1อาทิตย์ผ่านไป...
หลังจากมาร์คัสและเหล่าลูกน้องบุกไปทำลายคลังสินค้าของฝ่ายศัตรูจนย่อยยับพร้อมกับสังหารลูกน้องอีกฝ่ายด้วยการรมยาตายไปกว่าครึ่งจนอีกฝ่ายเกิดความแค้นขึ้นมาที่มาร์คัสกล้ายกพวกออกจากเกาะมาถึงถิ่นของเขาอย่างไม่เกรงกลัวแถมยังเผาสินค้าจนย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี
“แกมันไอ้กระจอก ขี้ขลาดเหมือนแม่แกไม่มีผิด” คนเป็นพ่อกราดด่าไม่หยุดหลังจากใช้กระบอกปืนตบเข้าที่ขมับลูกชาย ไคโรได้แต่ยืนกำหมัด กัดกรามแน่น เขารู้สึกแค้นมาร์คัสมากยิ่งขึ้น ๆ
“นี่น้องแกหายหัวเงียบไปไหน”
“มันไม่ใช่น้องผม อย่ามาถามหามันกับผม”
“หึ แกมันก็แค่เด็กขี้อิจฉาไคโร”
“ผมไม่ได้อิจฉา”
“ยอมรับซะว่าฝีมือแกสู้เด็กนั่นไม่ได้”
“ป๊าอย่าเอาเด็กข้างถนนที่ป๊าเก็บมา เอามาเปรียบเทียบกับผม”
“งั้นแกก็สู้เด็กนั่นให้ได้สิ อย่าเอาแต่สร้างปัญหาไปวัน ๆ” ไคโรเมื่อได้ฟังแบบนั้นก็ยิ่งเกลียดหญิงสาวที่อาศัยอยู่ร่วมชายคามากยิ่งขึ้นไม่แพ้มาร์ค
