บ้านของใจ..คือเธอ | Home is you

ตอนที่ 1 : คืนแรกของคนแปลกหน้า

เสียงคลื่นซัดสาดหาดทรายขาวละเอียดแว่วมาตามสายลมยามเย็น ท้องฟ้าเบื้องบนถูกระบายด้วยสีส้มอมทองไล่เฉดงดงามราวกับภาพวาดสีน้ำมัน โรงแรมหรูระดับห้าดาวแห่งนี้ตั้งตระหง่านอยู่ริมหน้าผา ให้ความรู้สึกเป็นส่วนตัวและเงียบสงบเหมือนบ้านพักตากอากาศของผู้มีอันจะกิน

"ชมดาว" หญิงสาววัยยี่สิบเอ็ดปี ก้าวเดินเข้ามาในโซนสระว่ายน้ำแบบอินฟินิตี้พูลด้วยท่วงท่าที่พยายามจะเข้มแข็ง ใบหน้าหวานคมที่เคยสดใส วันนี้กลับดูหมองหม่นแม้จะถูกแต้มแต่งด้วยเครื่องสำอางกันน้ำบางเบา รูปร่างสมส่วนในชุดว่ายน้ำทูพีซสีกรมท่าขับผิวขาวเนียนให้ดูผ่องอำไพ ทับด้วยเสื้อคลุมผ้าชีฟองพลิ้วไหวไปตามแรงลม

วันนี้เธอหนีมา... ไม่ใช่เพื่อพักผ่อน แต่เพื่อ "พักใจ"

ความเจ็บปวดจากการถูก 'พี่ธันวา' แฟนหนุ่มที่คบหากันมานานถึงสี่ปี หักหลังไปคบหากับรุ่นน้องเฟรชชี่ปีหนึ่ง ยังคงกรีดลึกอยู่ในความรู้สึก แผนแต่งงานที่เคยวาดฝันไว้หลังเรียนจบพังทลายลงในพริบตา

"คนทรยศ..." ชมดาวพึมพำกับสายลม ขณะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อาบแดด "ฉันไม่ควรต้องมาเสียน้ำตาให้ผู้ชายแบบนั้น"

เธอหลับตาลงพริ้ม ปล่อยให้ลมทะเลพัดผ่านผิวกาย หวังเพียงให้เกลียวคลื่นช่วยชะล้างความเศร้าหมองออกไปจากใจ

ที่ระเบียงชั้นบนสุดของห้องสวีต

"ธีร์" ชายหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ ยืนทอดสายตามองออกไปยังทะเลกว้าง เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนและกางเกงผ้าลินินสีเบจที่ดูเรียบง่ายแต่ราคาแพงระยับ ใบหน้าคมเข้มฉายแววเคร่งขรึมอันเป็นเอกลักษณ์ของผู้บริหารหนุ่มไฟแรง

แต่วินาทีนี้ สายตาของเขาไม่ได้จดจ่ออยู่ที่เส้นขอบฟ้า... มันกลับหยุดนิ่งอยู่ที่จุดเล็กๆ ริมสระว่ายน้ำเบื้องล่าง

หญิงสาวในชุดสีน้ำเงินเข้มคนนั้น... ผิวขาวจัดตัดกับสีน้ำของสระและแสงสีส้มของดวงอาทิตย์ แม้จะมองจากระยะไกล แต่ความโดดเดี่ยวที่แผ่ออกมาจากร่างบางนั้นกลับดึงดูดสายตาเขาอย่างประหลาด มันไม่ใช่แค่ความสวย แต่มันคือความเศร้าที่ดูเปราะบางจนน่าทะนุถนอม

"ใครกัน..."

ธีร์พึมพำกับตัวเอง สายตายังคงจับจ้องราวกับถูกสะกด ก่อนที่เขาจะตัดสินใจหมุนตัวกลับเข้าไปในห้อง ทิ้งเอกสารกองโตไว้เบื้องหลัง และมุ่งหน้าลงไปยังบาร์ของโรงแรม

ค่ำคืนแห่งความพลั้งเผลอ

บรรยากาศใน 'The Sand Bar' อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เคล้าเสียงดนตรีแจ๊สเบาๆ แสงไฟสลัวสีอำพันสร้างบรรยากาศให้ดูลึกลับและเย้ายวน

ชมดาวในชุดเดรสเกาะอกผ้าซาตินสีแดงเข้มที่แนบไปกับเรือนร่างอ้อนแอ้น นั่งอยู่เพียงลำพังที่มุมบาร์ ผมลอนยาวสยายคลอเคลียแผ่นหลังเปลือยเปล่า แก้วค็อกเทลสีสวยตรงหน้าพร่องไปเกินครึ่ง ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์เริ่มทำให้สติของเธอพร่าเลือน แต่ความเจ็บปวดในใจกลับยิ่งชัดเจน

