บ้านของใจ..คือเธอ | Home is you

ตอนที่ 4 : แค่ได้อยู่ใกล้ ก็มีความสุขแล้ว

หลังจากมื้อค่ำริมแม่น้ำเจ้าพระยาในคืนวันศุกร์นั้น ชมดาวกลับถึงคอนโดมิเนียมพร้อมกับความรู้สึกที่ปะปนกันหลายอย่างที่ยากจะอธิบาย ความกลัวและความระแวงที่เคยตั้งเป็นกำแพงสูงลิ่วเริ่มสั่นคลอน ราวกับถูกคลื่นความอบอุ่นซัดสาดอย่างต่อเนื่องจนฐานรากเริ่มทรุดตัว

หัวใจที่เธอเคยคิดว่าจะปิดตายและโยนกุญแจทิ้งลงทะเลไปแล้ว... กลับเริ่มแง้มเปิดรับแสงสว่างอีกครั้งอย่างเงียบเชียบ

สัปดาห์ต่อมา บรรยากาศในการทำงานของชมดาวยังคงวุ่นวายเหมือนเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือความรู้สึกภายในใจที่เริ่ม 'เบา' ขึ้น ธีร์รักษาสัญญาที่ให้ไว้ เขาไม่ได้รุกเร้าหรือทำอะไรประเจิดประเจ้อให้เธอต้องลำบากใจในที่ทำงาน แต่เขากลับแทรกซึมเข้ามาในชีวิตประจำวันของเธออย่างแนบเนียน

ความใส่ใจที่สม่ำเสมอ

ทุกเช้า แก้วกาแฟร้อนกรุ่นระบุเมนู 'อเมริกาโน่ร้อน ไม่ใส่น้ำตาล' จะวางรออยู่ที่มุมโต๊ะทำงานของเธอเสมอ ไม่มีโน้ตหวานเลี่ยน ไม่มีการ์ดแสดงความเป็นเจ้าของ มีเพียงความใส่ใจที่ส่งผ่านไออุ่นของกาแฟ และข้อความสั้นๆ ทางไลน์ที่มักจะส่งมาในช่วงเวลาที่เธอต้องการกำลังใจ

T. Thevarak: "วันนี้ประชุมเช้าน่าจะเครียด สู้ๆ นะครับ"

T. Thevarak: "อย่าลืมทานมื้อเที่ยงนะ งานไม่หนีไปไหนหรอก"

และในห้องประชุมใหญ่ทุกครั้งที่ต้องเข้าร่วม แม้ธีร์จะนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะในมาดขรึมของท่านประธานผู้ทรงอำนาจ แต่ทุกครั้งที่ชมดาวเผลอเงยหน้าขึ้นมอง เธอจะพบว่าสายตาคู่นั้น... คอยจับจ้องมองมาที่เธออยู่เสมอ เป็นสายตาที่อบอุ่น มั่นคง และส่งความหมายว่า 'ผมมองเห็นคุณเสมอ' ท่ามกลางผู้คนมากมาย

บทสนทนาในลิฟต์

เย็นวันพุธที่แสนเหนื่อยล้า ชมดาวหอบแฟ้มเอกสารกองโตยืนรอลิฟต์เพื่อลงไปชั้นล่าง ประตูลิฟต์เปิดออก และคนที่ยืนอยู่ข้างในเพียงลำพังก็คือ... ธีร์

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง จะไม่เข้าไปก็ดูผิดสังเกต จึงตัดสินใจก้าวเข้าไปยืนชิดมุมด้านหน้า พยายามรักษาระยะห่าง

"เหนื่อยไหมวันนี้?" เสียงทุ้มถามขึ้นทำลายความเงียบ ขณะประตูลิฟต์ปิดลง

"นิดหน่อยค่ะ ช่วงนี้ต้องสรุปงบประมาณไตรมาส" เธอตอบโดยไม่หันไปมอง มองตัวเลขดิจิทัลที่ค่อยๆ ลดระดับลง

ธีร์ขยับตัวเล็กน้อย ชมดาวเห็นเงาสะท้อนในกระจกประตูลิฟต์ว่าเขากำลังมองเธออยู่ด้วยแววตาที่เป็นห่วง

