หลังจากผ่านเรื่องราวทั้งหมด — คำสาป มิติ และความทรงจำที่แสนเจ็บปวด — โลกของทั้งคู่ก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
บ้านไม้หลังเล็กริมเนินที่ทั้งคู่ช่วยกันสร้าง กลายเป็นที่พักพิงของหัวใจสองดวงที่เคยแตกสลาย
อัญชันยืนอยู่หน้าระเบียง มองพระอาทิตย์กำลังตก สีทองส้มสาดลงบนผืนนา
ลมเย็นพัดผ่าน เส้นผมยาวของเธอปลิวเบา ๆ
เสียงฝีเท้าแผ่วดังขึ้นด้านหลัง ก่อนที่อ้อมแขนอบอุ่นของธันวาจะโอบเธอจากด้านหลัง
“หนาวไหม…” เขากระซิบชิดหู
อัญชันส่ายหน้า “ไม่เลย แค่นี้ก็ดีพอแล้ว”
ธันวายิ้ม พลางซบหน้าลงบนไหล่เธอ “ฉันแค่คิดว่า…อยากให้ที่นี่มีเสียงหัวเราะของใครอีกคน”
อัญชันหันมามอง ดวงตาเขาเต็มไปด้วยแววอ่อนโยนและความหวัง
“ธันวา…” เธอพูดเบา ๆ
“ฉันอยากมีลูกกับเธอ” เขาพูดตรง ๆ เสียงนุ่มแต่หนักแน่น “อยากเห็นเธออุ้มเจ้าตัวเล็ก อยากได้ยินเสียงเรียก ‘พ่อ’ จากปากเขา”
อัญชันนิ่งไปชั่วครู่ ใจเต้นแรง — ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะค
