แสงอาทิตย์ยามเช้าทาบผ่านม่านสีขาวบาง อัญชันค่อยๆ ลืมตาขึ้น กลิ่นดอกไม้ที่ปลิวเข้ามากับลมอ่อนทำให้เธอรู้ทันทีว่านี่คือ “ความจริง” — ไม่ใช่มิติ ไม่ใช่ฝัน และไม่ใช่ภาพหลอนใดๆ อีกต่อไป
เตียงข้างๆ อุ่นจนเธอไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าเขาอยู่ตรงนั้น ธันวานอนตะแคงหันหน้าเข้ามา ใบหน้าของเขาสงบ รอยย่นระหว่างคิ้วที่เคยมีหายไปหมด เหมือนเขาได้หลุดพ้นจากทุกสิ่งแล้วจริงๆ
“ตื่นนานหรือยัง”
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทั้งที่ยังไม่ลืมตาเต็มที่
อัญชันยิ้มบาง “ไม่นาน แค่…ยังไม่ชินกับการตื่นมาแล้วไม่ต้องกลัวอะไร”
ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ มือเขาเอื้อมมาดึงเธอเข้าหาอก “งั้นก็ชินซะ เพราะต่อจากนี้…ไม่มีอะไรให้เธอต้องกลัวอีกแล้วนะ”
เธอพยักหน้าเบาๆ ซุกหน้าลงกับอกเขา เสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะช้าๆ ทำให้ทุกอย่างนิ่งสงบอย่างไม่น่าเชื่อ โลกที่เคยวุ่นวายกลายเป็นเพียงเสียงลมหายใจของเขาเท่านั้น
หลายวันต่อมา ทั้งคู่ย้ายกลับมาที่บ