"คุณไม่ต้องทำดีกับฉันขนาดนี้ก็ได้นะคะ..." จู่ๆ เธอก็พูดโพลงขึ้นมา "เรื่องกาแฟ เรื่องข้อความ... คุณเป็นถึง CEO ไม่จำเป็นต้องมาคอยดูแลเด็กฝึกงานอย่างฉัน"

ธีร์หัวเราะในลำคอเบาๆ เขาขยับมายืนเคียงข้างเธอ ไหล่ของเขาเฉียดไหล่เธอเพียงนิดเดียวแต่กลับทำให้รู้สึกอบอุ่นวาบ

"ผมไม่ได้พยายาม 'ทำดี' ครับชมดาว" เขาเอ่ยเสียงนุ่ม หันมามองเสี้ยวหน้าของเธอ "ผมแค่... รู้สึกแบบนั้นจริงๆ เวลาที่เห็นคุณยิ้ม หรือเห็นคุณได้กินของอร่อย ผมมีความสุข... มันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นเองโดยที่ผมไม่ต้องพยายาม"

ชมดาวหันไปสบตาเขา คำพูดเรียบง่ายแต่จริงใจนั้นกระแทกใจเธออย่างจัง ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นล็อบบี้พอดี แต่ขาของเธอกลับก้าวไม่ออกชั่วขณะ

"กลับบ้านดีๆ นะครับ" เขายิ้มให้เธอ... รอยยิ้มที่ไม่ได้ปรุงแต่ง "ไว้เจอกัน"

ความบังเอิญ... หรือพรหมลิขิต?

วันเสาร์เป็นวันหยุดที่ชมดาวรอคอย เธอเลือกที่จะมาพักผ่อนสมองที่ร้านหนังสือขนาดใหญ่ในห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง หญิงสาวอยู่ในชุดลำลองสบายๆ เสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์ มัดผมหางม้าดูทะมัดทะแมง ไร้เครื่องสำอางหนาเตอะ

เธอเดินลัดเลาะไปตามชั้นวางหนังสือหมวดจิตวิทยาและพัฒนาตนเอง นิ้วเรียวไล่ไปตามสันหนังสือ ก่อนจะหยิบเล่มหนึ่งที่ชื่อสะดุดตาออกมาพลิกดู

" 'กล้าที่จะถูกเกลียด' ... หนังสือดีนะเล่มนี้"

เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังพร้อมกลิ่นหอมของกาแฟ ชมดาวสะดุ้งโหยง หันขวับไปมอง

ธีร์ยืนยิ้มแป้นอยู่ในชุดเสื้อโปโลสีน้ำเงินเข้มกับกางเกงขาสั้นระดับเข่า สวมรองเท้าผ้าใบ ดูเด็กลงไปเป็นสิบปี ในมือของเขาถือแก้วกาแฟเย็นสองแก้ว

"คุณธีร์!" ชมดาวอุทานตาโต "คุณ... มาทำอะไรที่นี่คะ?"

"มาซื้อหนังสือครับ" เขาชูถุงหนังสือในมืออีกข้างให้ดู "แล้วก็... มาตามหาเจ้าของกาแฟแก้วนี้"

เขายื่นแก้วกาแฟเย็นในมือขวาให้เธอ "เอสเพรสโซ่เย็น หวานน้อย... ของโปรดคุณใช่ไหม?"

ชมดาวรับแก้วกาแฟมาอย่างงงๆ ความเย็นของแก้วทำให้เธอรู้ตัวว่านี่ไม่ใช่ความฝัน เธอหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด

"นี่มันบังเอิญเกินไปแล้วนะคะ หรือว่าคุณแอบตามฉันมา?" เธอเลิกคิ้วถามแกล้งๆ "เป็นพวกสตอล์กเกอร์หรือเปล่าเนี่ยท่านประธาน?"

