แสงไฟตรงสวนหลังบ้านเปิดสว่างจ้า
และตรงกลาง…มีหญิงสาวในชุดดำยืนอยู่ — อัญญา
ใบหน้าเหมือนเธอทุกอย่าง
แม้แต่รอยแผลเล็ก ๆ ที่ข้างแก้ม ก็เหมือนกันราวกับเงาในกระจก
“เธอคือฉันจริง ๆ หรือเปล่า…” อัญชันกระซิบกับตัวเอง
“ไม่ใช่เธอหรอก” เสียงของอัญญาดังขึ้นเรียบเยือก “แต่เธอคือ ‘ฉันที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่’”
ธันวาขยับตัวเหมือนจะกันทั้งสองออกจากกัน
“พอได้แล้ว อัญญา เธอไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับเธออีก”
หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ
“ไม่มีสิทธิ์เหรอ? เธอเอาชีวิตของฉันไปทั้งชีวิต แล้วบอกว่าฉันไม่มีสิทธิ์เหรอ ธันวา?”
เธอหันมาทางอัญชัน
“เธอรู้ไหม เขาไม่ได้แค่ช่วยเธอ…เขา ‘ลบ’ ความทรงจำของฉันออกจากเธอ เพื่อให้เธอกลายเป็นคนใหม่ที่เขาสามารถรักได้อีกครั้ง”
อัญชันส่ายหน้า “ไม่…ไม่จริง…”
“จริงสิ” อัญญายิ้มบาง ๆ “เธอคือเงาของฉัน — เธอคือตัวตายตัวแทนของอัญญา ที่เขาสร้างขึ้นมาเพราะเขาไม่ยอมรับว่าฉันตายไปแล้ว”
ธันวากำหมัดแ