ธีร์นั่งอยู่ที่โซนวีไอพี สายตาคมกริบจับจ้องไปที่เธอมาสักพักแล้ว หญิงสาวดูโดดเด่นท่ามกลางผู้คน แต่กลับดูอ้างว้างที่สุด

ชายหนุ่มตัดสินใจลุกขึ้น เดินแหวกฝูงชนตรงเข้าไปหาเธอ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ว่างข้างกายโดยไม่ต้องเอ่ยขออนุญาต

"ค็อกเทลแก้วนี้... ดูท่าทางจะขมกว่าปกตินะครับ" เสียงทุ้มลึกดังขึ้นข้างหู

ชมดาวหันขวับไปมอง นัยน์ตาฉ่ำน้ำสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่มองมาอย่างสื่อความหมาย หัวใจที่แห้งผากกระตุกวูบอย่างไร้เหตุผล

"ถ้าคืนนี้คุณต้องการใครสักคน..." ธีร์เอ่ยต่อพลางยื่นมือหนาออกไปวางข้างมือเธอเบาๆ สัมผัสอุ่นวาบแล่นปราดไปถึงหัวใจ "ให้ผมช่วยพาคุณออกไปจากความเศร้า... ได้ไหม"

ชมดาวมองมือคู่นั้น สติสัมปชัญญะต่อสู้กับความต้องการส่วนลึก เธอไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนในชีวิต แต่คืนนี้... เธอแค่อยากจะ 'ลืม'

อยากลืมหน้าผู้ชายสารเลวคนนั้น อยากลืมความเจ็บปวด... แม้จะแค่คืนเดียวก็ตาม

มือเล็กค่อยๆ วางทาบทับลงบนมือใหญ่ของเขา เป็นคำตอบที่ไร้เสียง

ธีร์กระตุกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย ก่อนจะประคองร่างบางให้ลุกขึ้น พาเธอเดินผ่านผู้คนตรงไปยังลิฟต์แก้ว... มุ่งหน้าสู่ห้องสวีตชั้นบนสุด

ประตูห้องพักปิดลง ตัดขาดโลกภายนอกและเสียงดนตรี เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนสองคน

ชมดาวยืนพิงผนังห้อง แผ่นหลังแนบชิดกับความเย็น แต่ด้านหน้ากลับร้อนผ่าวไปด้วยไออุ่นจากร่างกายแกร่งที่ขยับเข้ามาประชิด ธีร์ใช้มือข้างหนึ่งยันผนังกันเธอไว้ สายตาของเขามั่นคง อ่อนโยน แต่แฝงไปด้วยความปรารถนาที่ลุกโชน

"คืนนี้... ให้ผมดูแลคุณนะ"

ไม่มีคำตอบเป็นวาจา หญิงสาวเขย่งปลายเท้าขึ้น ประทับริมฝีปากลงบนปากหยักได้รูปของเขาอย่างเงอะงะแต่กล้าหาญ

การกระทำนั้นเหมือนเป็นการจุดชนวนระเบิด ธีร์กดจูบตอบทันที นุ่มนวลในช่วงแรกก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน ดุดัน และเรียกร้อง ลิ้นร้อนตักตวงความหวานล้ำจากโพรงปากเล็กจนเธอแทบยืนไม่อยู่ มือหนาลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าซาตินลื่นมือ ปลุกเร้าทุกสัมผัสจนชมดาวครางเครือในลำคอ

"คุณแน่ใจนะ..." เขาถอนริมฝีปากออกเล็กน้อย หน้าผากชนกับหน้าผากมน ถามย้ำด้วยเสียงแหบพร่า "แน่ใจ... ว่าคุณต้องการลืมทุกอย่างไปกับผม"

"แน่ใจค่ะ..." เธอกระซิบเสียงสั่น มือสั่นเทาเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออกทีละเม็ด "ช่วยทำให้ฉันลืมที..."

เตียงคิงไซส์หนานุ่มกลางห้องกลายเป็นสมรภูมิแห่งความเสน่หา เสื้อผ้าถูกเหวี่ยงทิ้งกระจัดกระจาย บรรยากาศรอบตัวเหมือนมีพายุอารมณ์หมุนวน

ธีร์อ่อนโยนกว่าที่เธอคิด แต่ก็เร่าร้อนจนเธอแทบหลอมละลาย เขาประคองกอดเธอไว้แน่นในทุกจังหวะรัก นำพาชมดาวไปแตะขอบฟ้าแห่งความสุขสมที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน เสียงหอบหายใจประสานกันในความมืด ค่ำคืนนี้มีเพียงเขาและเธอ...