ธีร์หัวเราะร่า เสียงหัวเราะสดใสที่ทำให้คนรอบข้างหันมามอง "ไม่แน่ครับ... บางทีผมอาจจะเป็นสตอล์กเกอร์ที่หล่อที่สุดในโลกก็ได้นะ"

ชมดาวหลุดขำออกมาจนได้ "หลงตัวเองชะมัด"

"ก็ถ้าไม่ตามมา... จะได้เจอคุณในลุคนี้เหรอ?" เขามองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาชื่นชม "น่ารักดีนะครับ... ดูเป็นธรรมชาติกว่าตอนใส่ชุดนักศึกษาตั้งเยอะ"

แก้มของชมดาวแดงระเรื่อขึ้นมาทันที ทั้งคู่ยืนคุยและหัวเราะกันอยู่ตรงนั้น เป็นครั้งแรกที่เสียงหัวเราะระหว่างพวกเขาเป็นเสียงที่บริสุทธิ์ ไร้ซึ่งหัวโขนของตำแหน่งเจ้านายและลูกน้อง มีเพียงผู้ชายคนหนึ่งกับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเรียนรู้กันและกัน

สัมผัสทางใจ... ที่ลึกซึ้งกว่ากาย

คืนนั้น ชมดาวกลับถึงห้องพักพร้อมความรู้สึกที่แปลกใหม่ เธอนั่งกอดหมอนอิงอยู่บนโซฟา ปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่าย

ใจของเธอเต้นแรง... ไม่ใช่แรงแบบตื่นตระหนก แต่แรงด้วยความขัดเขินและตื่นเต้น

ทั้งที่วันนี้ธีร์ไม่ได้แตะต้องตัวเธอเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่มีจูบที่เร่าร้อน ไม่มีอ้อมกอดที่แนบแน่น เหมือนคืนนั้นที่พัทยา แต่แปลก... ที่เธอกลับรู้สึกถึงเขาได้ชัดเจนกว่าเดิม

สายตาของเขา... รอยยิ้มของเขา... และความใส่ใจของเขา มันเหมือน 'สัมผัส' ที่มองไม่เห็น แต่มันลึกซึ้งและแทรกซึมผ่านผิวหนังลงไปสัมผัสถึงก้นบึ้งของหัวใจ

"บ้าจริง... ยิ้มอะไรอยู่ได้คนเดียว" ชมดาวดุตัวเองในกระจก แต่มุมปากกลับหุบไม่ลง

เช้าที่ดีที่สุด

เช้าวันจันทร์วนกลับมาอีกครั้ง ชมดาวเดินเข้าออฟฟิศด้วยอารมณ์ที่สดใสกว่าทุกวัน เธอฮัมเพลงเบาๆ ขณะเดินไปที่โต๊ะทำงาน

และแน่นอน... แก้วกาแฟร้อนวางรออยู่เหมือนเดิม แต่วันนี้มีสิ่งที่พิเศษกว่าทุกวัน

ใต้แก้วกาแฟ มีการ์ดใบเล็กๆ สีครีมซ่อนอยู่

ชมดาวหยิบการ์ดขึ้นมาเปิดอ่าน ลายมือหวัดแต่สวยงามเป็นระเบียบเขียนข้อความสั้นๆ ด้วยหมึกสีน้ำเงิน

"ขอบคุณสำหรับวันเสาร์นะครับ... แค่ได้เห็นหน้าคุณ ก็ทำให้สัปดาห์นี้ของผมสดใสขึ้นเยอะเลย

คุณเป็นเช้าที่ดีที่สุดของผมในทุกวัน"

- T.

ชมดาวอ่านประโยคนั้นซ้ำไปซ้ำมา มือเล็กยกการ์ดขึ้นแนบอก ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ ก้อนน้ำแข็งก้อนสุดท้ายในใจของเธอละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความชุ่มฉ่ำและดอกไม้ดอกเล็กๆ ที่กำลังเริ่มผลิบาน

เธอเงยหน้ามองไปทางห้องทำงานของผู้บริหาร แม้จะมองไม่เห็นเขาจากตรงนี้ แต่เธอก็ส่งยิ้มบางๆ ไปให้

"ถ้าเขาจะเริ่มใหม่อย่างจริงใจขนาดนี้..." เธอกระซิบกับตัวเอง แววตาเป็นประกายมุ่งมั่น "ฉันก็จะลองกล้า... ให้โอกาสหัวใจตัวเองดูสักครั้ง"

โลกใบเดิมที่เคยหม่นหมอง วันนี้กลับดูสวยงามขึ้น เพียงเพราะมีใครบางคนก้าวเข้ามา... ใครคนนั้นที่ชื่อ 'ธีร์'