเลยเจ้าค่ะ"

ไป๋ลี่ถิงยกมือขึ้นห้ามปรามไม่ให้สาวใช้ถามมากความ นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยืดตัวขึ้นยืนด้วยท่วงท่าที่กลับมาเย่อหยิ่งและมั่นใจอีกครั้ง รอยยิ้มแห่งชัยชนะอันหอมหวานปรากฏขึ้นบนใบหน้างดงาม

"อาชิงเอ๋ย คืนนี้เจ้าจงนอนหลับให้สบายเถิด เพราะตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เรือนหลักของเราจะมีหูทิพย์ตาทิพย์ที่สามารถล่วงรู้ความลับทุกอย่างของเรือนฝั่งตะวันตกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง แผนการชั่วร้ายใดๆ ที่พวกนางคิดจะทำมาทำร้ายเรา จะถูกเปิดโปงและขัดขวางก่อนที่มันจะได้เริ่มต้นเสียอีก สงครามนี้ ข้าเป็นต่อพวกมันอยู่หลายขุมนัก"

พูดจบนางก็เดินไปล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวเข้านอนด้วยความผ่อนคลายอย่างที่สุด นางรอคอยให้ถึงเช้าวันใหม่ไม่ไหวแล้ว นางอยากจะรู้เหลือเกินว่าเจ้าแมลงสาบสายลับ 007 จะส่งข้อมูลเด็ดๆ อันใดกลับมาให้นางได้ชื่นชมบ้าง

ในขณะเดียวกัน ที่ใต้เตียงนอนอันแสนอบอุ่นและมืดมิดภายในห้องนอนของอนุหมิน แมลงสาบจำลองรูปร่างสมจริงกำลังเกาะติดอยู่กับขาเตียงไม้ มันกางหนวดคู่ยาวออกเพื่อรับฟังทุกสรรพเสียงที่เกิดขึ้นภายในห้องอย่างเงียบเชียบ ไฟสีแดงดวงเล็กจิ๋วที่ก้นของมันกะพริบถี่ๆ เป็นจังหวะ บ่งบอกถึงความพร้อมในการทำหน้าที่จารกรรมข้อมูลระดับชาติ

มหกรรมการแอบฟังและล้วงความลับด้วยเทคโนโลยีสุดล้ำจากอนาคตได้เปิดฉากขึ้นแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ ความอลหม่านและความกวนประสาทที่กำลังจะเกิดขึ้นในจวนเผิงกวงโหวแห่งนี้ จะต้องถูกจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์อย่างแน่นอน!