กับความสัมพันธ์ลับๆ ของคนแปลกหน้า ที่ตราตรึงลงลึกในความทรงจำ

เช้าวันใหม่... ความจริงที่ไม่อาจหนี

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามากระทบเปลือกตา เสียงคลื่นทะเลยังคงทำหน้าที่ขับกล่อม แต่สิ่งที่ปลุกให้ชมดาวตื่นขึ้นจริงๆ คือกลิ่นกายบุรุษ... กลิ่นสบู่จางๆ ผสมกับกลิ่นเฉพาะตัวที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย

เธอลืมตาโพลง ความทรงจำเมื่อคืนไหลบ่าย้อนกลับมาเป็นฉากๆ

แขนแกร่งหนักอึ้งยังคงพาดอยู่บนเอวของเธอ ชมดาวค่อยๆ ขยับตัว หันไปมองเจ้าของอ้อมกอด ชายหนุ่มหล่อเหลาราวกับเทพบุตรนอนหลับตาพริ้ม ลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเขายังคงอยู่ในห้วงนิทรา แผงอกเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยมัดกล้ามสมชายชาตรี

"ตายแล้ว... ยัยชมดาว เธอทำอะไรลงไป!"

หญิงสาวเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ความอับอายแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว เธอ... มีอะไรกับคนแปลกหน้า! คนที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อ!

"ต้องหนี... ต้องรีบไปเดี๋ยวนี้"

มือเล็กคว้าชุดเดรสสีแดงที่กองอยู่ปลายเตียงมาสวมลวกๆ คว้ากระเป๋าถือและรองเท้าส้นสูงไว้ในมือ พยายามย่างเท้าให้เบาที่สุดเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายตื่น

"ไม่มีชื่อ... ไม่มีการสานต่อ... ลืมมันซะชมดาว ถือว่าฟาดเคราะห์" เธอบอกตัวเอง

แต่ขณะที่มือกำลังจะแตะลูกบิดประตู เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

"ถ้าอยากลืม... แล้วทำไมต้องหนี?"

ชมดาวชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อ เธอค่อยๆ หันกลับไปมอง ธีร์ตื่นแล้ว... เขานั่งพิงหัวเตียง ผ้าห่มหมิ่นเหม่เผยให้เห็นลอนหน้าท้องแกร่ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่เธออย่างไม่วางตา

"เมื่อคืน... ผมไม่ได้เมานะ" เขาเอ่ยช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ "และผมจำได้ทุกสัมผัส"

แก้มของชมดาวแดงก่ำยิ่งกว่าลูกตำลึงสุก เธอกำสายกระเป๋าแน่นจนเจ็บมือ

"คุณ... คุณไม่จำเป็นต้องพูดอะไรทั้งนั้น" เสียงเธอสั่นเครือ "ฉัน... ฉันไม่เคยทำแบบนี้กับใคร ฉันแค่อยากให้มันจบไป"

"ผมเชื่อ..." น้ำเสียงของเขาอ่อนลง แต่แววตายังคงแน่วแน่ "แต่คุณควรรู้ไว้อย่างหนึ่ง..."

เขาลุกจากเตียงสาวเท้าเข้ามาหาเธอ หยุดยืนในระยะประชิดจนเธอต้องถอยหลังพิงประตู

"สำหรับผม... ผมไม่ได้คิดจะลืมมัน"

ชมดาวเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบระเบิด ความรู้สึกผิดผสมปนเปกับความหวั่นไหว เธอผลักอกเขาเบาๆ แล้วรีบเปิดประตูวิ่งหนีออกมาโดยไม่หันกลับไปมอง

น้ำตาแห่งความสับสนไหลอาบแก้ม เธอเช็กเอาต์และบึ่งรถกลับกรุงเทพฯ ทันทีในบ่ายวันนั้น

ทิ้งทะเลไว้เบื้องหลัง... ทิ้งผู้ชายไร้ชื่อคนนั้นไว้ในความทรงจำ

โดยไม่รู้เลยว่า... โชคชะตาเพิ่งจะเริ่มทำงานของมัน

และผู้ชายคนนั้น... กำลังจะมีอิทธิพลต่อชีวิตเธอมากกว่าที่คิด ในฐานะเจ้านายคนใหม่!