Series 3: Battle Between "Best Friend" (COMPLETE)

CHAPTER 15

I cry a lot but I am so productive, it's an art- T.Swift

Let's meet to clarify things to us.

I took a deep breath after reading the message from him. I didn't know what to feel at that moment. A lot of possibilities are running through my mind. I can’t concentrate on what I’m doing.

Era you need to face this. Sita ko sa sarili dahil hindi ko ito matatakasan, maybe this is the last time or not?

Handa na ako.

Tatangapin ko na kahit masakit.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Nakatingin ako sa dalapasigan habang naghihintay. Dito niya sinabing magkita, pero hindi ko alam kung bakit wala pa siya. Hindi naman sa naiinip dahil ilang minuto pa lang naman ako nandito. Iniisip ko na lang na siguro naghahanap ito ng pagkakataon para makatakas para wala makakita saamin. We’re still on the taping, kaya alam kong mahihirapan siyang makatakas, lalo pa’t kasama niya si…. Haist. Hindi ko alam pero bakit pakiramdam ko ako yung kabit at kailangan naming patagong nagtatago. Natawa na lang sa isipin na yun.

Maya-maya lamang may naramdaman akong tumabi saakin hindi ko na kailangan tumingin kong sino ito dahil may usapan kami. I don't know who will be the first to speak between us. I don't want to break the silence. Hindi ko na pala kailangan dahil siya na mismo ang bumasag nun.

“Do you really want to end this?” Napakagat ako ng ibang labi ko ng sabi niya yun. Ayokong makita niyang mahina ko at natatakot. Mabuti na lang gabi ngayon at madilim kung nasaan kami kaya hindi niya naman siguro ko mahahalata.

“Yes.” Matatag na sagot ko. Matagal muli bago ito nagsalita. Hindi ko siya matignan dahil ayokong panghinaan ako ng loob. This is for my own sake.

“Did you ever love me?” Kaya doon na ako napatingin sakanya ng husto. Nagagalit na tinignan ko siya. So, kinukwestiyon niya na ngayon ang pagmamahal ko sakanya.

“"Are you really serious about what you're asking right now?” Inaamin kong hindi ako showy na tao. Pero hindi ko alam na hindi pala niya nararamdaman. This is insane. “I love you, and that's why I'm letting you go.”

“You say you love me, yet you're so easily letting me go?”

“Do you want me to make you choose between me and her? I'm making the decision easier for you, Sage.”

“Okay, then I hope you won't regret your decision as well.” Naiinis naman na tigninan ko siya. Pero lalo akong naiinis na wala akong mabasa sa mukha niya.

“Ikaw naman ang tatanungin ko ngayon, Sage. Minahal mo ba talaga ako o hinintay mo lang dumating yung totoo mahal mo?” Binigyan ko lang itong ng tipid na ngiti. Dahil kahit hindi niya na sabihin alam ko na ang sagot. I couldn't hold back my tears from falling because of the pain I was feeling.

“I’m sorry.” Yun lang ang sabi nito. Kaya lalo akong naiyak. Naramdaman ko namang yumakap ito, kaya pilit kong itinataboy ito. Hindi maalis ng yakap mo ang sakit na nararamdaman ko ngayon, Sage. Feeling ko mas masahol pa ito sa pagtraydor mo. Gusto kong isigaw sakanya kaso mga hikbi lang ang kaya kong ilabas sa ngayon. “I can't do this anymore. I can't bear to see how much she's hurting right now.” Maya-maya lang may na rinig ako sa kung saan. Mahina lang yun pero sakto lang para marinig ko. Inangat ko ang ulo ko para makita si Sage at ang reaksyon niya at doon ko nakita ang gusto kong makita sa mukha niya ang kanina pang emosyon ang magpapatuny sa lahat na hindi totoo ang lahat ng ito.

Takot

Pag-alala.

*****************

*****************

Cut!

Hindi ko alam kung ilang segundo na simula ng marinig ko yun. May pagkalitong nakatingin pa rin ako sakanya habang siya naman ay nag-aalala at kinakabahan?

“Sabihin mo saaking hindi ako nag hahallucinate sa narinig ko. Alam kong narinig mo rin yun.” Narinig ko naman itong napabuntong hininga. So, tama nga ako.

“I’m sorry about that.” Tinignan ko ito na parang nanghihingi nang explanation. “Firstly, I want to apologize for making you cry.”

"Could you get straight to the point? What is really happening?” nakita ko naman itong para bang may kinuha sa loob ng damit niya. Maliit lang yun na kulay itim, familiar ito saakin don’t tell me. Nakita ko naman ang ginawa niya kaya hindi pa rin ako makapasalita.

“They will not hear us.” Yes, it’s a miniacture madalas gamitin ng actors para marinig ng director ang sinasabi namin. Ibig sabihin kanina pa sila nakikinig saamin. Ibig sabihin maraming nakikinig saamin. Ang daming pumasok ulit sa isip ko. Naramdaman kong hinawakan nito ang magkabilang kamay ko at huminga ng malalim. “Era, I know you shouldn't have done this to you. It’s all my fault, but please hear me first. Gusto kong makinig ka muna at patapusin ang sasabihin ko bago magreact. I know your attitude, which is why I want you to listen to me first. I’m sorry, Ma--” Hindi na nito natuloy ang sasabihin ng biglang may sumingit sa usapan namin. May inilabas namang maliit na woki toki.

“Sage, hindi namin alam kung saang part namin ilalabas yung surprise mo hindi ka na macontact sabi ni Direct.” Sabi nito sa kabilang linya. Pamilyar na boses.

“Is that Silver?” biglang sambit ko.

“Sh*t, Era! I’m sorry nasaan si Sage? Bakit nasayo ang woki toki niya? Hindi mo dapat naririnig ito. Sh*t talaga.” Natatarantang sambit nito.

“I’m right beside her. Sasabihin ko na sana sakanya lahat kung hindi ka nakialam.” Seryosong sambit nito.

“Sige, tuloy mo na. Just give us a sign.” Parang sirang sambit pa nito.

“She already has a clue. Abort the mission.” Seryosong sambit niya at pinatay ang tawag. Siningkitan ko naman ito ng mata. Surprise pala, huh! “I know that look, don’t worry, I’ll tell you everything later. Come on, they’re already looking for us.”